Η τέχνη της πρόκλησης

Η τέχνη της πρόκλησης

Όταν συνθηματολογείς υβρίζοντας ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού, πώς μπορείς να διεκδικήσεις τη συμπαράσταση του; Ο Λουκάς Βελιδάκης κάνει το ψυχογράφημα μιας διαδήλωσης.

Οι Ζαπατίστας πρέπει να το έλεγαν: «Φοράμε τη μάσκα για να μας κοιτάνε στα μάτια. Φοράμε τη μάσκα για να γίνουμε ορατοί». Η αλήθεια είναι ότι όταν διαδηλώνεις για κάτι, όταν νιώθεις πως υπερασπίζεσαι ένα δίκαιο αίτημα, θέλεις να σε δουν, να ακουστείς- η άποψη σου να διαχυθεί, η θέση σου να δράσει πολλαπλασιαστικά και να γίνει κτήμα κι άλλων. Αυτά συνιστούν το γενικό κανόνα των διαδηλώσεων. Κι αν επιδιώκεις να τραβήξεις την προσοχή άμεσα, καταφεύγεις και στην τέχνη της πρόκλησης.

Με αυτό το σκεπτικό έδρασαν οι περίπου 50 διαδηλωτές που συγκεντρώθηκαν το απόγευμα της Κυριακής έξω από το Κάραβελ για να στραφούν με την παρουσία τους εναντίον των όσων συμμετείχαν σε ημερίδα με τίτλο: «Σύγχρονη Παιδεία κι Ελληνορθόδοξη Παράδοση», που διοργάνωσαν τα ίδια σωματεία που βρίσκονται πίσω από την καμπάνια «αφήστε με να ζήσω» κατά των εκτρώσεων.

Οι διαδηλωτές ήταν μέλη φεμινιστικών και αντιρατσιστικών οργανώσεων της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας και πρωτοβουλιών υπέρ της χειραφέτησης. Στο πλευρό τους και μερικοί ακόμα με αναρχικές σημαίες. Ως εδώ όλα καλά και θεμιτά.

Τα συνθήματα, ωστόσο, που φώναξαν δεν ήταν απλώς αιχμηρά, ήταν ηθελημένα βλάσφημα. Μαστίγωναν χωρίς έλεος τις βασικές παραδοχές του χριστεπώνυμου πληρώματος που συμμετείχε στην ημερίδα- τα συνθήματα αυτά ήταν ικανά να βγάλουν από τα ρούχα του έναν μετριοπαθή πιστό ή έναν ήπιο θιασώτη του πατριωτισμού. Το τρίπτυχο "πατρίς, θρησκεία, οικογένεια" μπήκε στο στόχαστρο και οι διαδηλωτές δεν έκαναν καμία έκπτωση στην επιθετικότητα τους, που ενίοτε έφτανε σε σημείο χυδαιότητας. Τα συνθήματα τους είχαν οργή στα όρια του μίσους για τον απέναντι...

Κάποιοι από τους συμμετέχοντες στην ημερίδα, κυρίως ηλικιωμένοι, αντέδρασαν, αλλά η ένταση δεν είχε συνέχεια. Η απορία όμως είναι διαφορετική...

Αν δεχθούμε -προσωπικά το κάνω, χωρίς καμία αμφιβολία- ότι οι διαδηλωτές έχουν δίκιο. Ότι το θέμα της έκτρωσης έχει λυθεί και το εκ νέου άνοιγμα του ζητήματος καλλιεργείται μόνο από κάποια μυαλά με παρωχημένες ιδέες και μεσαιωνικές αντιλήψεις. Με το να βάζουν στο στόχαστρο τους τα "ιερά και τα όσια" της συντριπτικής πλειονότητας των Ελλήνων, τι ακριβώς περιμένουν να πετύχουν; Πώς ακριβώς εκτιμούν ότι θα κερδίσουν τη συμπαράσταση των άλλων;

Αντιλαμβάνομαι ότι είναι κωμικοτραγικό να συζητάμε σήμερα για το πώς θα διαθέσει κάποιος το σώμα και τον εαυτό του- είναι παράλογο να ανοίγουν θέματα τα οποία έχει κλείσει η επιστήμη και το κράτος δικαίου. Αντιλαμβάνομαι ότι άνθρωποι που ανήκουν σε αυτές τις ομάδες (φεμινίστριες, ΛΟΑΤΚΙ, κλπ) δίνουν ακόμα μάχες σκληρές για να διασφαλίσουν στοιχειώδη δικαιώματα.

Αλλά δεν μπορώ να αντιληφθώ τι θα κερδίσουν βρίζοντας όλους τους άλλους... Το "ή εμείς ή αυτοί" έχει διχαστική λογική και διαιρετική δυναμική- δεν ενώνει, χωρίζει.

Η πρόκληση μπορεί να δράσει δημιουργικά, μπορεί και να σε κάψει. Και τόσο οι γυναίκες, όσο και τα άτομα του ΛΟΑΤΚΙ κινήματος από συμμάχους έχουν ανάγκη. Όχι από επιπλέον εχθρούς...