Ημέρα Αγίου Βαλεντίνου στην Κουμουνδούρου και τρία κρίσιμα ζητήματα

Τα σύννεφα πάνω από το γραφεία  του ΣΥΡΙΖΑ στην πλατεία Κουμουνδούρου δεν σχηματίζουν καρδούλες την Ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου
Τα σύννεφα πάνω από το γραφεία του ΣΥΡΙΖΑ στην πλατεία Κουμουνδούρου δεν σχηματίζουν καρδούλες την Ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου

Ο διευθυντής του flash. gr Γιώργος Καραμέρος επηρεασμένος από την "ερωτική ατμόσφαιρα" της ημέρας γράφει για τις εξελίξεις στον ΣΥΡΙΖΑ.

Τελευταίες προετοιμασίες και ζυμώσεις πριν από την συνεδρίαση της κεντρικής επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ το Σαββατοκύριακο και τα τηλέφωνα χτυπούν ασταμάτητα αυτές τις ώρες με τις ζυμώσεις, τις συναντήσεις, τις συμμαχίες και τις συνεννοήσεις να κορυφώνονται. Το φερε δε έτσι το ημερολόγιο ώστε η τελευταία μέρα πριν την κεντρική επιτροπή να είναι η μέρα των ερωτευμένων.


Τουλάχιστον για τους "πολλούς", εκεί έξω από το πολιτικό εργαστήριο της πλατείας Κουμουνδούρου, ναι, είναι η μέρα των ερωτευμένων.
Εκτός εάν το 32% του ελληνικού λαού αποστρέφεται και τη σημερινή  μέρα, φοβούμενο την "βαλεντινοποίηση", ως "πασοκικό σεξιστικό στερεότυπο, που νοθεύει τον έρωτα και τις ανθρώπινες σχέσεις. Μια κατάσταση γεμάτη like και  followers που πόρρω απέχει από την ιδεολογική καθαρότητα της Αριστεράς"
Κλείνω όμως τα εισαγωγικά του "τρολάρισματος" των ιδεολογικά πούρων και επανέρχομαι στην επικαιρότητα.
Διάβασα προσεκτικά τα βασικά σημεία των 85 σελίδων του  απολογιστικού κειμένου του οποίου την ευθύνη σύνταξης είχαν οι κ.κ Δραγασάκης, Μπαλτάς, Δρίτσας. 
Αντικειμενικά φαίνεται γενναία αυτοκριτικό. Δεν θυμάμαι αντίστοιχο κείμενο  από τη Νέα Δημοκρατία ή το ΠΑΣΟΚ  την επομένη περιόδων διακυβέρνησης  από τα κόμματα αυτά.
 Προσπαθεί βεβαια να κρατήσει ισορροπίες μεταξύ προσώπων και τάσεων ενώ αγγίζει σχεδόν όλες τις πτυχές της τετραετούς διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ.
Αποτελεί μία πλατφόρμα συζητήσης αλλά δεν μπορεί να θέσει από μόνο του ένα κρίσιμο ερώτημα που δεν μπορεί να αξιολογηθεί σε κανένα κομματικό όργανο και σε κανένα κείμενο.
"Γιατί να επιστρέψει στον ΣΥΡΙΖΑ ο κόσμος που τον στήριξε το 2015 και τον εγκατέλειψε ή τον ψήφισε μη έχοντας άλλη επιλογή το 2019; "


Ενδεχομένως το ερώτημα αυτό θα μπορέσει να απαντηθεί το προσεχές καλοκαίρι μετά το συνέδριο, την μετονομασία του κόμματος και εφόσον ξεκαθαρίσει στα μάτια του ελληνικού λαού, αν ο Τσίπρας μπορεί να προχωρήσει όπως οραματίζεται ή θα παραμένει δέσμιος κάποιων κομματικών κομισάριων περίπου όπως σε εκείνη την ευφάνταστη φωτογραφία που συνόδευε τη συνέντευξη που είχε δώσει στους schooligans την Άνοιξη του 2008.
Υπάρχουν τρία κρίσιμα ζητήματα στο δρόμο της ανάκαμψης και της επανόδου για το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

