<<Νομίζω ότι η επιτροπή έκανε το καθήκον της μέχρι εκεί που έφταναν τα χέρια της και με τη λογική ότι πάρα πολλά πράγματα έχουν παραγραφεί και με τη λογική ότι υπήρχε μια κυβέρνηση προηγούμενα που έκλεισε το κεφάλαιο πριν αλλάξει η κατάσταση. Τώρα από ‘κει και μετά, η αναζήτηση των ευθυνών γίνεται στον μέγιστο δυνατό βαθμό. Αντί να γιατρέψουμε την πληγή, την ξύνουμε συνέχεια. Αυτό δε βοηθάει σε τίποτα.>>

<<Αποσυνδέεις την επίτευξη των στόχων από επιμέρους επιλογές όπως είναι για παράδειγμα η αποπληρωμή του χρέους ή η επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής του χρέους. Δηλαδή μπορεί η Ελλάδα να βγει από το μνημόνιο το 2013 και να ξεχρεώσει τα 110 δισεκατομμύρια το 2022, λέω ένα παράδειγμα. Άρα αυτό δεν είναι μια διαπραγμάτευση σκληρή που γίνεται για να ελαφρυνθεί η θέση της χώρας και μετά από δύο χρόνια να μπορεί να κάνει και μια πολιτική κοινωνική, να έχει μεγαλύτερη ευελιξία στο να κάνει και μια πολιτική αναπτυξιακή και κοινωνική; Οι βασικοί στόχοι του μνημονίου, οι βασικοί στόχοι δεν μπορεί να μπαίνουν σε διαπραγμάτευση κάθε φορά.>>

<<Οι συνενώσεις αλλά και οι ιδρύσεις σχολείων που γίνονται κάθε χρόνο, έχουν πάρει ιδιαίτερη μορφή μιας μίνι διαβούλευσης για την εφαρμογή του νόμου από την πλευρά μας και δε νομίζω ότι αυτές καθαυτές οι συνενώσεις σχολείων πρέπει να αποτελέσουν αφορμή και λόγο για να κλείσουν τα σχολεία. Βεβαίως δικαίωμά τους είναι, συνδικαλιστικά όργανα είναι από τη μια. Από την άλλη, να σεβόμαστε και τους γονείς και τους μαθητές και πραγματικά εγώ θα τους δω, θα δω τους δασκάλους. Έχουν ζητήσει να με δουν, θα τους δω στη 1 η ώρα αλλά μπορούσαν να με δουν, ας πούμε, ή να κάνουν τη διαμαρτυρία κατά τις 3 η ώρα που δε θα υπήρχε ανάγκη να κλείσουν τα σχολεία. Πρέπει να σας πω ότι αυτό δε μας βρίσκει σύμφωνους, δεν είναι δικό μας ευαγγέλιο αυτό, δε θα πούμε εμείς στους συνδικαλιστές πώς θα κάνουν το συντονισμό τους. Από την άλλη, όλοι κρινόμαστε.>>

<<Το να υπάρχουν πρωτοβουλίες εκτάκτων συσκέψεων ούτως ώστε να δοθεί ειρηνική λύση σε ένα οξύτατο πρόβλημα δεν είναι κακό. Καλύτερο όμως είναι και ένα τηλεφώνημα στον εισαγγελέα, δε θα κάνω εγώ παραίνεση στον πρύτανη αλλά λέω αυτή τη στιγμή αυτό που πρέπει να πω, ότι έχει υπάρξει παραβίαση του ασύλου, άρα πρέπει να εφαρμοστεί ο νόμος.>>

<<Μα κύριε Σταματόπουλε, αν αυτό είχε γίνει εγκαίρως από την πρώτη στιγμή δε θα υπήρχε καν η ανάγκη να γίνουν δυναμικές επεμβάσεις. Η πρυτανεία και σχεδόν όλες οι πρυτανείες όλων των ελληνικών πανεπιστημίων είχαν κληθεί από την υπουργό, την κυρία Διαμαντοπούλου, εδώ και έναν χρόνο να βοηθήσουν τις αρχές όπως το υπουργείο Προστασίας του Πολίτη, λέγοντάς μας σαφώς με αποφάσεις τους ποια είναι εκείνα τα όρια του ασύλου. Και αν το είχαν κάνει θα ήταν πολύ απλό, κυρίως για την αστυνομία να φυλάξει το χώρο.>>

