Άμα έχεις τέτοιους φίλους…

Απόσπασμα τηλεφωνικής επικοινωνίας: «H Τουρκία είναι βασικός εταίρος σε μια περιοχή που βρίσκεται σε αναταραχή. Τα συμφέροντά μας συγκλίνουν: διατηρώντας ανοιχτές τις εμπορικές οδούς, τη ροή ενέργειας και τις αλυσίδες εφοδιασμού σταθερές». Αν αναρωτιέστε ποιοι συνομιλούν, πρόκειται για τον πρόεδρο της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και την πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν.

Η Ελλάδα όμως δεν έχει συμφέροντα που συγκλίνουν με την Τουρκία. Ακόμα και τα λεγόμενα «ήρεμα νερά» αποτελούν παρελθόν. Αν αναζητήσετε την διακήρυξη των Αθηνών, το πιθανότερο είναι να τη βρείτε σε κάποιον κάλαθο αχρήστων. Το τουρκικό Casus Belli (αιτία πολέμου) θα αποκτήσει και μεγάλο αδερφό νομικά κατοχυρωμένο (κατά τους Τούρκους) με το όνομα «Γαλάζια Πατρίδα». Με απλά λόγια, η Τουρκία δεν αρκείται να απαιτεί από την Ελλάδα να μην επεκτείνει στα δώδεκα μίλια τα χωρικά της ύδατα, αλλά αποφασίζει να επεκτείνει σε διακόσια μίλια την δική της δικαιοδοσία.

Όπως το πάει ο γείτονας θα χρειάζεται έκδοση NOTAM για να πας στην Κύθνο ή την Τζια. Εξάλλου δεν είναι λίγες οι φορές που έχουμε αντιμετωπίσει την έμπρακτη τουρκική αμφισβήτηση με αποτέλεσμα από θερμά επεισόδια έως και επακουμβήσεις. Η πρόσφατη ένταση που προκαλούν οι Τούρκοι εντελώς τυχαία συμπίπτει χρονικά με το συγκεκριμένο τηλεφώνημα.

Με δεδομένο ότι η Ελλάδα είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης (όπως και η Κύπρος), υπό κανονικές συνθήκες τα ευρωπαϊκά συμφέροντα θα έπρεπε να ταυτίζονται με τα ελληνικά. Όπως και τα σύνορα και οι θαλάσσιες δικαιοδοσίες. Είναι λοιπόν αυτονόητο ότι η πρόεδρος της ΕΕ επιλέγει να ταυτίζεται ή έστω να συγκλίνει με την Τουρκία που θίγει με ξεκάθαρο τρόπο τα συμφέροντα της ΕΕ και της Ελλάδας.

Η σύγκρουση λογικής είναι αναπόφευκτη, όσο αναπόφευκτη είναι η παραδοχή ότι «ο φίλος του εχθρού σου είναι εχθρός σου». Η Ούρσουλα διαλέγει να έχει φίλο τον εχθρό μας. Όσο για εμάς, ισχύει δυστυχώς το «άμα έχεις τέτοιους φίλους, τι τους θέλεις τους εχθρούς».