Υπάρχουν πρόσωπα που γεννούν (μεγάλες) αντιπάθειες. Που η στάση τους φαντάζει προκλητική για κάποιους ή όσους έχουν μια αντίθετη άποψη. Πρόσωπα που με το δημόσιο λόγο και τη στάση τους εξοργίζουν (τους) άλλους. Κι αν τους αντιπαθείς πολύ; Ε, και;.. Ουδείς σου εκχωρεί το δικαίωμα να τους βρίζεις χυδαία, να τους προσβάλλεις με ιταμό τρόπο και πολύ περισσότερο να τους απειλείς με επίθεση, ξυλοδαρμό, λιντσάρισμα – με πλήγμα στην ηθική και σωματική τους ακεραιότητα.

Παλαιότερα ήταν η τηλεόραση, τώρα το διαδίκτυο και δη τα social media. Οι πρωταγωνιστές τους μπαίνουν στο σπίτι μας ακάλεστοι – γίνονται μέρος της καθημερινότητας μας, νιώθουμε μια οικειότητα απέναντι τους, λες και είναι φίλοι μας επί χρόνια και μπορούμε να τους κάνουμε και πλάκα. Δεν είναι όμως…

Στην αντίληψη του μέσου τηλεθεατή και χρήστη των social media ο απέναντι είναι είτε φάσμα είτε… avatar. Ένα «κάτι» που ενδέχεται να αποκτήσει μυθικές διαστάσεις, καθώς ζει (και) στη φαντασία μας ή -τέλος πάντων- συνεχίζει να υπάρχει φαντασιακά όταν κλείσουμε την τηλεόραση ή το smartphone μας. Κι όταν η φαντασία πάρει μπροστά, τότε ενδέχεται να χαθεί πλήρως και το έδαφος της λογικής…

Ο βουλευτής της ΝΔ, Κωνσταντίνος Μπογδάνος, κατέθεσε αγωγή εναντίον χρήστριας του Facebook, η οποία ανάρτησε σε group ειδησεογραφικής ιστοσελίδας φωτογραφία του -που τράβηξε χωρίς τη συγκατάθεση του-, ενώ ακολούθησαν σχόλια γεμάτα απειλές και απίστευτη χυδαιότητα. Ο Μπογδάνος, ο οποίος είχε πέσει θύμα ξυλοδαρμού από αγνώστους το 2012 στα Εξάρχεια, δικαίως διαμαρτύρεται. Στην αγωγή του, σημειώνει ότι με αυτά τα σχόλια ο «μέσος αναγνώστης αποκομίζει την εντύπωση ότι δεν χρήζω ουδεμίας εκτίμησης με βάση την ηθική και κοινωνική αξία μου, καθώς και την υπόληψή μου, με αποτέλεσμα να είμαι άξιος πάσης φύσεως προσβλητικών, εξευτελιστικών και βίαιων συμπεριφορών».

Καλώς ή κακώς, έχει δίκιο. Δεν έχεις το δικαίωμα να φωτογραφίζεις έναν βουλευτή σε μια άσχετη ιδιωτική στιγμή του, όπου να' ναι και όπως να' ναι, επειδή είναι βουλευτής και τον αντιπαθείς. Πολλώ δε μάλλον να το αναρτάς στα social media και να ακολουθεί ένα πανηγύρι χυδαιότητας και απειλών. Δεν έχει πλάκα… Είναι επικίνδυνο.

Ζούμε σε εποχή πηχτού κυνισμού και σκληρής αγένειας. Σε μια εποχή χωρίς ιδιαίτερη ενσυναίσθηση- παρεκτός κι αν την βάζουμε στο ζύγι και σπρώχνουμε την πλάστιγγα να γύρει προς τους "δικούς" μας. Όσους αγαπάμε με ένα "συντροφικό" τρόπο κι άσε τους άλλους να… ψοφήσουν. Όχι, δεν πάει έτσι…

Ο "άλλος" έχει σάρκα και οστά- δεν είναι μόνο μια απόμακρη εικόνα που είδαμε στην οθόνη. Έχει ζωή, οικογένεια, φίλους- δεν είναι μόνο το αντικείμενο της χλεύης μας επειδή τυγχάνει να είναι διάσημος και δεν μας αρέσει η φάτσα του. Κι όχι, δεν έχεις το δικαίωμα να βρίζεις και να απειλείς, διότι κάποιος ενδέχεται να κάνει πράξη τις απειλές, κάποιος θα ξεφύγει και όλους μαζί θα μας πάρει ο διάολος ως κοινωνία. Μια κοινωνία αγρίων στην είσοδο της δυστοπίας.

Κι αν όντως έχεις τη δύναμη, αυτόν που θεωρείς γραφικό, εμετικό ή δεν ξέρω τι άλλο, αντιμετώπισε τον στα ίσα με επιχειρήματα. Κέρδισε τον στη μάχη των ιδεών. Η βία, βλέπεις, είναι το όπλο των αδυνάτων- ακόμα κι αν τον δείρεις, εσύ θα έχεις χάσει.