Είναι από τις ειδήσεις που όταν τις ακούς, νιώθεις ένα σφίξιμο στο στομάχι. Δημοσιογραφικό κλισέ, θα πείτε… Κι όμως, είναι από τις φορές που ακόμη και τα κλισέ αποκτούν νόημα. Απορείς πώς μπορεί να χωρά τόση αγριότητα σε μια ανθρώπινη ψυχή.

Φύσει περίπλοκο και δυσνόητο ζώο ο άνθρωπος. Όμως τέτοια βαρβαρότητα πώς να την ερμηνεύσεις; Με ποιους λεκτικούς κώδικες να την εκφράσεις;

Η υπόθεση λίγο πολύ γνωστή. Δύο άνδρες έκλειναν ραντεβού σε εκδιδόμενες γυναίκες υποδυόμενοι τους πελάτες και αφού τις παγίδευαν, στη συνέχεια εκδήλωναν πάνω τους όλα τα άγρια ένστικτά τους. Η φρίκη και ο εφιάλτης είναι λέξεις φτωχές για να περιγράψουν τα βασανιστήρια στα οποία τις υπέβαλαν. Χτυπούσαν βάναυσα τα θύματά τους, χρησιμοποιώντας μάλιστα διάφορα αντικείμενα για να μεγιστοποιούν προφανώς τον πόνο και τις πληγές στο σώμα τους, ενώ στη συνέχεια τις βίαζαν κατ’ εξακολούθηση και τις έκλεβαν.

Οι χώροι των σπιτιών μαρτυρούν το μέγεθος της κτηνωδίας. Παντού αίματα και σκισμένα ρούχα. Η κόλαση επί της γης. Οι εγκληματίες συνελήφθησαν και θα αντιμετωπίσουν τη δικαιοσύνη.

Για τα θύματά τους, όμως, η ζωή δεν θα είναι ποτέ πια η ίδια. Οι σωματικοί πόνοι αργά η γρήγορα θα περάσουν. Ο πόνος της ψυχής όμως είναι αβάσταχτος.

Και για κάποιους που μπορεί να σκεφτούν το ίδιο αρρωστημένα με τους δράστες… Μα είναι ιερόδουλες. Πηγαίνουν με άνδρες επί πληρωμή. Ξέρουν η δουλειά αυτή είναι επικίνδυνη.Η ακόμη χειρότερα… τα ήθελαν και τα έπαθαν, μία είναι η απάντηση. Κάθε πράξη που καταπατά την ελεύθερη βούληση είναι βιασμός. Και ο βιασμός είναι έγκλημα. Τελεία.

Από την άλλη, κανείς δεν γεννιέται εγκληματίας. Υπάρχουν πλείστες επιστημονικές θεωρίες που επιχειρούν να ξεκλειδώσουν τα κατάβαθα της ψυχής και να ερμηνεύσουν τέτοιες παραβατικές συμπεριφορές. Δεν θα μπω στον πειρασμό να το κάνω, άλλωστε δεν είναι αυτή η δουλειά μου. Όμως, δεν θα πάψει ποτέ να μου είναι δύσκολο να αντιληφθώ πώς οι άνθρωποι μπορούμε να γίνουμε «τέρατα» με ανθρώπινη μορφή.

«Της έδωσα τα χρήματα που συμφωνήσαμε μόλις την είδα και έτσι για μία ώρα μπορούσα να την κάνω ό,τι θέλω», είπε στεγνά ο ένας εκ των δραστών στην απολογία του. Μπορούσε να ασελγήσει επάνω στη ζωή της, να την εξευτελίσει, να την μηδενίσει επειδή της έδωσε χρήματα. Άλλωστε αυτή ήταν η συμφωνία τους, είπε. Είχε την απόλυτη εξουσία πάνω της, με άλλοθι τα χρήματα. Πόσο διαστροφικά φτηνό ακούγεται.

«Είναι η βαρβαρότητα (…) Είναι η οντότητα του ατόμου, που βαίνει προς την ολική της έκλειψη»,το μήνυμα του Οδυσσέα Ελύτη, με αφορμή τη βράβευση του ποιητή με το Νόμπελ Λογοτεχνίας, το 1979, δεν θα μπορούσε να είναι πιο επίκαιρο. Είναι άραγε, μόνο η βαρβαρότητα; Ή και αυτό που έλεγε ο μεγάλος μας συνθέτης Μάνος Χατζηδάκις, πως«κάθε αντικοινωνικό και αντιανθρώπινο φαινόμενο συμπεριφοράς είναι η μεγεθυμένη έκφραση-εκδήλωση του κτήνους που περιέχουμε μέσα μας χωρίς εμπόδιο στην ανάπτυξή του, όταν κοινωνικές ή πολιτικές συγκυρίες συντελούν, βοηθούν, ενισχύουν τη βάρβαρη και αντιανθρώπινη παρουσία του»; Αναρωτιέμαι. Θα σταματήσει ποτέ η φωνή του κτήνους να είναι πιο δυνατή από μας;