Τα Δωδεκάνησα ή και Νότιες Σποράδες κατά μία παλαιότερη ονομασία που ίσχυε πριν τη δεκαετία του 1960, είναι το τελευταίο έδαφος που ενσωματώθηκε στην Ελλάδα. Η ενσωμάτωση των 27 κατοικημένων και πολλών ακόμη ακατοίκητων νησιών με 12 εξ αυτών όμως, να είναι τα κύρια, έγινε μια ημέρα σαν και σήμερα πριν από 73 χρόνια. Στις 10 Φεβρουαρίου 1947 υπεγράφη στο Παρίσι η συνθήκη ενσωμάτωσης των Δωδεκανήσων στην Ελλάδα που απέκτησε τη σημερινή της μορφή και έκταση.

Σύμφωνα με τη Συνθήκη Ειρήνης του Παρισιού όπως ονομάστηκε, τα Δωδεκάνησα αποδίδονταν στην Ελλάδα, ενώ η Ιταλία υποχρεωνόταν σε αποζημίωση ύψους 105 εκατομμυρίων δολαρίων προς τη χώρα μας. Η συνθήκη εκείνη προέβλεπε ότι τα νησιά θα παρέμεναν αποστρατιωτικοποιημένα, πρόβλεψη που επικαλείται συνεχώς η Τουρκία για να κατηγορεί την Ελλάδα ότι την παραβιάζει. Μόλις χθες ο Τούρκος υπουργός Άμυνας Χουλουσί Ακάρ κατηγόρησε πάλι τη χώρα μας για αυτό το λόγο. Η ελληνική πλευρά, βεβαίως, έχει πολύ σωστά υποστηρίξει δια στόματος του υπουργού Άμυνας Νίκου Παναγιωτόπουλου πως ότι απειλείται δεν αποστρατικοποιείται.

Υποστολή της βρετανική σημαίας και έπαρση της ελληνικής στο λιμάνι της Ρόδου

Για να γυρίσουμε στην εποχή εκείνη, η ενσωμάτωση των Δωδεκανήσων ήταν ίσως το χάπι που χρύσωσαν οι σύμμαχοι στην Ελλάδα. Ήταν η περίοδος μετά τη Συνθήκη της Γιάλτας, ο κόσμος είχε χωριστεί σε σφαίρες επιρροής και οι σύμμαχοι και νικητές του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου μοίραζαν τα λάφυρα. Η χώρα μας που βρισκόταν σε εμφύλιο πόλεμο, προέβαλλε τότε τέσσερις διεκδικήσεις, τα Δωδεκάνησα, τη Βόρειο Ήπειρο, τη διευθέτηση των ελληνοβουλγαρικών συνόρων και την Κύπρο που ανήκε στη Μεγάλη Βρετανία. Τελικά, πήρε μόνο τα Δωδεκάνησα τα οποία ανέκαθεν κατοικούνταν από ελληνικούς πληθυσμούς όπως, βέβαια και η Κύπρος και η Βόρεια Ήπειρος.

Τελευταίοι «ιδιοκτήτες» των Δωδεκανήσων πριν αυτά περάσουν στην Ελλάδα ήταν οι Βρετανοί και πριν από αυτούς οι Ιταλοί που τα κατείχαν από το 1912 όταν τα πήραν από τους Οθωμανούς μέχρι τον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο. Τελικά, στις 31 Μαρτίου 1947 ο πρώτος διοικητής των Δωδεκανήσων αντιναύαρχος Περικλής Ιωαννίδης υπέγραψε την παράδοση στην Ελλάδα με τις βρετανικές αρχές και στις 7 Μαρτίου 1948 έγινε στη Ρόδο η επίσημη τελετή της ενσωμάτωσης των Δωδεκανήσων στην Ελλάδα.

Το κάστρο της Ρόδου

Κάπως έτσι η χώρα μας απέκτησε το τελευταίο κομμάτι εδάφους της σχεδόν 200 χρόνια μετά την ανεξαρτησία της και έλαβε τη σημερινή της μορφή. Κάπως έτσι επήλθε η ολοκλήρωση του σημερινού κράτους, εκτός του οποίου έμειναν περιοχές στις οποίες ο Ελληνισμός είχε προ αιώνων αφήσει το αποτύπωμά του (Κύπρος, Βόρεια Ήπειρος). Η συζήτηση για το τι έφταιξε και αν έφταιξε είναι μεγάλη. Τα λάθη, αλλά και τα σωστάπου κατά καιρούς έχουν γίνει θα πρέπει να αποτελέσουν οδηγό για τα επόμενα βήματα. Ήδη η Κύπρος κινδυνεύει και η λύση όσο τα χρόνια περνούν αν υπάρξει, θα είναι ένας πολύ μεγάλος συμβιβασμός για τον Ελληνισμό στην καλύτερη περίπτωση. Από την άλλη πλευρά, τα Δωδεκάνησα αποκτήθηκαν και ενόσω η χώρα μας προέβαλλε μια σειρά διεκδικήσεων, κάτι που τακτικά φαντάζει σωστό.

Ετσι λοιπόν, και ενώ σχεδόν 200 χρόνια μετά την ανεξαρτησία, της η χώρα μας βρίσκεται εν μέσω ιστορικών συγκυριών, κινδύνων, μεγάλων προκλήσεων, αλλά και προ ιστορικών ευθυνών, το παρελθόν πολλές φορές διδάσκει και δείχνει το δρόμο.