Εύβοια: Το έκτακτο δελτίο επικίνδυνων καιρικών φαινομένων που εκδόθηκε για να προειδοποιήσει για την έλευση του βαρομετρικού “Θάλεια” ήταν γνωστό σε όλους εδώ και μέρες.

Κι όμως η Εύβοια μετρά ήδη 5 νεκρούς, όπως νεκρούς μέτρησε και η Χαλκιδική το 2019, το Μάτι το 2018, η Μάνδρα το 2017 ή η Ηλεία το 2007.

Ακραία φαινόμενα μεγάλης ραγδαιότητας, που συνέβαιναν πάντα στην Ελλάδα αλλά κάθε 30, 50 ή 100 χρόνια ως προς τη συχνότητά και τη σφοδρότητά τους. Και σίγουρα όχι με τη συχνότητα που συμβαίνουν στις μέρες μας καύσωνες, ισχυροί άνεμοι, πλημμυρικά φαινόμενα κλπ

Με αυτόν τον γνώμονα οι πολιτικοί μηχανικοί κατασκεύαζαν επί παραδείγματι τα αντιπλημμυρικά έργα όπου υπάρχουν. Έργα δηλαδή που “υπολόγιζαν” (διατομές, πλάτη κλπ) σε σχέση με τη συχνότητα εμφάνισης των ακραίων φαινομένων (εκατοστά βροχής ανά τετραγωνικό μέτρο και χρόνο που διαμορφώνουν όγκους και ταχύτητες.  Και υπολογισμός κάθε πότε μπορεί να συμβεί ένα ακραίο φαινόμενο ώστε τα έργα να μην είναι φαραωνικά και να έχουν λογικό κόστος). Τώρα, εδώ και μία δεκαετία δηλαδή, τα 50 χρόνια “έχουν γίνει” 6 μήνες. Κάθε 6 μήνες ή και πιο συχνά ένα ακραίο φαινόμενο συνήθως προκαλεί μεγάλες υλικές ζημιές, καταστροφές στον φυσικό πλούτο (δάση) αλλά και ανθρώπινες απώλειες.

Συνυπολογίστε άναρχη δόμηση, μπαζωμένα ρέματα, διαφθορά, παγιωμένους οικισμούς εκεί που δεν έπρεπε εξαρχής και έχετε έτοιμο το φονικό κοκτέιλ.

Κάνω μία πολύ πρόχειρη ανάλυση καθώς θα μπορούσα να γράφω για ώρες για τους μακροπρόθεσμους στόχους που έρεπε ήδη να έχουν τεθεί πολιτικά για την κλιματική κρίση. Από ένα ρέμα που ξεχειλίζει και μπορεί να πνίξει ανθρώπους, μέχρι την επίδραση της κλιματικής αλλαγής στο προσφυγικό ζήτημα στο νότιο ημισφαίριο έχουν διατυπωθεί άπειρες διαπιστώσεις, προτάσεις και λύσεις. Υπάρχουν στόχοι που έχουν τεθεί από τον ΟΗΕ και συγκεκριμένες προτάσεις και πολιτικές.

Εδώ όμως ακόμα λειτουργούμε στη λογική της καταστολής και της εντυπωσιθηρίας. Λες και αν πάει τώρα ο Χαρδαλιάς (ή ο κάθε Χαρδαλιάς όποιας κυβέρνησης όποιου κόμματος) στην Εύβοια θα φέρει τους ανθρώπους πίσω. Καλώς πάει. Κακώς έβγαζαν μεγάλη γλώσσα (όχι τόσο ο Χαρδαλιάς καθώς ως παλιός δήμαρχος Βύρωνα είχε εμπειρία στα ζητήματα αυτά) αλλά πολλοί άλλοι στο πρόσφατο παρελθόν.

Η συζήτηση για την κλιματική κρίση σχεδόν ποτέ δεν άνοιξε τα τελευταία χρόνια με σοβαρότητα. Μόνο κραυγές. Το πολιτικό προσωπικό της χώρας εργαλειοποίησε (και θα το ξανακάνει σε διαφορετικούς ρόλους πια) τις συνέπειες της κλιματικής αλλαγής και τους νεκρούς που προκαλεί προχωρώντας σε δολοφονίες χαρακτήρων των αντιπάλων και αναζήτηση “αυτοφωράκηδων”.

Για να μην ανοίξουμε το κεφάλαιο του πρόσφατου περιβαλλοντικού νόμου Χατζηδάκη που προκάλεσε μέχρι και την αντίδραση της Κομισιόν για κάποιες από τις διατάξεις του. Πρόοδος μηδέν. Μόνο επικοινωνία.

Ακόμα και επιστήμονες “στρατεύτηκαν” στο πρόσφατο παρελθόν προκειμένου να αξιοποιηθούν πολιτικά οι φυσικές καταστροφές. Θυμάστε φαντάζομαι τον καθηγητή Κωνσταντίνο Συνολάκη να λέει πως το Μάτι μπορούσε να εκκενωθεί σε λίγα λεπτά και άλλα εύηχα και εντυπωσιακά.

Σας πληροφορώ ότι από τα τέλη του 2019 έχει αναλάβει πρόεδρος της Ειδικής Επιτροπής για την Αντιμετώπιση της Κλιματικής Αλλαγής που συστήθηκε στο Υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας από τον κ. Κωστή Χατζηδάκη.

Ελπίζω τις ώρες που θα ακολουθήσουν να μη βρεθεί άλλος συνάδελφός του με παπιγιον, γραβάτα ή χωρίς, να τον κατακεραυνώσει για αδράνεια και απραξία, ή να τον ρωτήσει γιατί δεν λειτούργησε το 112, που ήταν εκείνη την ώρα, γιατί δεν πάει τώρα στο σημείο της τραγωδίας, κλπ κλπ ώστε να τον κατακρεουργήσει στην κοινή γνώμη και να πάρει εκείνος κάποιο θεσμικό ρόλο από μια άλλη μελλοντική κυβέρνηση.

Αυτό το γαϊτανάκι της ανθρωποφαγίας πρέπει να τελειώσει. Δεν είναι μόνο ζήτημα οργάνωσης της πολιτικής προστασίας.

Χρειάζεται κατανόηση των φαινομένων στην πραγματική τους διάσταση. Γενναίες πολιτικές αποφάσεις στο πεδίο με πολιτικό και οικονομικό κόστος. Συνεννόηση των πολιτικών δυναμεων.

Μακροπρόθεσμες οικολογικές πολιτικές και λιγότερους τιμητές και κήνσορες κάθε φορά που συμβαίνει το κακό. Το ζήτημα είναι σοβαρό και δεν προσφέρεται για αντιπολίτευση ή καριέρες στα καμμένα και τα χαλάσματα.