Η σαγήνη του στιγματισμού

Κατάκριση και αποδοκιμασία, η απόλαυση του πρωτοσέλιδου
Κατάκριση και αποδοκιμασία, η απόλαυση του πρωτοσέλιδου

Δεν είναι πρώτη και δεν θα είναι και η τελευταία φορά, που κάποια εφημερίδα στιγματίζει έναν άνθρωπο, προκειμένου να ταΐσει junk news το εθισμένο αναγνωστικό της κοινό. Επιλέγοντας ένα δυσάρεστο και ιδιαζόντως προβληματικό συμβάν από την επικαιρότητα, με πηχυαίους τίτλους, το πρωτοσέλιδο εφημερίδας απεφάνθη: «Η ΜΗΔΕΙΑ της Πάτρας». 

Αναφέρομαι στη γυναίκα από την Πάτρα, που άφησε (χρησιμοποιώ τη δική της λέξη) το νεογέννητο μωρό της στην παραλία, όπου και βρέθηκε νεκρό. Ας συνοψίσουμε το γεγονός νηφάλια. Σύμφωνα με την πρώτη της κατάθεση στην αστυνομία, γέννησε δύο ημέρες πριν το συμβάν, με καισαρική. «Το βράδυ της Τρίτης πήρα το μωρό και έφυγα από το νοσοκομείο χωρίς να μου δώσουν εξιτήριο οι γιατροί. Περιπλανήθηκα για ώρες στην παραλία. Δεν ήξερα τι να κάνω, ήμουν σε απόγνωση. Τελικά αποφάσισα να το αφήσω στην άκρη της παραλίας». Εν συνεχεία, πήγε στο σπίτι όπου ζει με τη μητέρα της, εκεί την εντόπισαν οι αστυνομικοί. Αναφέρεται ότι το πόρισμα του ιατροδικαστή δίνει ως αιτία θανάτου του βρέφους τον πνιγμό.


Φωτογραφία: thebest.gr 

Προτείνω να σταθούμε στα εξής δεδομένα:

  • Το συγγενικό περιβάλλον δεν είχε αντιληφθεί την εγκυμοσύνη. Η μητέρα με την οποία συζούσε δεν είχε καταλάβει ότι η κόρη της ήταν 9 μηνών έγκυος. Όπως γνωρίζουμε για να προχωρήσει ή για να διακοπεί μία εγκυμοσύνη, χρειάζεται μία ομάδα αποδοχής και στήριξης και όχι ομάδα κριτικής και άρνησης. Αυτή φαίνεται να μην υπάρχει.
  • Η κόρη δεν είχε τολμήσει να της το πει. Ούτε στη μητέρα της ούτε αλλού. Η ντροπή απόκτησης νόθου παιδιού ισχύει εν έτη 2020. Ή μπορεί η κοπέλα να είχε πιστέψει «έκτρωση ίσον φόνος»…
  •  Ο δικηγόρος μιλά ως δικηγόρος όταν λέει ότι η γυναίκα επιθυμούσε αυτό το παιδί. Την αλήθειά της όμως κανείς δεν τη γνωρίζει, αν δηλαδή από κάποια στιγμή και μετά βίωνε μία ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη. Τα ενοχικά άτομα διακυβεύονται από έντονα αρνητικά συναισθήματα και σχεδόν χωρίς καθόλου να ακούν την δική τους επιθυμία και ανάγκη, συνεχίζουν την κύηση προσβαλλόμενες από έντονο αρνητικό και ενοχικό συναίσθημα, ότι δεν θέλουν να αφαιρέσουν μία ζωή. Όπως και να ‘χει στην περίπτωσή της υπάρχουν ήδη πολλοί επιβαρυντικοί παράγοντες που ευνοούν την εμφάνιση κατάθλιψης στη διάρκεια της εγκυμοσύνης.
  • Ο βιολογικός πατέρας δεν επιθυμούσε την εγκυμοσύνη, όμως η επιθυμία του δεν έγινε αποδεκτή. Η μέλλουσα μητέρα δεν είχε λοιπόν από πουθενά συναισθηματική στήριξη και μήτε η ίδια είχε συναίσθηση που μπορούσε να την οδηγήσει το αδιέξοδο που ζούσε. Το οποίο έγινε ακόμα μεγαλύτερο όταν το μωρό ήρθε στον κόσμο. Με την επιλόχεια κατάθλιψη να αθροίζεται σε ένα ήδη βουρλισμένο μυαλό και οργανικά αδύναμη, εναποθέτει το βρέφος σε ερημική παραλία, ως να άφηνε πίσω της όλο το μαρτύριο που της είχε προκαλέσει αυτό το πλάσμα, που καμία ευθύνη δεν είχε για τη ζωή του την ίδια.

Καλό είναι όταν παίρνουμε θέση για ένα συμβάν, να μην πιάνουμε το νήμα από εκεί που μας βολεύει. Και το νήμα πάει πολύ πιο πίσω κι από την ίδια την ιστορία αυτής της γυναίκας. Μιας γυναίκας που είναι φανερή η συναισθηματική της ανεπάρκεια να διαχειριστεί το θέμα, από την πρώτη στιγμή που βρέθηκε αντιμέτωπη με αυτό και που ήδη έχει χάσει την κοινωνική υπόσταση. Όμως ουδείς δικαιούται να γράψει «ΜΗΔΕΙΑ» ως τίτλος τέλους της ιστορίας της. Και είθε κάποτε να βρεθεί δημοσιογράφος που να γνωρίζει τι ακριβώς έπραξε η Μήδεια και για ποιο λόγο.