<<Διαφωνώ απόλυτα με την άποψη νομιμοποίηση εδώ και τώρα. Εκτός του ότι δε γίνεται να γίνει, είναι και μία πολύ εύκολη και επιπόλαιη τακτική αντιμετώπισης σ’ αυτούς τους ανθρώπους. Αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν κουλτούρα, είναι διαφορετικοί, άλλοι ήρθαν να περάσουν και να φύγουν. Τι σημαίνει νομιμοποίηση; Παιδομάζωμα; Με το ζόρι ντε και καλά να σε κρατήσω στην Ελλάδα; Τι σημαίνει; Οι άνθρωποι αυτοί θέλουν να φύγουν, πολλοί θέλουν να φύγουν. Είναι τρόπος αυτός πίεσης στο υπουργείο Εσωτερικών, μπαίνω μέσα στο πανεπιστημιακό άσυλο που δεν υπάρχει καλά-καλά αποχέτευση, δεν έχουμε δημοκρατία; Τώρα ακριβώς που ξεκινάμε μια μεταναστευτική πολιτική; Όταν ξέρω εγώ και σας το λέω ότι το υπουργείο Εσωτερικών και ιδιαίτερα ο γενικός γραμματέας κ. Ανδρέας Τάκης έχει μια σειρά προτάσεων για να βάλει τα πράγματα στη θέση τους, κλεινόμαστε, ταμπουρωνόμαστε έξω από το Πανεπιστήμιο και λέμε νομιμοποίηση σε όλους; Δε συμφωνώ.>>

<<Αυτό το οποίο έγινε είναι ότι όταν μπήκαν πια μέσα στο κτίριο της Νομικής, μπήκαν από το καινούργιο κτίριο το οποίο το κρατάγανε ανοιχτό οι φοιτητικές παρατάξεις του Δικτύου και της Αριστερής Ενότητας, μαζί με το δίκτυο για την προστασία των δικαιωμάτων των μεταναστών. Όλοι αυτοί ήταν μέσα στο καινούργιο κτίριο και δεν μας επιτρέπανε εμάς να το κλείσουμε, δεν μπορούσαμε να το κλείσουμε. Μπήκαν σε απερίφραχτη σχολή. Μπορεί να γίνει και άρση του ασύλου από το πρυτανικό συμβούλιο, υπάρχει ένας δισταγμός και ο δισταγμός να σας πω την αλήθεια είναι δικαιολογημένος. Σκεφτείτε τι έχει να συμβεί εάν πραγματικά μπει η αστυνομία σ’ αυτόν τον κλειστό χώρο, θα γίνει χαμός, θα γίνει μακελειό.>>

<<Η έλλειψη μεταναστευτικής πολιτικής δεν μπορεί να αντικαθίσταται από επιλογές που κάνουν πρόσωπα, ομάδες κλπ, για να χρησιμοποιήσουν τη Νομική Σχολή και το Πανεπιστήμιο προς δικούς τους πολιτικούς ή άλλους σκοπούς. Είναι απαράδεκτο αυτό το πράγμα, να χρεώνεται μονίμως το Πανεπιστήμιο τα προβλήματα που υπάρχουν σε όλη την κοινωνία. Δε θα τα λύσει το Πανεπιστήμιο και συγχρόνως απαξιώνουν το ακαδημαϊκό άσυλο. Δεν είναι το ακαδημαϊκό άσυλο για να προστατεύει οποιαδήποτε ομάδα πολιτική, κοινωνική κλπ, για να διαμαρτύρεται και να εκφράζει κάποιο κοινωνικό αίτημα.>>

<<Η ιστορία αυτή έχει να κάνει με τον αγώνα των ξένων εργαζόμενων, έχει να κάνει με έναν απολύτως ειρηνικό αγώνα που θέλει να είναι στο κέντρο της πόλης αλλά να μην δημιουργεί πρόβλημα σε κανέναν. Δεν πρόκειται περί εισβολής, δεν πρόκειται περί κατάληψης, δεν πρόκειται καθόλου περί μιας κατάστασης που δημιουργεί ζήτημα στο κέντρο της πόλης. Αυτό που έχει καταφέρει αυτή η κινητοποίηση είναι επιτέλους να ανοίξει στην πρώτη γραμμή του δημόσιου διαλόγου η συζήτηση για τα προβλήματα των μεταναστών, έστω και με στρεβλό τρόπο αλλά να ανοίξει και να ακουστεί ότι υπάρχουν μετανάστες, ξένοι εργάτες στη χώρα μας, που ζουν, που είναι αναπόσπαστο κομμάτι της κοινωνίας και ονειρεύονται ένα καλύτερο αύριο, θέλουν δικαιώματα. Αυτή η κινητοποίηση ανοίγει κάποιες χαραμάδες.>>

