Τον Δεκέμβριο του 2019 ακούσαμε για πρώτη φορά μέσα από τα δελτία ειδήσεων τον κορονοϊό, μια ασθένεια που προκαλεί οξύ αναπνευστικό σύνδρομο, ικανό να φέρει ακόμη και το θάνατο. Ο ιός εμφανίστηκε στην πόλη Ουχάν της επαρχίας Χουμπέι, μια πόλη μακρινή και άγνωστη στους περισσότερους. Στις αρχές η είδηση στριμωχνόταν ανάμεσα σε lifestyle νέα και στις χριστουγεννιάτικες προετοιμασίες.

Άλλωστε, δεν είναι και πολύ ελκυστικό με όρους τηλεθέασης, ένα γεγονός που εξελίσσεται στην άλλη άκρη του κόσμου. Ποιος νοιάζεται, σκέφτονταν οι περισσότεροι. Ένας ιός είναι, γιατί το κάνουμε τόσο μεγάλο θέμα; Μήπως πρόκειται να μας επηρεάσει, αναλογίζονταν. Σταδιακά, η είδηση του ενός λεπτού, κέρδιζε ολοένα και περισσότερο χρόνο, μέχρι που ο κορονοϊός μπήκε πλέον για τα καλά στη ζωή μας. Δεν θα ήταν υπερβολή να πούμε πως μας έχει τρόπον τινά κυριεύσει.

Η πόλη Ουχάν, το πολιτικό, οικονομικό, πολιτιστικό, εκπαιδευτικό και συγκοινωνιακό κέντρο της κεντρικής Κίνας, με πληθυσμό όσο ολόκληρη η Ελλάδα, γίνεται πρώτο θέμα παγκοσμίως. Όλος ο πλανήτης έχει στραμμένα τα μάτια του πάνω της. Και οι κάτοικοί της πρωταγωνιστές σε ένα σκηνικό που μοιάζει βγαλμένο από ταινία τρόμου. Οι εικόνες από τους έρημους δρόμους και τα κλειστά μαγαζιά σε μια πόλη που έσφυζε από ζωή, αναμφίβολα είναι συγκλονιστικές. Οι άνθρωποι που κατά δεκάδες σπεύδουν στα νοσοκομεία και συνωστίζονται στους θαλάμους, δίνοντας μάχη για να αναρρώσουν και να επιστρέψουν στις οικογένειές τους, είναι αδύνατονα σε αφήσουν ασυγκίνητο.

Όμως, αν κοιτάξεις πίσω από τον πόνο, την απώλεια, την αγωνία, θα δεις να συμβαίνουν μικρά θαύματα. Όπως το τραγούδι των «εγκλωβισμένων» στα σπίτια τους κατοίκων, που βγαίνουν τα βράδια στα παράθυρά τους και δίνουν κουράγιο ο ένας στον άλλον. Δεν είσαι μόνος σου, τραγουδάνε στο διπλανό τους, είμαστε όλοι μαζί σαν ένα σώμα και θα τα καταφέρουμε.

Η στάση, όμως, των εκατοντάδων νοσηλευτών είναι αυτή που κατά κύριο λόγο με ώθησε να γράψω αυτό το άρθρο. Η πρώτη σκέψη μου μόλις άκουσα στις ειδήσεις πως συρρέουν στην περιοχή από όλη τηνχώρα, προκειμένου να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους, ήταν: «Μπράβο τους, αυτήείναι η αληθινή ανιδιοτέλεια». Θα πει κανείς, μα αυτή δεν είναι η δουλειά τους; Δεν πιστεύω πως το βαθύτερο κίνητρό τους έχει να κάνει με επαγγελματική ευσυνειδησία.

Έχει περισσότερο σχέση με την επιθυμία τους να σπεύσουν εκεί όπου ο συνάνθρωπός τους έχει περισσότερη ανάγκη και να σώσουν ζωές. Τα όσα είπαν στην κάμερα κάποιοι από αυτούς με συγκίνησαν βαθιά. «Είμαι εδώ διότι δεν θα μπορούσα να είμαι οπουδήποτε αλλού», είπε ένας νεαρός νοσηλευτής.Μία κοπέλα, μάλιστα, διέκοψε τις ετοιμασίες του γάμου της και τον ανέβαλε επ’ αόριστον, καθώς είπε πως αυτή τη στιγμή την χρειάζονται περισσότερο οι συμπολίτες της.

Κορονοϊοί, επιδημίες, καταστροφές, συμβαίνουν και θα συνεχίσουν να συμβαίνουν. Αυτό που θα κάνει πάντα τη διαφορά είναι η ανθρωπιά. Η λογική του «ο σώζων εαυτόν σωθήτω» είναι εν μέρει δικαιολογημένη και από το ένστικτο της αυτοσυντήρησης. Ωστόσο, ηχαρά και η ηθική ικανοποίηση του προσφέρειν δεν συγκρίνεται με τίποτα. Δείτε και τους φίλους μας στην Ουχάν. Κάτι ξέρουν παραπάνω από μας..

Ακολουθήστε το Flash.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι τις ειδήσεις