Μαραθώνιος 1904: Ο πρώτος ντοπαρισμένος αθλητής των Ολυμπιακών Αγώνων

Τα εξωφρενικά που συνέβησαν σε αυτό τον αγώνα θυμίζουν κωμωδία Monty Python
Τα εξωφρενικά που συνέβησαν σε αυτό τον αγώνα θυμίζουν κωμωδία Monty Python

Ο Παράτυπος γράφει για τον  χρυσό Ολυμπιονίκη του Μαραθωνίου, που ντοπαρίστηκε με ποντικοφάρμακο και μπράντι.

Μαραθώνιος 1904: Το πως προέκυψε ο αγώνας του Μαραθωνίου είναι πάνω κάτω γνωστό, το 490 π.Χ. οι Αθηναίοι με τη βοήθεια των Πλαταιέων κερδίζουν τους Πέρσες στον Μαραθώνα. Καθότι δεν υπήρχε ούτε φαξ εκείνη την εποχή, ο στρατηγός Μιλτιάδης έστειλε τον Φειδιππίδη, τον πιο γρήγορο του φαντάρο να ειδοποιήσει τους Αθηναίους για την τεράστιας σημασίας νίκη. Ο δύστυχος ημεροδρόμος, έτρεξε πάνοπλος, κοντά 40 χιλιόμετρα χωρίς να σταματήσει, έφτασε καταϊδρωμένος και σε κακή κατάσταση στη συνέλευση της βουλής, είπε το ιστορικό «Νενικήκαμεν» και μας άφησε χρόνους.

Το αποτέλεσμα του πρώτου ανεπίσημου μαραθωνίου, δηλαδή ο θάνατος του πρώτου μαραθωνοδρόμου, δεν φαίνεται να προβλημάτισε τον Γάλλο ιστορικό και Φιλλέληνα Μισέλ Μπρεάλ, ο οποίος αποφάσισε να τον κάνει επίσημο άθλημα των πρώτων Ολυμπιακών αγώνων της Αθήνας του 1896. Ο Μπρεάλ δεν γνώριζε πόση ήταν η απόσταση του αγώνα που πρότεινε και λέγεται ότι όταν του είπαν «Είσαι τρελός; Μαραθώνας - Αθήνα βγαίνει κάπου 42 χιλιόμετρα», αυτός είπε «εντάξει ρε παιδιά ας το ακυρώσουμε» και τότε οι ιθύνοντες του απάντησαν «δεν παίζει τώρα, έχουμε τυπώσει ήδη τα επίσημα προγράμματα των αγώνων».

Νικητής του πρώτου σύγχρονου Μαραθωνίου (όχι ότι υπήρξε και αρχαίος ) βγήκε ο Μαρουσιώτης νερουλάς Σπύρος Λούης, ο οποίος μάλιστα ήταν τόσο μεγάλη μορφή που είχε σταματήσει κατά τη διάρκεια του αγώνα για να πιει και ένα ποτήρι κρασί στο Πικέρμι (πιείτε υδρολύτες εσείς μοντέρνοι μαραθωνοδρόμοι). Ο Λούης δεν ξανάτρεξε έκτοτε σε αγώνα Μαραθωνίου κάνοντας τους άλλους αθλητές εκείνης της εποχής (π.χ Χαρίλαος Βασιλάκος) να γκρινιάζουν. Κι αν νομόζετε ο Μαραθώνιος της Αθήνας ήταν δραματικός, κάνετε λάθος.

Όσο γουστόζικες και αν είναι οι ιστορίες από τον δικό μας Μαραθώνιο του 1896, δεν αγγίζουν με τίποτα τον απόλυτο σουρεαλισμό που άγγιξε ο θεότρελος Μαραθώνιος των Ολυμπιακών αγώνων του 1904 που έγινε στο St Louis της Αμερικής. Τα εξωφρενικά που συνέβησαν σε αυτό τον αγώνα θα φάνταζαν υπερβολικά ακόμα και αν τα παρακολουθούσαμε σε κάποια φαρσοκωμωδία των πρώιμων Monty Python. 

