25η Μαρτίου 1821 – 2020: Ετούτη η 25η Μαρτίου που δεν μοιάζει με καμία από τις προηγούμενες για όσους γεννηθήκαμεμετά την μεταπολίτευση. Τις προηγούμενες μέρες ο ήχος απότα τύμπανα της κάθε σχολικής πρόβας παρέλασης έδωσε τη θέση του στα λόγια των επιδημιολόγων και την θέα της ατομικής μάσκας προστασίας λόγω της Πανδημίας του κορονοϊού.
Και σήμερα ανήμερα της επετείου της εθνικής εξέγερσης και παλιγγενεσίας του 1821, θα κρεμόμαστε από τα χείλη των λοιμωξιολόγων και θα μετράμε αριθμούς διασωληνωμένων καιπεσόντων αυτού του πολέμου που προκαλέσαμε με τις επιλογές μας στον τρόπο ζωής.

Όλες τις προηγούμενες μέρες προσπαθώ να μπω στο μυαλό και την ψυχολογία όσων γεννήθηκαν πριν το 1940. Έζησαν τα πάντα, πέρασαν όλες τις φουρτούνες και έφτιαξαν μια ισχυρή σε σχέση με αυτήν που παρέλαβαν Ελλάδα, βλέποντας μάλιστα την επόμενη από εκείνους γενιά να τη ρίχνει στα βράχια. Όλη μέρα, κάθε μέρα, τα μέσα ενημέρωσης τους προειδοποιούν ότι τους ψάχνει αυτός ο αόρατος εγγονός του διαβόλου ο κορονοϊός. Για αυτούς η σημερινή επέτειος ίσως είναι πιο εύκολη. Ζήσαν και κατοχή και εμφύλιο και εξορίες και χούντα και χρεοκοπία. Σιγά μη τους τρομάξειτο «Μένουμε Σπίτι» και το «στέλνω sms πριν βγω έξω». Μπορεί να ήταν και ευλογία αν δεν τους απειλούσε προσωπικά.

Ξεφεύγω και πλατειάζω, αλλά με επαναφέρει ο ολίγον ενοχλητικός αλλά (τηγανητό μπακαλιάρο) υποσχόμενοςμεταλλικός ήχος του σύρματος (balloon whisk)  που ανακατεύει το κουρκούτι  στο πιάτο.
Και αίφνης φέρνω στο μυαλό μου το χθεσινό διάγγελμα της Κατερίνας Σακελλαροπούλου.
Καταπληκτικό. Καθώς δε, έχω την επαγγελματική διαστροφή να μη μένω στο βίντεο και τον ήχο αλλά να ψάχνω το κείμενο, διαβάζοντας τομήνυμα της στο site της προεδρίας δημοκρατίας εντυπωσιάστηκα διπλά.
Γραμμένο σαν δικαστική απόφαση ή έστω εξωδικαστικός συμβιβασμός
. Χωρίς πατριωτικές κορώνες (π.χ «οθωμανικός δεσποτισμός»και όχι τουρκικός Ζυγός, τράχηλος Έλληνα κλπ) με αναφορά στις βαλλόμενες από τα μέτρα ατομικές ελευθερίες, για να ηρεμεί προοδευτικούς και αριστερούς. Και από την άλλη «γιορτές»και «νίκες»και φόβοςγια τον ιό και θλίψη για την αναβολή των παρελάσεων και υπόσχεση για λαμπρότητα του χρόνου για τοπιο συντηρητικό ακροατήριο.
Κυρίως όμως, η εκ νέου χρήση από την πρόεδρο του όρου «Νέος πατριωτισμός» για να επανέλθω σε αυτό που ξεκίνησα ως κεντρική ιδέα αυτού το άρθρου (σας εξομολογούμαι) και καθώς ο επαναλαμβανόμενος μεταλλικός ήχος από to balloon whisk πάνω στο πιάτο κορυφώνεται λίγο πριν αφήσει το κουρκούτι να «ξεκουραστεί».

(«Σύρμα ανάδευσης» balloon whisk βασικών πολιτικών αποχρώσεων)

Νέος πατριωτισμός που φαίνεται πώς το κάνει σήμα κατατεθέν της με δεύτερη αναφορά μέσα σε λίγες εβδομάδες η νέα Πρόεδρος της Δημοκρατίας κ.Κατερίνα Σακελλαροπούλου.
Ένας όρος, την πατρότητα του οποίου με μία πρόχειρη ματιά στο Google διεκδικούν ο Κυριάκος Μητσοτάκης (2016), ο Ευάγγελος Βενιζέλος (2019), ο Γιώργος Παπανδρέου (2018) αλλά και ένας καθηγητής αστροφυσικής, εκλεγμένος δημοτικός σύμβουλος με την Ελληνική Αυγή στο Δήμο Αθηναίων που έχει γράψει και ομώνυμο βιβλίο το 2011 (ουπς)
Ένας όρος που ο καθένας από τους προαναφερθέντες αντιλαμβάνεται διαφορετικά. Και όχι σαν αφηρημένη έννοια ενός εθνικού οράματος ή αφηγήματος για να έχουμε να πορευόμαστε .

Πραγματικός νέος πατριωτισμός είναι να έχεις δική σου παραγωγική διαδικασία στην άμυνα και την τεχνολογία. Να μπορείς να βρεις ένα κρεβάτι εντατικής αν το χρειαστείς.Να μη στέκεσαι με μάσκα στην ουρά του ΕΟΠΥΥ για να παραλάβεις τα φάρμακά της αντικαρκινικής θεραπείας του συγγενή σου. Να θες να μείνεις στην Ελλάδα για να σπουδάσεις και να εργαστείς ή να μη κοιτάζεις το παιδί σου που διαβάζει στο γραφειάκι του σπιτιού σου σαν σίγουρο μελλοντικό μετανάστη για μια καλήτύχη.
Και θα μπορούσα να γράψω κι άλλα πουσίγουρα θα θεωρηθούν άκρατος λαϊκισμός για τους εγνωσμένης αξίας χρήστες του όρου «Νέος πατριωτισμός».
Ας μείνω στα χρόνια πολλά με υγεία για την ημέρα και μια έκκληση προς την αγαπητή πρόεδροτης Ελληνικής Δημοκρατίας:
Ο νέος πατριωτισμός να μη χρησιμοποιηθεί ως χαλάκι για να κρυφτούν από κάτω προφάσεις  και αμαρτίες.
Ο νέος πατριωτισμός να μην εξελιχθεί σεballoon whisk για το κουρκούτι με το οποίο θα «παναριστεί» και θα« ξανατηγανιστεί» ο λαός.