του Λουκά Βελιδάκη

Σφίγγεται η ψυχή σου, νιώθεις το στομάχι σου να γίνεται κόμπος- ακόμα και η διατύπωση της απορίας είναι οδυνηρή: Πώς είναι δυνατόν παιδιά από 12 έως 17 ετών να κρύβουν τόσο μίσος στην ψυχή τους- κι όχι μόνο αυτό, αλλά να το εκφράζουν με πορεία διαμαρτυρίας και συνθήματα σκληρού ρατσισμού, όπως: “΄Έξω οι λαθρομετανάστες από τα σχολεία…”.

Μαθητές στα Γιαννιτσά ζήτησαν να μην έχουν το δικαίωμα στη σχολική εκπαίδευση κάποιοι συνομήλικοι τους…

Είναι απολύτως αδιανόητο, δυσοίωνο, τρομακτικό. Πώς διάολο είναι δυνατόν ένας 15χρονος να επιθυμεί ένας άλλος 15χρονος, που ξεριζώθηκε και βίωσε τον εφιάλτη της προσφυγιάς, να μην έχει το δικαίωμα να καθίσει στα θρανία;

Θα έπρεπε να τον καλωσορίσει! Διότι αυτά είναι τα παιδιά και αυτή -οφείλει να- είναι η λογική τους.

Τα παιδικά αυτά μυαλά έχουν ποτιστεί με το δηλητήριο του ρατσισμού, της εχθροπάθειας, του μίσους- οι πηγές ήταν πολλές, συνεχείς, αδιάκοπες, υπαρκτές.

Η δεκαετής οικονομική (πολιτική και ηθική συνάμα) κρίση έφερε μεγάλα τμήματα της ελληνικής κοινωνίας στα όρια της.

Επικράτησε σε σημαντικό ποσοστό ο ανορθολογισμός. Υπήρξε διάχυτη η επίκληση και η πίστη σε λύσεις και θεωρίες που δεν είχαν ουσία και βάση, δεν είχαν επαφή με το σημερινό κόσμο.

Ο φόβος και η φτωχοποίηση έφερε περιχαράκωση. Η κόπωση προκάλεσε αμυντικά αντανακλαστικά. Το σκοτάδι σε πολλές περιπτώσεις κάλυψε το φως. Η απαισιοδοξία έριχνε βαριά σκιά σε κάθε αισιόδοξη φωνή.

Στη διαδρομή αυτού του Γολγοθά για την ελληνική κοινωνία ενέσκηψε και το προσφυγικό ζήτημα. Χιλιάδες άνθρωποι έπαιξαν και παίζουν τη ζωή τους κορώνα- γράμματα προκειμένου να δημιουργήσουν τις συνθήκες μιας καλύτερης ζωής.

Η Ελλάδα δεν ήταν έτοιμη να αντιμετωπίζει αυτό το προσφυγικό κύμα. Ούτε η Ευρώπη.

Ο πολιτικός κόσμος της χώρας επιχείρησε να αντιδράσει με ημίμετρα και επιμερισμό ή αποποίηση ευθυνών. Το πρόβλημα είναι σύνθετο και αντικειμενικά δυσεπίλυτο. Αλλά εν πολλοίς αφέθηκε να σέρνεται. Δεν υπήρξε αποφασιστικότητα και πραγματική διάθεση λύσεων.

Ακραίοι πολιτικοί χώροι -και από τις δύο πλευρές- βρήκαν πεδίο αναφοράς και υπαρξιακό όφελος πάνω στο προσφυγικό. Αντί να εκπονηθούν σοβαρές και λειτουργικές στρατηγικές, μίσος και έχθρα διαπότισαν την κοινωνία, ανορθολογισμός και ελλειμματική ενημέρωση εμπότισαν τους πολίτες.

Μεγάλο μέρος του πληθυσμού αντέδρασε με αλληλεγγύη, ενσυναίσθηση, αντίληψη της δυσκολίας. Ένας άλλο, όμως, δυνάμωσε το βρασμό και κόχλασε με μίσος ρατσιστικό, μισαλλόδοξο, νοσηρό.

Το προσφυγικό είναι διεθνές πρόβλημα- μεγάλο και με χαρακτήρα επείγοντος. Μία ανθρωπιστική κρίση εξελίσσεται και συμβαίνει ταυτόχρονα και στη δική μας επικράτεια.

Ο πολιτικός κόσμος πρέπει άμεσα να σκύψει -συλλογικώς- πάνω στο θέμα, χωρίς περιττές αντιπαραθέσεις. Οι ακραίες φωνές πρέπει να σβήνουν με επίθεση λογικής. Η νομιμότητα να επικρατεί παντού.

Αν αφήσουμε να καρπίσει ο σπόρος του μίσους στις ψυχές και στα μυαλά των παιδιών, τότε ως χώρα έχουμε χάσει το παιχνίδι…

Ακολουθήστε το Flash.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι τις ειδήσεις