 Λοιπόν οι 3οι Ολυμπιακοί αγώνες έγιναν όπως προείπαμε στο St Louis του Μιζούρι, κράτησαν 5 ολόκληρους μήνες και συμμετείχαν μόνο 12 χώρες με αποτέλεσμα 500 από τους 630 αθλητές να είναι Αμερικάνοι. Οι Ολυμπιακοί Αγώνες του 1904 θα έμεναν για πάντα στην αφάνεια αν δεν είχε διαδραματιστεί σε αυτούς, η επικότερη ιστορία αγώνα τρεξίματος αντοχής όλων των εποχών. Οι συνθήκες διεξαγωγής του αγώνα ήταν τραγικές, η θερμοκρασία ήταν πάνω από 30 βαθμούς και συνδυασμένη με την υψηλή υγρασία, έκανε την ατμόσφαιρα αποπνικτική. Η διαδρομή αποτελούνταν από 42.195 μέτρα  χωμάτινου, τρύπιου δρόμου με τεράστιες ανηφόρες, και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, η διαδρομή είχε μόνο 2 πηγές νερού για τους δρομείς και η κυκλοφορία οχημάτων και πεζών και ζώων διεξάγονταν κανονικότατα. 

Στον αγώνα λοιπόν εκτός από Αμερικάνους που ήταν και τα φαβορί, έτρεξαν δέκα Έλληνες που  δεν είχαν τρέξει ποτέ τους Μαραθώνιο, δυο Νοτιο-Αφρικανοί της φυλής των Τσουάνα, (ήταν οι πρώτοι μαύροι αθλητές που πήραν μέρος σε Ολυμπιακούς Αγώνες -μάλιστα έτρεξαν ξυπόλητοι- και η συμμετοχή τους δεν ήταν προγραμματισμένη, απλά έτυχε να βρίσκονταν στην πόλη για να πάρουν μέρος σε μια διεθνή εμπορική έκθεση), και τέλος ένας θεούλης Κουβανός ταχυδρόμος ο Félix Carbajal, ο οποίος μάζεψε τα λεφτά για να συμμετάσχει στον αγώνα κάνοντας τον γύρο της Κούβας τρέχοντας. Ο Carbajal εκτός από εξαιρετικός αθλητής ήταν και τζογαδόρος και με το που έφτασε στην Νέα Ορλεάνη, έφαγε όλα του τα λεφτά στα ζάρια, έτσι αναγκάστηκε μη έχοντας λεφτά να περπατήσει και να κάνει οτοστόπ μέχρι να φτάσει στο Μιζούρι. Δεν είχε καν σορτσάκι και ένας συναθλητής του τον λυπήθηκε και του έκοψε το παντελόνι ως τα γόνατα για να μπορέσεις να τρέξει. 

Ο αγώνας διεξήχθη  στις 30 Αυγούστου με 32 αθλητές από τους οποίους κατάφεραν να τερματίσουν μόλις οι 14. Στην αρχή του αγώνα ο Thomas Hicks ήταν μπροστά. Ο Καλιφορνέζος William Garcia έφτασε πάρα πολύ κοντά στο να γίνει ο δεύτερος νεκρός μαραθωνοδρόμος (2400 χρόνια μετά τον πρώτο) καθώς κατέρρευσε αφού είχε εισπνεύσει μεγάλες ποσότητες σκόνης και έπαθε εσωτερική αιμορραγία. Ο ένας από τους δυο Νοτιοαφρικανούς ονόματι Len Trau, τα πήγαινε πολύ καλά στην κούρσα μέχρι που μια αγέλη αδέσποτων σκύλων των κυνήγησε και τον έβγαλε 1.5 χιλιόμετρο εκτός διαδρομή. Τελικά την γλίτωσε από τα άγρια σκυλιά και τερμάτισε 9ος.

Ο τζογαδόρος Κουβανός δρομέας τα πήγαινε εξαίσια στη διαδρομή, μερικές φορές μάλιστα, με τα σπασμένα αγγλικά του έκανε και χαβαλέ με τους θεατές. Όταν σε κάποια φάση πείνασε, σταμάτησε σε ένα καρότσι με φρούτα και ζήτησε από τον μανάβη να του δώσει κάνα ροδάκινο, αυτός αρνήθηκε και τότε ο Carvajal έκλεψε επιδέξια δυο ροδάκινα και τα έφαγε ενώ συνέχισε το τρέξιμο, λίγο αργότερα έκοψε και δυο μηλαράκια από ένα δέντρο, άλλα ήταν σάπια και τον έπιασε πονόκοιλος, τι να κάνει ο πρώην ταχυδρόμος; άραξε και έριξε έναν υπνάκο... Παρόλα αυτά, τερμάτισε 4ος.

