Ο αστικός μύθος θέλει τον Ενρίκο Καρούζο, έναν από τους μεγαλύτερους τενόρους όλων των εποχών, με μεγάλη καριέρα στην Αμερική, να στήνεται στη μέση της αίθουσας ενός ταχυδρομείου, στη Σικελία όπου παραθέριζε κάποιο καλοκαίρι στις αρχές του 1900, και να τραγουδά μια ολόκληρη άρια. Και αυτό, προκειμένου να πείσει τον υπάλληλο να του δώσει μια συστημένη επιστολή, καθώς είχε ξεχάσει να πάρει μαζί του την ταυτότητά του. Ο Καρούζο έδωσε με αυτό τον τρόπο τα «διαπιστευτήριά του», ο υπάλληλος πείστηκε λέγοντας ότι «μόνο ο αληθινός Καρούζο θα μπορούσε να τραγουδήσει έτσι», και του έδωσε την επιστολή.Την εμπειρία αυτή του Καρούζο φαίνεται πως ζήλεψαν ο πρωθυπουργός και τα μέλη της κυβέρνησης Μητσοτάκη, έχουν στηθεί στη δεξιά πλευρά της πολιτικής σκηνής της χώρας και προσπαθούν να δώσουν τα δικά τους «διαπιστευτήρια».

Προσπαθούν να πείσουν ότι οι άριες των «αρίστων»και των «νόμιμων ιδιοκτητών της χώρας», ακούγονται στα αυτιά των πολιτών σαν το σάουντρακ του μιούζικαλ «Η Μελωδία της Ευτυχίας», που σιγοτραγουδούν όλοι οι Έλληνες, από τον Ιούλιο του 2019 και μετά, που ξεκίνησε «η επιστροφή στην κανονικότητα». Μόνο που το τελικό ακρόαμα, φέρνει πιο πολύ σε για γαλάζια διασκευή της «Όπερας της Πεντάρας» (συγγνώμη θείε Μπέρτολτ).Από το λιμπρέτο του νέου ασφαλιστικού, που καταργεί την 13η σύνταξη, δίνει λιγότερα λεφτά για συντάξεις και αυξάνει τις εισφορές για τους ελεύθερους επαγγελματίες, μέχρι το «κουαρτέτο εγχόρδων» που δίνουν τον τόνο στην αγοράεργασίας, με αντεργατικές πολιτικές, καταπάτηση κεκτημένων, περαιτέρω ελαστικοποίηση και μαζικές απολύσεις.Και από τις «κορώνες»για τις βασιλόπιτες των 10.800 ευρώ της Περιφέρειας Αττικής και των 12.000 ευρώ του large υπουργού Αγροτικής Ανάπτυξης που είπε ότι θα την πληρώσει από τα λεφτά που κέρδισε από τον Πάνο Καμμένο, μέχρι τις «κορώνες»των 2 εκατομμυρίων ευρώ στη Θεολογική Σχολή της Βοστώνης. Και μάλιστα την ώρα που το «επιτελικό κράτος»ισχυρίζεται ότι δεν έχει 6 εκατομμύρια, για να ανακαινίσει τουαλέτες (!) και να αγοράσει κλινοσκεπάσματα (!) για τα νοσοκομεία και ο πρωθυπουργός γίνεται ντεκόρ σε συνάντηση με πλούσιους ελεήμονες, εφοπλιστές.

Είναι το ίδιο «επιτελικό κράτος»που σφυρίζει αδιάφορα στις καταγγελίες για τις τρεις νοσοκομειακές δομές που οδηγούνται σε διακοπή λειτουργίας, για το νοσοκομείο που δηλώνει αδυναμία να υλοποιήσει τον προγραμματισμό του και για τις χημειοθεραπείες που αναβάλλονται. Είναι το ίδιο «επιτελικό κράτος»που πανηγυρίζει για τη συναινετική εκλογή – για πρώτη φορά –γυναίκας στην Προεδρία της Δημοκρατίας, και ξηλώνει την απλή –που λέει ο λόγος –αναλογική (αυτή, που σύμφωνα με τον Γιώργο Γεραπετρίτη ευθύνεται για την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία και τον ελληνικό εμφύλιο).Είναι το ίδιο «επιτελικό κράτος»που θεωρεί τιμή του να κάνει «κολεγιές»με τους εμπόρους της εκπαίδευσης και να γίνεται το «delivery – boy»των κολεγίων, αναγνωρίζοντας τους «τίτλους σπουδών»που δίνουν, ως ισότιμους με τους αντίστοιχους του ελληνικού δημόσιου πανεπιστημίου. Και είναι το ίδιο «επιτελικό κράτος»που στο όνομα του «νόμου και της τάξης»βλέπει παντού «εσωτερικούς εχθρούς»: στις καταλήψεις, στις διαδηλώσεις, στους πρόσφυγες. Αυτό που θέλει να πείσει ότι «οι ξένοι επενδυτές μας πλέον διαφορετικά την Ελλάδα». Και πως οι ξένοι σύμμαχοι και προστάτες είναι δεδομένο πως «θα σώσουν» την Ελλάδα. Γι' αυτό και η Ελλάδα πρέπει να είναι «δεδομένη» και «προβλέψιμη».



