Ας ξεκινήσουμε λίγο διαφορετικά. Είναι καταπληκτικό αυτό που συμβαίνει με τα μέσα ενημέρωσης στην Ελλάδα. Οδηγώντας χθες τομεσημέρι και ακούγοντας έναν (δεν έχουν μείνει και πολλοί) ενημερωτικό ραδιοφωνικό σταθμό, έπεσα στο δελτίο ειδήσεων των "ακριβώς". Πρώτη είδηση από τη δημοσιογράφοεκφωνήτρια, ηαναγγελία της κυριακάτικης συνόδου για τη Διαδικασία του Βερολίνου.Έλεγε κανονικά ότι "συγκαλείται για την επίλυση του ζητήματος της Λιβύης μετά το ναυάγιο των διαπραγματεύσεων στη Μόσχα".



Αράδιασε τη λίστα των συμμετεχόντων, έβαλε τελεία και πέρασε στο επόμενο θέμα. Το γεγονός ότι η Ελλάδα είναι προς το παρόν απούσα από τη συγκεκριμένη σύσκεψη δεν αναφέρθηκε καν. Το γεγονός ότι θα είναι παρούσα η "απομονωμένη διπλωματικά" Τουρκία αλλά όχι εμείς, το περνάμε ντούκου. Ουσιαστικά εκφωνήθηκε μία είδηση χωρίς την είδηση. Αλλά δεν είναι εκεί το θέμα μας. Μακάρι το πρόβλημα να περιορίζονταν στο στραβό γιαλό της ελληνικής ενημέρωσης.
Το πρόβλημα είναι ότι δεν αρμενίζει αποτελεσματικά η εξωτερική μας πολιτική.



Διαδικασία του Βερολίνου να θυμίσουμε, ονομάζεται η πρωτοβουλία που εγκαινίασε η Γερμανίδα καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ το 2014, προκειμένου να κρατά ζωντανή τη σχέση της Ευρωπαϊκής Ένωσης με τα Δυτικά Βαλκάνια. Η Διαδικασία επεκτάθηκε και σε άλλα περιφερειακά ζητήματα. Τον Σεπτέμβριο του 2019 η Γερμανία συγκάλεσε την «Διαδικασία» για τη λήξη του λιβυκού εμφυλίου και την ειρήνη στην περιοχή. Ούτε τότε εκλήθη η Ελλάδα που ζούσε τον ενθουσιασμό της εγκατάστασης μιας νέας Κυβέρνησης, ενώ ο Ερντογάν δούλευε πυρετωδώς με τον Σάρατζ για όσα είδαμε λίγες βδομάδες μετά.

Συμμετέχουν στο Βερολίνο πέρα από την οικοδέσποινα, οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Ρωσία, η Γαλλία, η Ιταλία, η Βρετανία, η Τουρκία, η Αίγυπτος και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα. Εκπροσωπούνται επίσης, η Ευρωπαϊκή Ένωση, ο Αραβικός Σύνδεσμος και η Αφρικανική Ένωση. Η Διαδικασία του Βερολίνου, προσπαθεί να φτάσει σε μία ειρηνική λύση στο Λιβυκό και να σταματήσει τον εμφύλιο, και θα πραγματοποιηθεί εκ νέου την Κυριακή επαναλαμβάνουμε με παρούσα την Τουρκία και απούσα την Ελλάδα.



Αλέξης Τσίπρας και Νίκος Κοτζιάς είχαν συμμετάσχει στο πρόσφατο παρελθόν στην εν λόγω σύσκεψη για άλλα ζητήματα. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, ο Νίκος Δένδιας, ακόμα και ο υφυπουργός εξωτερικών Μιλτιάδης Βαρβιτσιώτης σε επανειλημμένες δηλώσεις τους από το Δεκέμβριο μέχρι σήμερα τόνιζαν την αναγκαιότητα της παρουσίας της Ελλάδας αλλά μέχρι την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές δυστυχώς δεν είχαν εξασφαλίσει την πρόσκληση.



Λέγαμε πριν αλλάξει το έτος πόσο σημαντικό είναι για την Ελλάδα να είναι παρούσα σε αυτή τη διαδικασία. Ότι είναι ίσως σημαντικότερο σε σχέση με το θέμα της Λιβύης ακόμα και από αυτή καθεαυτή την πρόσφατη παρουσία του πρωθυπουργού στην Ουάσιγκτον. Θα μπορούσε δε μία πρόσκληση για την Σύσκεψη της Κυριακής στο Βερολίνο να είναι προϊόν της επίσκεψης του Έλληνα πρωθυπουργού στο Λευκό οίκο αλλά φαίνεται πως ή δεν τέθηκε το αίτημα ή δεν ικανοποιήθηκε.



Παρά το αξιοπρόσεκτο διπλωματικό σπριντ του Νίκου Δένδια μετά την υπογραφή του μνημονίου Λιβύης Τουρκίας οι συγκρίσεις με την περίοδο υπουργίας του κ. Νίκου Κοτζιά σε λίγο θα είναι αναπόφευκτες αν δούμε τα ζητήματα συνολικά.
Στο Υπουργείο Εξωτερικών, μαθαίνω παρόλα αυτά,υπάρχει ικανοποίηση για το ενδεχόμενο η λύση στο πρόβλημα της Λιβύης να δοθεί στο Βερολίνο έστω και ερήμην μας, καθώς εκτιμάται ότι θα είναι ευνοϊκότερη για τα ελληνικά συμφέροντα απ' ότι εάν εξευρεθεί σε ενδεχόμενη νέα πρωτοβουλία Ρωσίας-Τουρκίας. Το θέμα είναι ποιος θα μας εκπροσωπήσει το τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Ευχή όλων είναι έστω την ύστατη ώρα να υπάρξει ελληνική παρουσία στο Βερολίνο.