Ο δολοφονικός βλάκας είναι δολοφονικός βλάκας, σκέτο...

Ο δολοφονικός βλάκας είναι δολοφονικός βλάκας, σκέτο...

Ο Λουκάς Βελιδάκης παρατηρεί τα γεγονότα στο Κουκάκι και σχολιάζει τον κουρνιαχτό που σηκώθηκε στα social media, ανατέμνοντας τη διχαστική μανία των Ελλήνων.

Το αντανακλαστικό δίλημμα ενίοτε εμπεριέχει το στοιχείο του παραλόγου: Δεν χρειάζεται να ταχθείς υπέρ ή κατά ενός ανεγκέφαλου που πετάει -με δολοφονική διάθεση- ογκώδεις τσιμεντόλιθους σε άνδρες των ΜΑΤ. Κι ούτε χρειάζεται να ταχθείς υπέρ ή κατά ενός άνδρα των ΜΑΤ που χτυπάει αναίτια κάποιον που έχει παραδοθεί/συλληφθεί.

Τα social media γέμισαν με εικόνες νεαρών κουκουλοφόρων που με... επαναστατική ορμή εκτόξευσαν από τσιμεντόλιθους έως πυροσβεστήρες, αλλά και μπογιές στους άνδρες των ΜΑΤ που είχαν φτιάξει μία... ρωμαϊκή χελώνα με τις ασπίδες τους, ώστε να μπορέσει ένας εξ αυτών να ανοίξει την πόρτα στην κατάληψη της οδού Ματρόζου στο Κουκάκι. (Δείτε το σχετικό βίντεο)

Εικόνες που θα μπορούσαν να είναι η επιτομή του παραλόγου για μια δυτική δημοκρατία εν έτει 2020. Εικόνες που παραπέμπουν στο Ιράκ, στο Ιράν, άντε και στον Λίβανο, όπου οι διαδηλώσεις είναι ατέρμονες επί μήνες και συχνά πυκνά σημειώνονται επεισόδια. Στις χώρες αυτές, ωστόσο, υπήρξε: Είτε πόλεμος έως πρότινος (Ιράκ, με τους τζιχαντιστές) είτε ένα αυταρχικό καθεστώς (οι μουλάδες του Ιράν) είτε μια πολιτισμική πολυδιάσπαση (Λίβανος) συνεπώς η σύνθεση, άρα και η ομαλή συμβίωση, να μοιάζει με σπουδαίο κατόρθωμα, αν όχι με θαύμα. Εδώ τι υπάρχει; Γιατί πρέπει κάθε τρεις και λίγο να ζούμε καταστάσεις που παραπέμπουν σε άλλα χρόνια, σε άλλα μέρη και σε άλλες λογικές;

Η απάντηση λίγο πολύ είναι γνωστή κι απλή, έχει ωστόσο πολλαπλές εκφάνσεις: Η Ελλάδα, ή έστω ένα μεγάλο μέρος των πολιτών της, συνειδητά επιλέγει να ζει στο παρελθόν- να παραμένει πεισματικά προσκολλημένη σε ένδοξα "πάλαι ποτέ" και να ρίχνει λάδι στη φωτιά του... εγγενούς διχασμού (μας). Με άλλα λόγια, αν ποτέ πάψουν οι Έλληνες να διχάζονται με το παραμικρό, περί όνου σκιάς με ιδεολογικό επίχρισμα (στη σκιά ή στον γάιδαρο, αδιάφορο), τότε ενδέχεται να εκδηλωθεί μια κάποια προδοσία στα ιερά και στα όσια του γένους και πάει λέγοντας. Έγκλημα καθοσιώσεως και βάλε...

Στην Ελλάδα πάντα πρέπει να υπάρχει ένας διαχωριστικός άξονας που τέμνει κάθετα τη χώρα. Να είσαι δεξιός ή αριστερός, βασιλικός ή αντιβασιλικός, Ολυμπιακός ή Παναθηναϊκός (και πάει λέγοντας). Στις μέρες μας, ο βασικός διαχωρισμός είναι ο εξής: Νεοδημοκράτης ή Συριζαίος (με όλα τα συμπαρομαρτούντα και τις συνδηλώσεις). Αν κρίνεις ότι η Αστυνομία δεν πρέπει να χτυπάει με ασύμμετρη βιαιότητα τους διαδηλωτές (ή κουκουλοφόρους, ό,τι θέλετε...) εφόσον έχουν συλληφθεί, είσαι συριζαίος. Αν κρίνεις ότι ορθώς εκκενώνονται οι καταλήψεις, είσαι νεοδημοκράτης.  

Αν, κατά περίπτωση, είσαι με τη λογική (την κοινή...) είσαι χαμένος από χέρι. Πρέπει να σου κολλήσουν την ετικέτα, διότι χαλάς τη μαγιά του χρονίζοντος και ατέρμονου διχασμού, ένα στοιχείο αταβιστικό (και... ταυτοτικό) της πατρίδας μας. Αν δεν πάρεις θέση με τον έναν ή με τον άλλον, είσαι με το "άλλον", αναλόγως προέλευσης των πυρών...

Εσύ, όμως, μπορεί να είσαι με το νόμο και τη λογική, διότι αδιαφορείς και ενοχλείσαι από τα ανούσια και αδιάφορα "ιδεολογικά" διλήμματα, από τον αβάσιμο αυτό παβλοφικό διαχωρισμό σε ιδεολογικούς "μεν και δε", σε κομματικούς "δικούς μας" και στους "άλλους". Κοντολογίς, ο δολοφονικός βλάκας είναι δολοφονικός βλάκας, είτε φοράει κουκούλα είτε φοράει στολή...

Ας αφήσουμε τη λογική να επικρατήσει.