Berlin and the Lady with an Ermine: Έρχεσαι για το κόλπο του αιώνα, μένεις για την ίντριγκα
Κάνε κλικ και δες περισσότερο
Flash.gr στην αναζήτηση της Google
Το Berlin and the Lady with an Ermine είναι από εκείνες τις σειρές που δεν προσπαθούν να σε πείσουν ότι βλέπεις κάτι εντελώς νέο. Θέλει να σε μπάσει μέσα σε έναν κόσμο όπου το έγκλημα μοιάζει με lifestyle, τα ηθικά διλήμματα μπαίνουν σε δεύτερη μοίρα και όλα περιστρέφονται γύρω από ένα χαρισματικό κεντρικό πρόσωπο που ξέρει πάντα καλύτερα από όλους.
Εδώ, αυτό το πρόσωπο είναι ο Berlin (τον οποίο υποδύεται ο Pedro Alonso), που επιστρέφει σε ένα prequel/spin-off του σύμπαντος του Money Heist, με αντικειμενικό σκοπό ένα από τα πιο διάσημα έργα της Αναγέννησης: τη Lady with an Ermine του Leonardo da Vinci.
Ένα heist που ξεκινά σαν εντολή και καταλήγει προσωπική πρόκληση
Η ιστορία στήνεται γύρω από μια αποστολή που ξεκινά σαν ακόμη ένα «μεγάλο κόλπο» και γρήγορα μπλέκεται με προσωπικές εμμονές, εγωισμό και καθαρό καπρίτσιο. Ο Berlin δεν είναι απλώς επαγγελματίας κλέφτης· είναι κάποιος που προσβάλλεται όταν του λένε τι να κλέψει. Αυτή η μικρή λεπτομέρεια γίνεται ο πυρήνας όλης της πλοκής, καθώς μετατρέπει ένα συμβόλαιο για κλοπή σε προσωπική πρόκληση απέναντι σε έναν αριστοκράτη που τον υποτιμά. Το αποτέλεσμα είναι ένα heist που ξεκινά με κανόνες και καταλήγει να λειτουργεί περισσότερο σαν παιχνίδι εξουσίας και εγωισμού.
Το σκηνικό παίζει τεράστιο ρόλο στη συνολική εμπειρία. Η σειρά σε μεταφέρει στη Σεβίλλη, στο Σαν Σεμπαστιάν και σε πολυτελή γιοτ, επαύλεις και χώρους που μοιάζουν σχεδόν φανταστικοί. Δεν υπάρχει η ωμή, σκοτεινή ένταση του Money Heist. Εδώ όλα είναι πιο φωτεινά, πιο στιλιζαρισμένα, ό,τι χρειάζεται για να δείχνουν όμορφα στην οθόνη. Η εικόνα συχνά προηγείται της πλοκής, και αυτό είναι επιλογή, όχι αδυναμία.
Η σειρά ξεκινάει καταιγιστικά. Στα πρώτα επεισόδια υπάρχει ενέργεια, οι χαρακτήρες μπαίνουν γρήγορα στο παιχνίδι και η ιδέα της κλοπής ενός έργου του da Vinci δίνει φυσική ένταση. Στη συνέχεια η αφήγηση αρχίζει να ανοίγει. Οι προσωπικές ιστορίες της ομάδας, τα ερωτικά μπλεξίματα και οι εσωτερικές συγκρούσεις καταλαμβάνουν χώρο που θα μπορούσε να ανήκει στην ίδια τη ληστεία, αλλά αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό, αφού και αυτά παίζουν το ρόλο τους σε μια ομάδα.
Η γοητεία του Berlin και το χάος στις σχέσεις του
Αναμφισβήτητα, ο Pedro Alonso παραμένει το κέντρο βάρους της σειράς. Ο Berlin δεν έχει αλλάξει ριζικά σε σχέση με το παρελθόν του στο Money Heist. Είναι θεατρικός, υπερβολικός, σίγουρος για τον εαυτό του μέχρι αηδίας. Η γοητεία του δεν βασίζεται στο αν είναι «συμπαθής», αλλά στο ότι δεν ζητά ποτέ την έγκρισή σου. Δίπλα του ο Damián λειτουργεί σαν αντίβαρο, πιο προσγειωμένος και σκεπτικιστής απέναντι στις επιλογές του.
Από την άλλη πλευρά, η Candela δεν είναι ένα ακόμα φλερτ του Berlin. Είναι χαρισματική, με δικές της δεξιότητες, τα δικά της τραύματα και μια τάση να τα κάνει όλα χάος. Η σχέση τους δεν ακολουθεί την πεπατημένη. Έχει ένταση, ειρωνεία και μια συνεχόμενη αίσθηση ότι κανείς από τους δύο δεν ελέγχει πραγματικά τον άλλον. Αυτό δίνει στη σειρά ζωντάνια που ακόμα και στο Money Heist δεν υπήρχε.
Το υπόλοιπο καστ ακολουθεί τη γνώριμη λογική του σύμπαντος: άνθρωποι με δεξιότητες, προβλήματα και ανοιχτούς λογαριασμούς μεταξύ τους. Δεν λειτουργούν τόσο ως μεμονωμένοι χαρακτήρες όσο ως κομμάτια ενός μηχανισμού που πρέπει να κινείται για να προχωρήσει το σχέδιο. Οι σχέσεις τους, όσο προβλέψιμες κι αν είναι κάποιες φορές, προσδίδουν στη σειρά τη συναισθηματική της υφή, εμπλουτίζοντας την πλοκή με στιγμές οικειότητας και συναισθηματικού βάθους, πέρα από την κυρίαρχη δράση.
Όταν η εικόνα υπερισχύει της πλοκής
Αυτό που κάνει τη σειρά να ξεχωρίζει είναι ότι δεν προσπαθεί να μιμηθεί το βάρος του Money Heist. Δεν έχει την ίδια πολιτική ένταση ούτε την ίδια δραματική πυκνότητα. Αντί γι’ αυτό επιλέγει έναν πιο ανάλαφρο τόνο, σχεδόν παιχνιδιάρικο, όπου η ληστεία είναι τόσο πρόσχημα όσο και στόχος. Υπάρχει μια συνειδητή υπερβολή σε όλα: στους διαλόγους, στις αντιδράσεις, ακόμα και στον τρόπο που εξελίσσονται τα γεγονότα.
Στο τέλος, αυτό που μένει είναι μια σειρά που ξέρει ακριβώς τι θέλει να είναι. Δεν προσπαθεί να γίνει το πιο έξυπνο heist drama της εποχής, ούτε να ξεπεράσει το franchise από το οποίο προέρχεται. Θέλει να λειτουργήσει σαν ένα στιλάτο, γρήγορο binge, με έναν κεντρικό ήρωα που τραβάει το βλέμμα, ακόμη κι όταν γύρω του όλα καταρρέουν. Αν το δεις με αυτή τη διάθεση, δεν θα σε απογοητεύσει.
Κάνε κλικ και δες περισσότερο
Flash.gr στην αναζήτηση της Google
