Το κέντρο της Αθήνας παραπέμπει σε οξύμωρο σχήμα: υπάρχουν σημεία που σφύζει από ζωή κι άλλα -ίσως και λίγα μέτρα μακριά- που τα πάντα μοιάζουν νεκρά. Ξεκινώντας από την πλατεία Ομονοίας, διασχίζοντας την Αθηνάς, μπροστά σου ορθώνεται μια από τις ομορφότερες εικόνες παγκοσμίως- ο βράχος της Ακρόπολης. Κι όμως, εάν στρίψεις δεξιά, μπαίνεις σε ένα άλλο σύμπαν- εξωτικό ενδεχομένως, με χαρακτηριστικά πολυπολιτισμικότητας, μα σίγουρα επικίνδυνο. Σε σημείο που την Πέμπτη η άσφαλτος βάφτηκε με αίμα, μετά από άγρια συμπλοκή ανάμεσα σε μαφίες Αφγανών και Πακιστανών, που λυμαίνονται την περιοχή, κάνοντας εμπόριο ναρκωτικών και λαθραίων τσιγάρων.

Μία μεγάλη ακτίνα νοτιοδυτικά της πλατείας Ομονοίας έχει παραδοθεί στη μοίρα της εδώ και πολλά χρόνια. Έρμαιο των διαθέσεων της εκάστοτε κυβέρνησης και της εκάστοτε δημοτικής αρχής, που κάποτε το παλεύουν, μα εν τέλει το αφήνουν, καθώς η περιοχή έχει "χαρτογραφηθεί" ως μια μεγάλη νησίδα ανομίας, ρυπαρότητας και δυστυχίας.

Στην περιοχή αυτή είναι ελάχιστοι οι έλληνες κάτοικοι- κάποτε ήταν το κέντρο της χώρας, τώρα είναι το επίκεντρο της ανθρώπινης θλίψης και της κοινωνικής σήψης. Κι αν μένουν Έλληνες εκεί, είναι κάποιοι αβάσταχτα φτωχοί, που βρίσκουν φτηνά ενοίκια σε αυτή την υποβαθμισμένη ασχήμια. Είναι άστεγοι, που αναζητούν απάγκιο στις ρυπαρές γωνιές του μητροπολιτικού κέντρου. Είναι κάποιες ιερόδουλες, ψυχές διαλυμένες. Κι είναι και κάποιοι τοξικομανείς, ανθρώπινα ναυάγια με σπασμένα κατάρτια.

Κι επίσης, είναι και οι μετανάστες. Πολλοί, που συγκροτούν πλειονότητες- άνθρωποι χωρίς χαρτιά ίσως, σίγουρα χωρίς πολλές ελπίδες για κάτι καλύτερο. Άνθρωποι που διέφυγαν πιθανόν από κάποιο θανάσιμο κίνδυνο στη χώρα τους κι ήρθαν με τόσα βάσανα εδώ για να αργοπεθαίνουν στην Αθήνα. Σαν ανθρώπινα απορρίμματα που τους κρύβουμε κάτω από το χαλάκι- στην περίπτωση μας στην πέριξ της Ομόνοιας περιοχή.

Άνθρωποι από το Αφγανιστάν και το Πακιστάν, από το Ιράκ και τη Συρία. Από το Μαγκρέμπ και την υποσαχάρια Αφρική. Άνθρωποι σκιές, χαμένοι στη μάχη της εφήμερης επιβίωσης. Άνθρωποι πεταμένοι που παρανομούν για ένα κομμάτι ψωμί, σε μια έκταση γης που η παρανομία θάλλει, μοιάζει σύμφυτη με το χαρακτήρα της.

Γιατί δεν μιλάμε ποτέ για την σκληρή ανομία της Ομόνοιας, αλλά δίνουμε τόσο τεράστια βάση στα γειτονικά της Εξάρχεια; Διότι στα Εξάρχεια ζουν και συχνάζουν Έλληνες, πιο "κανονικοί" -για τον μέσο όρο- άνθρωποι, ως εκ τούτου είναι πιο κοντά μας. Στην Ομόνοια σκούροι ξένοι και δύστυχοι φτωχοί.

Στα Εξάρχεια μυρίζει μολότοφ και δακρυγόνα, Έλληνες παλεύουν μεταξύ τους, υπάρχει ιδεολογικό (με εισαγωγικά ή μη) υπόστρωμα- Τα Εξάρχεια είναι Ελλάδα. Στην Ομόνοια τα ρείθρα αναβλύζουν την αποφορά των ούρων, οι πινακίδες είναι ξενικές, οι γλώσσες διάσπαρτες- Η Ομόνοια είναι κάτι άλλο. Απωθητικό για τους πολλούς, με μια σκοτεινή μητροπολιτική σαγήνη για κάποιους λιγότερους.

Και κάπως έτσι έχει παραδοθεί στις μαφίες, κάπως έτσι δεν πλησιάζει κάνεις, κάπως έτσι πεθαίνει κόσμος σε ανταλλαγή πυρών μέρα μεσημέρι…