Στο παρελθόν τέτοιες ημέρες κάθε νέου χρόνου, το περισσότερο μελάνι στις εφημερίδες ξοδευόταν(ή τα περισσότερα χτυπήματα σε πληκτρολόγια γίνονταν), κυρίως για το αθλητικό ρεπορτάζ με αφορμή την ονοματολογία για τις ποδοσφαιρικές μεταγραφές της "χειμερινής μεταγραφικής περιόδου του Ιανουαρίου" Αυτός ο Γενάρης του 2020 μεταγραφικά για τις ελληνικές ποδοσφαιρικές ομάδες όπως συμβαίνει στα χρόνια της κρίσης είναι εξαιρετικά φτωχός. (Ειδικά όσοι είμαστε Ολυμπιακοί, και είχαμε καλομάθει στο παρελθόν, βαριόμαστε αφόρητα αλλά αυτό είναι μια άλλη συζήτηση.)
Αυτή η ονοματολογία ποδοσφαιριστών αντικαταστάθηκε στον Τύπο με ονοματολογία υποψηφίων Προέδρων Δημοκρατίας. Και μπορεί την δεκαετία του 1990 και του 2000 να πολυχρησιμοποιήθηκε ο όρος «ποδοσφαιροποίηση» της πολιτικής ζωήςαλλά ποτέ δεν μπήκε ο θεσμός του ανώτατου πολιτειακού παράγοντα σε αυτήν την λογική της μηχανής του κιμά όπως συνέβη τις τελευταίες εβδομάδες.


Δεν ενθυμούμαι επί παραδείγματι παραμονές τις πρότασης του Κωστή Στεφανοπούλου ως Προέδρου της Δημοκρατίας να αραδιάζονται στις σελίδες των εφημερίδων περί τα 30 ονόματα άλλων υποψηφίων. Αντίστοιχο κλίμα υπήρχε μόνο το 1985 πριν από το ενδεχόμενο επανεκλογής του Κωνσταντίνου Καραμανλή πού ξαφνικά έγινε Χρήστος Σαρτζετάκης από τον Ανδρέα Παπανδρέου. Και πάλι τότε δεν υπήρξε ονοματολογία αλλά ανατροπή.
Οι πολιτικοί συντάκτες σήμερα δικαίως προσπαθούν να εκμαιεύσουν ένα χρησμό, ένα νεύμα ή μία δήλωση των πρωταγωνιστών που θα αποκαλύψει την τελική πρόταση. Όμως η δραματοποίηση, οι λίστες και η ονοματολογία τελικά μειώνει τον θεσμό του προέδρου της Δημοκρατίας.


Και όχι επειδή το λέει ο ΣΥΡΙΖΑ. Η αξιωματική αντιπολίτευση θα έπρεπε να είναι πιο υπομονετικήστην διατύπωση της υποστήριξης Παυλόπουλου. Αφενός γιατί τον πρώτο λόγο έχει παραδοσιακά η κυβέρνηση και ο πρωθυπουργός που προτείνει, και η αντιπολίτευση συναινεί ή διαφωνεί. Αφετέρου γιατί ή παθιασμένη υποστήριξη Παυλόπουλου θα μπορούσε και να "τον κάψει" αν δεν το έκανε ήδη.
Αυτό κάνω και εγώ τώρα.Στις τελευταίες παραπάνω γραμμές ενέδωσα ακριβώς στην παθογένεια που σχολιάζει ο πυρήνας της λογικής του παρόντος κειμένου.
Ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης θα μπορούσε να έχει αποσοβήσει αυτήν την κατάσταση. Το «θα πάω στο Βουνό να σκεφτώ»αλλά και ο χρησμός που έδωσε στην πρόσφατη συνέντευξή του στο Βήμα της Κυριακής πυροδότησαν την κατάσταση.
Τα σχόλια του Προέδρου της Βουλής Κωνσταντίνου Τασούλα αλλά και τα retweet στενών συνεργατών του πρωθυπουργού επί του θέματος, επιδείνωσαν τη σεναριολογία. Και αν όλα αυτάδεν απασχολούν ως αναπόφευκτα, υπάρχειένας ακόμα κίνδυνος τόσο για την κυβέρνηση όσο και για το ίδιο το πρόσωπο του νέου προέδρου που θα επιλεγεί.


Και επιστρέφω στην ποδοσφαιρική εμπειρία. Όταν στο παρελθόν στα πλούσια μεταγραφικά ρεπορτάζ των ομάδων στις αθλητικές εφημερίδες γράφονταν ονόματα που ανταποκρίνονταν σε επιθυμίες, όνειρα και δημιουργούσαν προσδοκίες, συνήθως η τελική επιλογή για σέντερ φορ ή «το δέκα το καλό»απογοήτευε μερίδα των φιλάθλων.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει δημιουργήσει προσδοκίες. Ο κόσμος περιμένει κάτι ενδιαφέρον. Θα είναι γυναίκα; θα μπορεί να βοηθήσει στο χειρισμό των εθνικών θεμάτων; θα γνωρίζει καλά το διεθνές δίκαιο; θα τον σέβεται ο Ερντογάν; Όλα αυτά; Κάτι άλλο;
Όσο περισσότερα τα ονόματα και τα σενάρια, τόσο μεγαλύτερες οι προσδοκίες και πιο ψηλά ο πήχης. Ακόμα και αν ανανεωθεί η θητεία του Προκόπη Παυλόπουλου απλώθηκε τόσο πολύ ο τραχανάς που πάλι κάποιοι θα είναι δυσαρεστημένοι.
Από την άλλη, αν ο πρωθυπουργός έχει αποφασίσει ο Προκόπης Παυλόπουλος να να μείνει στην ιστορία ως ο Ένατος πρόεδρος της τρίτης Ελληνικής Δημοκρατίας για μία και μόνο πενταετία θα ήταν τουλάχιστον άκομψο να ανακοινωθεί πριν τις 13 Φεβρουαρίου οποιοδήποτε όνομα. Θα μπορούσε όμως να έχει λήξει η ονοματολογία χωρίς δηλώσεις, χρησμούς, tweet και σενάρια. Μια καλή κουβέντα για τον νυν πρόεδρο έστω μέχρι να φύγει, αρκούσε να κρατήσει ήρεμο τον Τύπο.

Τώρα όμως αν ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας δεν είναι «δέκα το καλόαεροδρομίου»όπως λένε για τις καλές μεταγραφές που υποδέχονται οι οπαδοί στο αεροδρόμιο, ο θεσμός θα βιώσει το κλίμα της περιόδου της θητείας προέδρου 1985-1990. Και μπορείνα βολεύει τον εκάστοτε πρωθυπουργό ένας «αδύναμος πολιτικά» Πρόεδρος αλλά με την κατάσταση που υπάρχει στα εθνικά θέματα,υπάρχει περιθώριο να αντέξει μία τέτοια επιλογή η Ελλάδαστα επόμενα χρόνια της Μεσογειακής γεωπολιτικής αρένας;

Ακολουθήστε το Flash.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι τις ειδήσεις