Τριών Ιεραρχών: Αν η αργία σημαίνει τεμπελιά, τότε μάθημα Χριστούγεννα και Πάσχα

Η φωτογραφία είναι του Νίκου Ρόκκου και ανήκει στη συλλογή «Τα παπαδοπαίδια»
Η φωτογραφία είναι του Νίκου Ρόκκου και ανήκει στη συλλογή «Τα παπαδοπαίδια»

Τριών Ιεραρχών: Η θεσπισμένη αργία με προεδρικό διάταγμα του Κωνσταντίνου Καραμανλή, ακυρώνεται. Και ο αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος συναινεί, αποκαλώντας την «τεμπελιά».

Εν έτει 2020, κι ενώ όλη η πεφωτισμένη Ευρώπη ακολουθεί δια νόμου την ανεξιθρησκεία, η Ελλάδα δείχνει ικανή να θεσπίσει υποχρεωτική τη σχολική θεία μετάληψη. Ή ακόμα καλύτερα να ορίσει την Εκκλησία της Ελλάδος αρμόδια για την Πρωτοβάθμια και Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση. 

Κάθε άνθρωπος δικαιούται να έχει τα πιστεύω του, να προσκυνά τον δικό του θεό, να αποφασίζει ποια είναι τα δικά του ιερά και όσια. Διότι μπορεί το πρώτο σύνταγμα των επαναστατικών χρόνων να ανακήρυξε την Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία ως την «επικρατούσα θρησκεία» στην Ελλάδα [διάταξη που ισχύει μέχρι σήμερα], όμως το σύνταγμα της χώρας κατοχυρώνει επίσης και την ανεξιθρησκία. Στην πράξη βεβαίως είμαστε στα όρια ενός θεοκρατικού κράτους. Διότι όλα τα πολιτικά τελετουργικά αγιάζονται και ευλογούνται. Τώρα δε, με το σφιχταγκάλιασμα Υπουργείου Παιδείας κι Επίσημης Εκκλησίας, αρχίζουν και να επιβάλλονται. 

Χθες, ημέρα Τρίτη, ο αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος Ιερώνυμος, σχολιάζοντας την απόφαση του υπουργείου Παιδείας αναφορικά με την εορτή των Τριών Ιεραρχών, είπε μεταξύ των άλλων: «Η ημέρα των Τριών Ιεραρχών είναι μια σχολική εορτή, κατά την οποία τα παιδιά, σύμφωνα με το πρόγραμμα του σχολείου τους, θα παρακολουθήσουν τις εκδηλώσεις, θα πάνε στην εκκλησία και θα κάνουν μάθημα. Έγινε αυτό που έπρεπε να γίνει. Όλα τα άλλα είναι αστειότητες και προφάσεις. Η αργία είναι για τους τεμπέληδες». Ποιους όμως αποκαλεί τεμπέληδες; Το εκπαιδευτικό προσωπικό ή τους μαθητές και τις μαθήτριες; Ή μήπως όλους μαζί; Και για τα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα άρα τι θα ισχύσει; [Θυμίζουμε ότι μετά το 1911, που η εορτή ήταν αργία μόνο για τα πανεπιστήμια, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής με προεδρικό διάταγμα, την καθιέρωσε και στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση στα τέλη της δεκαετίας του 70].


Μαθητές πρόσφυγες σε σχολείο της Θεσσαλονίκης

 Αν η συγκεκριμένη σχολική αργία θεωρείται κι από το υπουργείο τεμπελιά, πιο κατανοητό είναι να γίνει μια κανονική σχολική ημέρα. Όχι όμως να επιβάλλεται και μάθημα στις εκκλησίες. Θρησκευτική διδασκαλία στα σχολεία δεν σημαίνει προσηλυτισμός. Διότι με τούτα με κείνα προς τα εκεί οδεύουμε. Αντί τα ιερά κείμενα να είναι ένα είδος μελέτης [ουδείς αμφισβητεί τον πλούτο τους], να ασκείται μια ξύλινη θρησκευτική κατήχηση.

Αντί να φωτίζουμε το νου των παιδιών, ώστε να είναι ικανά να αναγνωρίζουν το δικαίωμα κάθε ανθρώπου να πιστεύει σε όποια θρησκεία επιθυμεί, να θρησκεύεται ελεύθερα, είτε ακόμα και να μη πιστεύει σε καμία θρησκεία, τον σκοτεινιάζουμε. Μαθαίνουν για καλές και «κακές» θρησκείες, μαθαίνουμε να διαχωρίζουν τους συμμαθητές σε καλούς κι ανεπιθύμητους, αναλόγως θρησκεύματος, σε δικούς τους και σε ξένους. Και ο σεβασμός μετατρέπεται σε κοινωνικές αναστατώσεις. 



Αρχαίος ναός του «αγνώστου θεού»

Και μιας τα τελευταία χρόνια κάνουμε πολλές αναφορές στην τιμημένη ελληνική αρχαιότητα καλό είναι να θυμίσουμε ότι τότε η ανεξιθρησκία όχι μόνο ήταν σεβαστή αλλά στην αρχαία Αθήνα υπήρχε βωμός αφιερωμένος «τοις αγνώστοις θεοίς», όπου μπορούσε να προσφέρει θυσία οποιοσδήποτε ξένος στους θεούς που πίστευε. Ο δε Μέγας Αλέξανδρος -του οποίου η περικεφαλαία φορέθηκε πολύ πριν ένα χρόνο- κατά τις εκστρατείες του, ακολουθώντας την αρχή της ανεξιθρησκίας, σεβάστηκε τα ιερά των διαφόρων λαών. Κι ένα μεγάλο μέρος της επιτυχίας του το όφειλε σ΄ αυτό.

Την εποχή του 70, θυμάμαι στην παραθαλάσσια πόλη, το Πάσχα ήταν ωραίες βυζαντινές μελωδίες, πέταλα από βιολέτες που έραναν τον επιτάφιο στην περιφορά, τα Χριστούγεννα ήταν ωραίοι ύμνοι και των Θεοφανίων ήταν βουτιά από το μικρό λιμάνι στα κρύα νερά από τολμηρά γυμνασιόπαιδα.

Πώς μετά από τόσα χρόνια, όλα αυτά έχασαν την αγαθότητα και την ομορφιά τους κι έγιναν φανατισμός; Πως ξαπλώθηκαν πάνω στο κρεβάτι του Προκρούστη και τα πετσοκόβουν ή τα τραβολογούν στα άκρα, για να κουμπώσουν με την εθνική περηφάνια;