Τι να σκεφτόταν άραγε ο Λεωνίδας Κουρσούμης στη διαδρομή, από τη θέση του στην πρώτη σειρά των καθισμάτων της αίθουσας στον 2ο όροφο, στο Μουσείο Μπενάκη, μέχρι τη σκηνή, όπου ανέβηκε δακρυσμένος για να παραλάβει το βραβείο "Μάθημα Ζωής" από το Σύλλογο "Μαζί για το Παιδί";

Είχε προηγηθεί ένα βίντεο, που έπαιξε σε μια μεγάλη οθόνη στην κατάμεστη αίθουσα, όπου -ως επί το πλείστον- βρίσκονταν ευκατάστατοι άνθρωποι. Στο οπτικοακουστικό υλικό, μέσα σε λίγα λεπτά, ο Κουρσούμης περιέγραφε τη διαδρομή του- από την κανονική ζωή προς την κόλαση της αστεγίας κι από εκεί -και με τη βοήθεια της καλοσύνης των ξένων- στο ωραίο εγχείρημα της δημιουργίας του Παλαιοβιβλιοπωλείου των Αστέγων.

Αυτή η διαδρομή λογικά ξετυλίχθηκε στο μυαλό αυτού του ανθρώπου, που στα 70 του χρόνια ανέβηκε στο βάθρο, βουρκωμένος, με φωνή να τρέμει από συγκίνηση, να παραλαμβάνει το βραβείο και να έχει έναν θετικό λόγο για τους πάντες- να βλέπει μπροστά, να είναι ευγνώμων.

Αυτός ήταν και ο -ψυχικός αν θέλετε- οδικός χάρτης του σε όλη τη διαδρομή των τελευταίων περίπου 2,5 χρόνων, οπότε και η μοίρα του επιφύλαξε πυκνό σκοτάδι έως ότου, με κόπο και πίστη, να βγει στο φως. Και τώρα πάνω στη σκηνή, να παραλαμβάνει βραβείο από την Άννα Ψαρούδα Μπενάκη, να στέκεται δίπλα του η Σία Κοσιώνη και ο ίδιος να απευθύνεται σε ένα κοινό που τον χειροκροτεί με ζέση.

Σε ένα κοινό που ενδεχομένως δεν θα τον έβλεπε, θα του ήταν αόρατος, τα χρόνια της κόλασης, όταν κοιμόταν στους δρόμους.

Αλλά, τέλος πάντων, ο Κουρσούμης είναι αισιόδοξος άνθρωπος και κυρίως ευγνώμων. Τον βλέπεις πάντα, έτσι ψηλός και σοβαρός, να έχει μία ελαφρά κλίση της κεφαλής προς τα κάτω, ένδειξη σεβασμού και ταπεινότητας προς τον συνομιλητή του, ένδειξη ευγνωμοσύνης.

Αυτό, πάντως, που συνέβη το μεσημέρι της Τετάρτης στο Μπενάκη μοιάζει βγαλμένο από κινηματογραφικό σενάριο. Λες και ένας σύγχρονος σεναριογράφος με χαρακτηριστικά Καρόλου Ντίκενς έπλεξε με μαεστρία ένα υφαντό πραγματικής ζωής, κι ο Κουρσούμης βρέθηκε από τους δρόμους της αστεγίας στη διαδρομή προς το βραβείο, με μεσοδιάστημα την παραδίπλα αποθήκη στην Πειραιώς, από όπου ξεκίνησε το εγχείρημα. "Μάθημα Ζωής" ονομάζεται το βραβείο. Ο Κουρσούμης το αξίζει.

Και, ναι, είναι ωραίο να υπάρχουν τέτοιες ιστορίες, πραγματικές, με σάρκα και οστά, με αίμα και πόνο, και -γιατί όχι;- ευχάριστο τέλος, με χαμόγελα και κάποια δάκρυα από μάτια, που μόνο αυτά κατέχουν το βάρος της σκληρής αυτής διαδρομής.


Όσα είπε ο Κουρσούμης την ώρα της βράβευσης