  • Το πρώτο είναι, πέρα από την αυτοκριτική για την περίοδο της διακυβέρνησης, αν θα υπάρξει έστω κάποια πολιτική αξιολόγηση όσων διετέλεσαν σε κρίσιμες θέσεις ευθύνης π.χ υπουργών. Υπάρχουν στελέχη που όσο δραστήριοι εμφανίζονται στα κομματικά όργανα, στην παραγωγή θεωρητικής πολιτικής και στα τηλεοπτικά πάνελ τόσο οικτρά απέτυχαν όταν ανέλαβαν ευθύνες διοίκησης και πολιτικής πράξης. Θα μου πείτε, τους έκρινε ο λαός με την ψήφο του. Ισχύει μόνο θεωρητικά. Γιατί δεν εκτέθηκαν  όλοι στη λαϊκή ετυμηγορία ή κάποιοι λόγω της μικρής "κομματικής γυάλας" δεν είχαν και ιδιαίτερο ανταγωνισμό στις εκλογικές τους περιφέρειες. Είναι πραγματικά παράλογο για παράδειγμα, στέλεχος που απέτυχε παταγωδώς σε τρία υπουργεία και μία θέση μεγάλης ευθύνης μέσα σε 4 χρόνια να προσπαθεί να σύρει τον χορό στις διεργασίες της επόμενης μέρας. Ή άλλος που τα έκανε θάλασσα σε ό,τι κι αν χειρίστηκε και κάθε φορά φορα που βγαίνει να μιλήσει σε τηλεοπτικό σταθμό, ο Τσίπρας  ανεβάζει πυρετό και η ομάδα αλήθειας τρίβει τα χέρια της, να έχει λόγο για το μέλλον αυτού του δύσμοιρου τόπου. Ή ακόμα κάποιος τρίτος που είναι ικανότατος μεν αλλά μπροστά του ως προς την εφαρμοσμένη πολιτική ο Σταϊκούρας φαντάζει σοσιαλιστής να μιλά λίγο πολύ για αριστερή ιδεολογική καθαρότητα. Και πάει λέγοντας για αρκετούς.  "Να παλέψουμε όλοι μαζί για να ξαναγίνουν κάποιοι από αυτούς υπουργοί;" μου έλεγε προχθές κεντρώος συνεργαζόμενος που αντιμετωπίζεται από το βαθύ κόμμα εδώ και 8 χρόνια ως κορονοϊός. Και δεν έχει και πολύ άδικο. Άρα, πέρα από την αυτοκριτική πρέπει να μετρηθεί και το μπόι του καθενός και φυσικά κάποιοι να φύγουν από το προσκήνιο και τη βιτρίνα, που υποτίθεται μάλιστα ότι απεχθάνονται.
  • Το δεύτερο είναι το όνομα. Το rebranding είναι απαραίτητο και δεν πρέπει να περιοριστεί στην λογική του δεύτερου συνθετικού ώς "τσόντα". Στην πραγματικότητα αυτό το δεύτερο συνθετικό πρέπει προοπτικά να απεικονίζει τα χαρακτηριστικά του κόμματος που θα διεκδικήσει κάποια στιγμή την εξουσία χωρίς υπαρξιακούς δισταγμούς, ιδεοληψία και αυτοεκπληρούμενες προφητείες. Να είναι και αριστερό και κεντρώο και πράσινο και να ανοίξει τις πόρτες, αλλιώς τα κενά θα καλυφθούν με νέους σχηματισμούς.
  • Το τρίτο είναι οτι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν παίζει μόνος του. Ο Μητσοτάκης κάνει ανοίγματα επί της ουσίας στο κέντρο σε σοβαρά προσωπα ενώ το ΠΑΣΟΚ μετά τα όσα έχει υποστεί, δύσκολα θα απωλέσει περαιτέρω εκλογική δύναμη. Ακόμα και αν ο ΣΥΡΙΖΑ και τα στελέχη του "τα πουν αλλιώς" οι πληγές είναι βαθιές από την περίοδο 2011-2015 και το γινάτι μεγάλο για να ξεκολλήσουν κάποιοι από τη Χαριλάου Τρικούπη αλλά και τη θαλπωρή της αγκαλιάς κάποιων παραγόντων που γιγαντώθηκαν την εποχή της ευμάρειας και κρατούν ακόμη τα ηνία της Ελληνικής οικονομίας.

Υπάρχει λοιπόν μεγάλος δρόμος μπροστά αλλά δεν είναι στρωμένος με ροδοπέταλα και καρδούλες όπως αυτές της σημερινής μέρας. Χρόνια πολλά