Πριν περίπου 20 χρόνια ο Γιάννης Ιωαννίδης όταν ήταν ακόμα προπονητής και πριν πολιτευτεί και θητεύσει μάλιστα ως υφυπουργός αθλητισμού, είχε δηλώσει κυνικά σε μία συνέντευξή του πως «στην Ελλάδα οι πολιτικοί δύο πράγματα δεν πρέπει να αγγίζουν. Την εκκλησία και τις ομάδες». Δεν ξέρω αν το θυμάται καν ο ίδιος αλλά είκοσι χρόνια μετά ξανασυμβαίνει.
Επιτροπές, τροπολογίες, συλλαλητήρια, οργισμένοι επιχειρηματίες, "οπλισμένοι" δημοσιογράφοι, αγχωμένοι πολιτικοί που δίνουν ή δεν δίνουν λογαριασμό, μολονότι έρευνες αποδεικνύουν ότι είναι πολύ μικρό το ποσοστό των φιλάθλων που επηρεάζονται στην εκλογική τους συμπεριφορά από πολιτικές αποφάσεις που αφορούν την ομάδα που υποστηρίζουν.


Σε ένα από τα αγαπημένα μου βιβλία «τα χίλια πρόσωπα του ποδοσφαίρου» του Ουρουγουανού Εδουάρδο Γκαλεάνο, ο συγγραφέας από το Μοντεβιδέο γράφει διαφωτιστικά μια ανάλυση που ταιριάζει απόλυτα στην τρέχουσα επικαιρότητα: «οι ποδοσφαιρικές ομάδες είναι μέσα παραγωγής κερδών και φορείς πολιτικών εκφράσεων και επιτρέπουν σε επιχειρηματίες να χρησιμοποιούν τους ποδοσφαιρικούς συλλόγους ως εφαλτήρια της πολιτικής τους δραστηριότητας, ως μέσα υποστήριξης των επιχειρηματικών τους δραστηριοτήτων ή και ως πρότυπα επιχειρηματικής, αλλά και κοινωνικής οργάνωσης.
Το ποδόσφαιρο έχει πολύπλευρες σχέσεις με την πολιτική και σκοτεινές συνάφειες με την αγορά του θεάματος και του στοιχήματος. Γι' αυτό και κάθε προσέγγισή του είναι αναγκαστικά μία μονοδιάστατη απλοποίηση ενός πολυδιάστατου φαινομένου. Ενός φαινομένου το οποίο προκύπτει από μια αθλητική πρακτική, οργανωμένη οικονομικά και εμπορικά με συγκεκριμένες μεθόδους
»
Χρειάζεται κάποια παραπάνω ανάλυση;
Ο Γκαλεάνο σε αυτό το βιβλίο γράφει και άλλα όμως. Λόγια αγάπης για την μπάλα. Λόγια λαχτάρας. Σαν και εκείνη τη λαχτάρα που νιώθαμε παιδιά όταν τα απογεύματα του καλοκαιριού ζούσαμε το μουντιάλ της γειτονιάς μας. Στην επίθεση, στο κέντρο ή στο τέρμα. Όπως ο Αλμπέρ Καμύ στο Αλγέρι που κάθοταν μόνο τέρμα για να μη χαλάσει τα παπούτσια του και φάει ξύλο από τη γιαγιά του.
Γεγονότα σαν και αυτά των τελευταίων ημερών στο ελληνικό ποδόσφαιρο αλλά και κοινοβούλιο συνιστούν ένα τρομερά ενδιαφέρον power game που ουδεμία σχέση έχει όμως με το ποδόσφαιρο. Όποιος ρίξει μια ματιά στο κείμενο του Γκαλεάνο όμως δεν εκπλήσσεται για τρέχοντα της επαγγελματικής μας Super League.
«Το παιχνίδι έχει μετατραπεί σε θέαμα, με λίγους πρωταγωνιστές και πολλούς θεατές, σε ποδόσφαιρο για κοίταγμα, και το θέαμα έχει μετατραπεί σε μια από τις πιο επικερδείς οικονομικές δραστηριότητες στον κόσμο, δεν οργανώνεται για να γίνει παιχνίδι, αλλά για να αποφευχθεί το παιχνίδι. Οι τεχνοκράτες του επαγγελματικού αθλητισμού επέβαλαν ένα ποδόσφαιρο καθαρής ταχύτητας και πολλής δύναμης, που απεμπολεί την απόλαυση, ατροφεί τη φαντασία και απαγορεύει το θράσος. Ευτυχώς εμφανίζεται ακόμα στα γήπεδα, μολονότι αυτό συμβαίνει περιστασιακά, μερικοί ξεδιάντροποι βρωμιάρηδες που κάνουν του κεφαλιού τους και διαπράττουν το κακούργημα να τριπλάρουν όλη την αντίπαλη ομάδα, το διαιτητή και το κοινό, μόνο και μόνο για την αγνή απόλαυση του κορμιού μας που ξεχύνεται στην απαγορευμένη περιπέτεια της ελευθερίας»
Υπάρχουμε λοιπόν και εμείς που θέλουμε αντί Big, επιτροπών και τροπολογιών αυτούς τους «ξεδιάντροπους βρωμιάρηδες». Αντί επιλόγου λοιπόν να σας θυμίσω την τελευταία φορά που είδαμε δυο τρεις μαζεμένους από δαύτους στα μέρη μας. Οι συγκρίσεις αναπόφευκτες.

Ακολουθήστε το Flash.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι τις ειδήσεις