Η πανδημία κορονοϊού προσέβαλε τα ελληνικά Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης και ιδιαίτερα τα διαδικτυακά τον Μάρτιο και τον Απρίλιο. Μονοθεματική καθημερινότητα και ειδησεογραφία αναγκαία, αλλά βαρετή. Αν προσθέσουμε στην έλλειψη ειδήσεων  και ένα update στον αλγόριθμο της Google που ξεκίνησε στις 4 Μαΐου και δεν αφορά ιδιαίτερα τους αναγνώστες αλλά αφορά τους διαχειριστές όλων των portal που αντλούν επισκεψιμότητα από τις αναζητήσεις, έχουμε στο άθροισμα ένα σχετικά άγονο τρίμηνο για τα σάιτ.

Στις 20 Μαΐου είχαμε στην Καλλιθέα την επίθεση με το βιτριόλι. Ταυτόχρονα δηλαδή  με την άρση των περιοριστικών μέτρων.

Και τότε ξεκίνησε ένα σήριαλ, ή μάλλον ένα αστυνομικό μυθιστόρημα για τα μέσα ενημέρωσης. Θέμα που τα έχει όλα: ίντριγκα, ερωτικό πάθος,  καλλίπυγες νεαρές γυναίκες, αρρωστημένη ζήλια, αστυνομικό μυστήριο, κέμερες βίντεο, περούκες, τηλεφωνικά απόρρητα.

Ένα έγκλημα βγαλμένο από το παρελθόν, μία δημοσιογραφία βγαλμένη από τη δεκαετία του 60 και του 70 που απευθύνεται στο θυμικό, στα κατώτερα ένστικτα.

Τι και αν τα εθνικά θέματα, η οικονομία και η πανδημία είναι στο κόκκινο, η αδιαφάνεια φουντώνει, το αναγνωστικό και τηλεοπτικό κοινό ρουφούσε και ρουφά κάθε λεπτομέρεια της υπόθεσης χαρίζοντας κλικς και νούμερα τηλεθέασης αντίστοιχα.

Η χθεσινή σύλληψη της 35χρονης φερόμενης ως δραστιδος εκτόξευσε το λαϊκό ενδιαφέρον και παράλληλα εξέθεσε όλους τους όψιμους Κλουζώ και Πουαρό του διαδικτύου και των τηλεοπτικών εκπομπών των τελευταίων εβδομάδων. Των ίδιων που ανακάλυψαν πάρτι κορονοϊού κόρης γνωστής τραγουδίστριας και άλλες ιστορίες.

Οι θεωρίες συνωμοσίας οι ανατριχιαστικές λεπτομέρειες, τα σενάρια για σατανικούς ηθικούς αυτουργούς και επαγγελματικά οργανωμένα σχέδια έδιναν και έπαιρναν από τις 20 Μαΐου έως χθες.

Τώρα βέβαια θα αρχίσει το δικαστικό θρίλερ αλλά θα ήταν χρήσιμο να κάνουμε ένα «κοινωνιολογικό ταμείο» για την υπόθεση. Έναν μικρό απολογισμό.

Νέοι και νέες στην περίπτωσή μας που ποζάρουν φιλήδονα στα social media. Αντιγράφουν από lifestyle μέχρι και εγκληματικές πρακτικές από ξένες τηλεοπτικές τηλεοπτικές σειρές. Απλοί καθημερινοί άνθρωποι που θέλουν να ζουν σαν μεγιστάνες  αλλά μπορούν και να μετατραπούν σε ειδεχθείς εγκληματίες για έναν σύντροφο μία καλύτερη ζωή, ένα γρήγορο αυτοκίνητο, ένα ταξίδι. Wannabe με οποιοδήποτε τρόπο με οποιοδήποτε κόστος.

Αναμφισβήτητα η υπόθεση των δύο γυναικών (και μας αφορά η δράστις και όχι το άτυχο θύμα) μπορεί να αποτελεί μία ακραία περίπτωση. Αρκεί να ρίξει όμως κανείς μία ματιά στους λογαριασμούς στο Facebook για να αντιληφθεί τα πρότυπα, τις προτεραιότητες, τις επιλογές.

Ένα πλούσιο κένο, μία ματαιότητα. Πλαστικά όνειρα, πάθη και χαμόγελα. Μια ζωή ψεύτικη τραβηγμένη από το σελφοκόνταρο. Κοινωνικό  βιτριόλι εγωπάθειας  για εκατομμύρια ανθρώπους και και όχι μόνο για την δράστιδα της υπόθεσης.

Ένα βιτριόλι που ρουφούν φιλήδονα σχεδόν όλοι! Δημοσιογράφοι τηλεοπτικό και αναγνωστικό κοινό για όσο κρατήσει και μέχρι το επόμενο προσωπικό Success Story που θα γίνει πρότυπο. Για να ανέβει ψηλά ο λάθος πήχης και να μην τον περνά κανείς.  Πέφτωντας κάποιοι δε, να τσακίζονται νομίζωντας πως η ζωή τους καταστράφηκε. Ποια ζωή; Η ψεύτικη;