10 χιλιόμετρα πριν τον τερματισμό, ο Αμερικάνος δρομέας Lorz ένιωσε έντονες κράμπες και αποφάσισε ότι ο αγώνας τελείωσε για αυτόν. Ανέβηκε σε ένα από τα αυτοκίνητα της διοργάνωσης και κίνησε αμαξάτος για το γήπεδο, στο αμάξι μάλιστα έκανε τον βλαχοδήμαρχο και χαιρετούσε τους δρομείς που προσπερνούσε και τους θεατές. O συμπατριώτης του ο Hicks που θεωρούνταν από τα φαβορί για το χρυσό μετάλλιο, τα χρειάστηκε και αυτός όταν του έμεναν τα τελευταία 8 χιλιόμετρα και ζήτησε από τους δυο βοηθούς του να του δώσουν κάτι να πιει γιατί θα ψόφαγε (κυριολεκτικά). Τότε τα τσακάλια του έδωσαν να πιει λίγες σταγόνες ζεστό νερό και τον τάισαν με ένα κοκτέιλ από ασπράδια αυγού και… στρυχνίνη. Η στρυχνίνη είναι γνωστό ποντικοφάρμακο που σε μικρές ποσότητες μπορεί να τονώσει τον οργανισμό και σε λίγο μεγαλύτερες να τον σκοτώσει, έτσι λοιπόν ο Lorz έγινε ο πρώτος ντοπαρισμένος αθλητής των Ολυμπιακών Αγώνων!

Εν τω μεταξύ ο Lorz είδε ότι του περνάνε οι κράμπες και αποφάσισε να κατέβει από το αυτοκίνητο όταν είδε ότι είχε σχεδόν φτάσει στον τερματισμό και να κάνει πως τρέχει σαν να μην συμβαίνει τίποτα, τερματίζοντας έτσι σε λιγότερο από 3 ώρες. Οι συνοδοί του Hicks ο οποίος πλέον είχε παραισθήσεις και προχωρούσε σε οχτάρια, είχαν δει ότι ο «νικητής» είχε κλέψει, οπότε έδωσαν λίγο μπράντι στον Hicks (είχαν μαζί τους ένα φλασκί για ώρα ανάγκης)  και άλλη μια μικρή δόση στρυχνίνης μπας και πάρει μπρος, όταν είχε φτάσει στα τελευταία μέτρα μάλιστα τον πήραν σηκωτό να τερματίσει. Όταν τερμάτισε το κοινό ζητωκραύγαζε  αλλά δεν ήταν για αυτόν. Ζητωκραύγαζε γιατί ο συμπατριώτης τους Lorz ήταν έτοιμος να πάρει το χρυσό. Τότε κάποιος από τους ανθρώπους της επιτροπής είπε ότι είδε τον Lorz να χαιρετάει κόσμο ενώ πήγαινε προς το γήπεδο με αμάξι, ο κόσμος άρχιζε να κράζει τότε τον κάλπικο νικητή και ο ίδιος αναγκάστηκε να πει ότι δεν ήθελε να πάρει το μετάλλιο και απλά τερμάτισε… για τον χαβαλέ.

Τελικά το μετάλλιο το πήρε ο Lorz, η επιτροπή αποφάσισε ότι δεν έτρεχε και τίποτα που τον πήγαν σηκωτό και σε κατάσταση αφασίας στον τερματισμό οι βοηθοί του, τουλάχιστον δεν έκανε και τη διαδρομή με αμάξι. Ο Lorz μετά από αυτήν την «τρέλα και παράνοια» που έζησε στον αγώνα, αποφάσισε ότι δεν θα ξανατρέξει πότε μαραθώνιο, (γιατί άραγε;). Τα αποτρόπαια αποτελέσματα του αγώνα στους αθλητές, έκαναν τον διευθυντή των ολυμπιακών αγώνων του St Louis να δηλώσει ότι «Το να γίνει ξανά τέτοιος αγώνας θα είναι μια τρέλα, αλλά θα γράψει ιστορία». 

Όχι αγαπητοί φίλοι μαραθωνοδρόμοι του σήμερα! Όταν σηκωθείτε τα ξημερώματα της Κυριακής να τρέξετε από τον Μαραθώνα στην Αθήνα, μην πάρετε μαζί σας ποντικοφάρμακο και μπράντι, σίγουρα δεν θα σας βοηθήσει στο να κερδίσετε. «Νους υγιής εν σώματι υγιεί» έλεγαν οι αρχαίοι μας πρόγονοι που κάτι ήξεραν, αυτοί άλλωστε χωρίς να το επιζητούν «εφηύραν» αυτόν τον σκληρό αγώνα.