Για γέλια και για δάκρυα

Όπερα μπούφα, με λίγα λόγια, που βγάζει γέλιο μέχρι δακρύων. Δάκρυα που θα μπορούσαν να κάνουν ζημιά μεγαλύτερη από αυτή που έπαθε η πρώην Εισαγγελέας, η οποία είπε στην προανακριτική επιτροπή ότι πλημμύρισε το σπίτι της και χάθηκαν τα έγγραφα της σύμβασης του συζύγου της με τη Novartis. Αλλά τα πραγματικά δάκρυα, αν θέλουμε να σοβαρευτούμε, θα κυλήσουν στα μάγουλα όσων θα αποχαιρετούν τους δικούς τους ανθρώπους που θα αναχωρούν με τις ελληνικές στρατιωτικές δυνάμεις για το θέατρο του παραλόγου της Λιβύης, όπως υποσχέθηκαν οι προβλέψιμοι «νόμιμοι ιδιοκτήτες» της χώρας. Οι οποίοι το μόνο που δεν είπαν ξεκάθαρα, είναι πως ο λαός πρέπει να πιστέψει ότι ήταν μεγάλη επιτυχία η απουσία της Ελλάδας από τη διεθνή διάσκεψη του Βερολίνου για τη Λιβύη, όπου πήραν μέρος κάτι «διεθνώς απομονωμένοι»όπως ο Ερντογάν. Και για να γιορτάσουμε αυτή τη μεγάλη επιτυχία, έφεραν εδώ τον Χαφτάρ, βγάζουν selfie με τον Γκουαϊδό και έχουν ιστορικά τετ α τετ με την Ιβάνκα Τραμπ στο Νταβός. Εντάξει, δεν το λένε ξεκάθαρα, αλλά σε κάτι τέτοιες αναλύσεις διακινούνται στα καθεστωτικά Μέσα Ενημέρωσης. Τα οποία στηρίζουν με κάθε τρόπο.

«Ο κόσμος δεν ψήφισε Μητσοτάκη για να κάνει αυτά που υποσχόταν προεκλογικά αλλά για να φύγει ο ΣΥΡΙΖΑ και ο Τσίπρας… Κανείς δεν ψήφισε το Μητσοτάκη για την αύξηση του κατώτατου μισθού ή για το πλουσιότερο κοινωνικό μέρισμα ή για να βρει διοικητή στο Νοσοκομείο Καρδίτσας. Όσοι ενδιαφέρονταν για τα παραπάνω ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ κι αποδείχτηκαν καταφανώς λιγότεροι», είναι η ξεκάθαρη τοποθέτηση. Τόσο ξεκάθαρη που θα έφεραν σε δύσκολη θέση ακόμη και τον Τζόρτζ Όργουελ, ο οποίος έγραφε σε αλλοτινές εποχές («Ξανακοιτώντας τον Ισπανικό Εμφύλιο«, 1943): «Από νωρίς στη ζωή μου είχα καταλάβει πως οι εφημερίδες δεν μεταδίδουν ποτέ σωστά τα γεγονότα, αλλά στην Ισπανία είδα για πρώτη μου φορά να γράφονται ρεπορτάζ που δεν είχαν καμιά σχέση με τα γεγονότα, ούτε καν με την έννοια του συνηθισμένου ψέματος. Είδα τις εφημερίδες του Λονδίνου να μοσχοπουλούν αυτά τα ψέμματα και διανοούμενους να υψώνουν συγκινησιακούς πύργους πάνω σε γεγονότα που δεν συνέβησαν ποτέ. (…) Αυτό το πράγμα με τρομάζει, διότι μου δίνει την αίσθηση ότι η ίδια η έννοια της αντικειμενικής αλήθειας σβήνει από τον κόσμο. Τρέμω στην ιδέα ότι όλα αυτά τα ψέμματα κι οι συκοφαντίες μπορεί να περάσουν στην ιστορία».