Ενημέρωση με όρους αξιοπρέπειας, Κώστας Δουζίνας και ανελεύθερη δημοκρατία

Ξαναδιαβάζοντας τον Παρμενίδη: Η αλήθεια κατοχυρώνεται μέσα από εξαντλητικό λογικό έλεγχο. Ειδάλλως στέκεται μετέωρη.
Ξαναδιαβάζοντας τον Παρμενίδη: Η αλήθεια κατοχυρώνεται μέσα από εξαντλητικό λογικό έλεγχο. Ειδάλλως στέκεται μετέωρη.

Η εσωτερική συμφωνία, σε ένα μέσο ενημέρωσης, να τηρούνται οι κανόνες ορθής δημοσιογραφικής συμπεριφοράς, εξασφαλίζει και την αξιοπρέπεια των εργαζομένων  του.

Είναι ικανοποίηση να συμμετέχεις σε ένα μέσο ενημέρωσης, στο οποίο «η ιδιοκτησία» δεν επιβάλει δημοσιογραφική στρατιωτική πειθαρχία και έλεγχο των προσωπικών απόψεων. Είναι ευχαρίστηση να υπηρετείς τις αρχές του μέτρου, της ισορροπίας και του ρεαλισμού κι όχι τα καλά και συμφέροντα. Διότι αυτού του είδους ο πολιτισμός  -διότι περί πολιτισμού πρόκειται- δεν είναι πλέον, παγκοσμίως, αυτονόητος. 

Στα πλαίσια άσκησης αυτού του δικαιώματος, επιλέγω να αναμεταδώσω αποσπάσματα από πρόσφατη τοποθέτηση του ακαδημαϊκού και καθηγητή Νομικής, στο κολλέγιο Birkbeck του University of London, Κώστα Δουζίνα. Ο οποίος, με αφορμή ενός μπαράζ επιθέσεων κατά συγκεκριμένων έντυπων εφημερίδων, θίγει το θέμα της της «ανελεύθερης δημοκρατίας». Και κρίνει, ότι οι συγκεκριμένες επιθέσεις αποτελούν - μεταξύ των άλλων- και «εκδίκηση της μπαναλιτέ κατά της γνώσης και της φαντασίας». Αναφέρει δε ως στοχοποιημένες εφημερίδες την Αυγή, το Documento και την Εφημερίδα των Συντακτών. 

Κατά τη γνώμη μου έχουμε να κάνουμε και με ευθεία επίθεση εναντίον έγκυρων συλλογισμών και αμετάβλητων ιστορικών γεγονότων. Εν ολίγοις όταν βουλευτής ισχυρίζεται ότι «η εξέγερση του Πολυτεχνείου ήταν αυτή που άνοιξε το δρόμο να χάσουμε την Κύπρο», δεν έχουμε να κάνουμε με το χαμηλό νοητικό πηλίκο του βουλευτού, αλλά με συνειδητή παρεκτροπή της λογικής, την οποία πριμοδοτεί η πλειοψηφία των μέσων ενημέρωσης. Όπως παρεκτροπή είναι ο ισχυρισμός ότι "άνθρωποι που έρχονται από εστίες πολέμου δεν είναι σε θέση να εκτιμούν τη ζωή". Που στοχεύει η εδραίωση της παρεκτροπής; 

Γράφει ο κ. Δουζίνας: «Βρισκόμαστε σε μια παγκόσμια επίθεση της δεξιάς εναντίον της ανεξάρτητης και ερευνητικής δημοσιογραφίας. Στις ΗΠΑ, ο Τραμπ αποκλείει τους New York Times ενώ το Fox ΤV είναι η έδρα των fake news. Στη Βρετανία, ο Boris Johnson απέκλεισε την περασμένη εβδομάδα δημοσιογράφους που δεν του αρέσουν από την τακτική ενημέρωση της κυβέρνησης και απειλεί το ΒΒC με κατάργηση του τέλους, που του επιτρέπει να λειτουργεί ως ανεξάρτητο μέσο. Στην Ελλάδα, η επίθεση κατά της ΕφΣυν από σταθμούς και βουλευτές αποτελεί προάγγελο παρόμοιων εξελίξεων.

Στις ΗΠΑ, ο Murdoch ελέγχει μεγάλο μέρος των ΜΜΕ και τα χρησιμοποιεί για τους πολιτικούς σκοπούς του. Στην Βρετανία, ο Murdoch, οι αδελφοί Barclay και ο Lord Rothermere ελέγχουν το 70% του τύπου. Οι εφημερίδες τους (Sun, Times, Daily Mail, Daily Telegraph, Express) υποστήριξαν τον Johnson και κατασυκοφάντησαν τον Corbyn. Ο Murdoch συνάντησε τον Johnson στη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας και προφανώς τον έπεισε ότι μόνο το κλείσιμο του BBC θα δώσει απόλυτη κυριαρχία στους Συντηρητικούς. Στην Τουρκία, ο Ερντογάν φυλακίζει δημοσιογράφους και προσπαθεί να κλείσει εφημερίδες». 

Ο συγγραφέας του άρθρου εκφράζει επίσης την πεποίθηση ότι η επίθεση και το κλείσιμο της ανεξάρτητης δημοσιογραφίας είναι το εγχώριο ξεκίνημα συμφερόντων να «τελειώσει» η Αριστερά ιδεολογικά και θεσμικά, διότι μόνο αυτή, σήμερα, υποστηρίζει τα κεκτημένα του Διαφωτισμού, την ελευθερία, την ισότητα, την αλληλεγγύη.


Οι δημοσιογράφοι Καρλ Μπέρνσταϊν και Μπομπ Γούντγουορντ που με σειρά ρεπορτάζ αποκάλυπταν διαρκώς πτυχές του Watergate.

«Η ανελεύθερη δημοκρατία (illiberal democracy) της Ουγγαρίας, της Τουρκίας ή της Πολωνίας έρχεται σταδιακά και στην Ελλάδα. Η επίθεση στην ελεύθερη δημοσιογραφία είναι συνήθως το πρώτο στάδιο, τα πολιτικά και τα ανθρώπινα δικαιώματα ακολουθούν ή συμπίπτουν όπως βλέπουμε στη Λέσβο ή το Κουκάκι. Οι αριστεροί καταγγέλλουν τον οικονομικό νεοφιλελευθερισμό της ΝΔ. Αλλά η πρώτη και μεγαλύτερη απειλή είναι η επίθεση στον πολιτικό φιλελευθερισμό. Όπως και στο προσφυγικό, τις ατομικές ελευθερίες και τα πολιτικά δικαιώματα, οι φιλελεύθεροι δυστυχώς σιωπούν είτε φοβούμενοι είτε προσδοκώντας εξυπηρετήσεις από την εξουσία».