<<Αυτό που λέμε για τον καρκίνο αυτή την εβδομάδα είναι συμβολικό, για να πείσουμε τον κόσμο να αρχίσει να μπαίνει πιο σωστά στον κόσμο της πρόληψης. Αυτό λοιπόν έγινε σε 60 μεγάλα νοσοκομεία της χώρας. Έχουμε μέχρι στιγμής, από τα στοιχεία που έχω, πολύ μεγάλη ανταπόκριση, χθες μόνο ή προχθές στο Έλενα είχαν πάει μέσα σε 2-3 ώρες 50 γυναίκες. Θα ακολουθήσει μετά από 3 βδομάδες το κανονικό μας πρόγραμμα σε σχέση με τους καλλικρατικούς δήμους που θα ειδοποιούνται οι γυναίκες για πρώτη φορά να πάνε να το κάνουν. Έχω την αίσθηση ότι τα υποτιμούμε πάρα πολύ και αυτή ήταν η γκρίνια μου πριν. Το δημόσιο σύστημα μπορεί να δουλέψει, έχει πάρα πολύ κόσμο, έχει πάρα πολύ καλούς γιατρούς και άμα μπούνε σωστές πρακτικές όπως αυτή για τον καρκίνο, βλέπετε ότι μπορεί να αρχίσει να δουλεύει κάτι σ’ αυτή τη χώρα.>>

<<Η ξέφρενη αποδοχή της εκφράσεως του αισθήματος ήταν πια η πλήρης παραίτηση από τη λογική. Δηλαδή αυτό που ήταν μειονέκτημα, έγινε πια τεράστιο κενό. Τεράστιο κενό με επιπτώσεις στην αυτοπραγμάτωση των ανθρώπων, διότι όταν το αίσθημα ικανοποιείται επί καθημερινής βάσεως το κενό είναι μεγάλο κάθε μέρα, γιατί δε στερεώνει αλλά χρειάζεται μια ανακύκλωση. Αυτό δημιουργεί άγχος και το άγχος δημιουργεί επιθετικότητα και ένα είτε συμμάζεμα, είτε έναν πολλαπλασιασμό αυτοκαταστροφικής μανίας. Συμβολικά, ψυχικά, πού εστράφη η προσπάθεια μιας κοινωνίας η οποία ήθελε να τελειώνει πια με το μυαλό της, με τις αξίες μιας ζωής και με τις αρχές οι οποίες θα βάζανε σε τάξη τα ακατέργαστα αισθήματα; Ο στόχος ήταν το κράτος, γιατί το κράτος εκφράζει τη λογική αρχών μέσα στις οποίες πρέπει να ζήσουμε και να πειθαρχήσουμε. Όπως λοιπόν, διαλύεται εσωτερικά ένας, χάνει κάθε τάξη από τη στιγμή που παραδίδεται στο ξέφρενο αίσθημά του, έτσι και όταν θέλει να βγάλει από τη μέση αυτόν που του δείχνει ότι έχει παραδοθεί στραβά και αυτός μπορεί να είναι ο μπαμπάς του, ή μπορεί να είναι… δηλαδή το πρόσωπο του Κυνόδοντα, έχει σημασία που επιμένω σ’ αυτό γιατί συνδέονται τα δύο προβλήματα. Κυνόδοντας και κρίση πάνε πολύ κοντά για να καταλάβουμε το πρόβλημα. Κι έχει μεγάλη σημασία και το Όσκαρ αν δοθεί και αξίζει τον κόπο να δοθεί, θα βοηθήσει πολύ την κρίση να την καταλάβουμε. Θα ξαναπαιχτεί το έργο και θα το δούμε διαφορετικά, γιατί ακριβώς δείχνει πού είναι κρυμμένο το ελληνικό πρόβλημα, στην κλειστή και αποστειρωμένη μορφή μιας ψευδοαλήθειας η οποία θέλει να ανακυκλώνεται και να μην βγαίνει από τον εαυτό της.>>