Στη σκηνή μετατρέπεται σε μια γυναίκα σχεδόν θρύλο. Στη ζωή της, είναι πάντα μια αγωνίστρια που ονειρεύεται και ελπίζει ότι μόνο με τη λαϊκή πάλη ο κόσμος θα αλλάξει ουσιαστικά.

Κωμικός, από τις πλέον σημαντικές της γενιάς της, η Ελένη Γερασιμίδου, μπορεί να υποδυθεί με ευκολία κωμικούς ρόλους όσο και δραματικούς και να περάσει εύκολα από το ένα είδος στο άλλο.

Φέτος στη σκηνή του θεάτρου ΣΗΜΕΙΟ γίνεται Ελένη Τραγγανίδα-Μακρυνιώτη, η τελευταία εν ζωή αντάρτισσα, μεταφέροντας στο κοινό τα βιώματα και τις εμπειρίες μιας 16χρονης τότε κοπέλας που ανέβηκε στο βουνό (1946) για να υπηρετήσει την πατρίδα. Το θεατρικό έργο «Ο ήλιος στην Πέτρα» είναι το έργο που έγραψε η Σοφία Αδαμίδου και σκηνοθέτησε ο Κοραής Δαμάτης. Στην παράσταση τραγουδά η Καλλιόπη Βέττα και τα σκηνικά «υπογράφει» ο Γ. Μεντζικώφ.

Το ΑΠΕ-ΜΠΕ συνάντησε την ηθοποιό λίγο πριν την παράσταση και μίλησε μαζί της για το πολιτικό θέατρο, τους αγώνες και τη συντροφικότητα:

Πώς είναι για σας να υποδύεστε μία αντάρτισσα ή οποία μάλιστα είναι εν ζωή;

Είναι μια απόφαση με βαρύ φορτίο συναισθημάτων, ευθύνης, μελέτης και βεβαίως απαραίτητης σκέψης και ιδεολογίας. Στοιχεία που χρησιμοποιήθηκαν με σοβαρότητα και ανάλυση, με ποιότητα και καλλιτεχνική φροντίδα και από τη Σοφία Αδαμίδου και από τον Κοραή Δαμάτη καθώς και όλους τους συντελεστές της παράστασης. Όταν μάλιστα γνωρίσεις τη γεμάτη σοφία και απλότητα Ελένη Τραγγανίδα- Μακρυνιώτη, εφοδιάζεσαι με όσα πρέπει να κατέχεις για την ερμηνεία του ρόλου.

Υπάρχουν σήμερα αγωνιστές σαν κι εκείνους; Νομίζετε ή ελπίζετε ότι η ζωή και οι συνθήκες θα «γεννήσουν» τέτοιους αγωνιστές;

Πιστεύω πως οι άνθρωποι αυτοί αγωνίστηκαν και θυσιάστηκαν ακριβώς για να εκλείψουν οι συνθήκες που γεννούν τους ήρωες. Η Ελένη λέει “καήκαμε για να ζεστάνουμε τον κόσμο”.

Ο αγώνας, όσο δύσκολος και σκληρός μπορεί να είναι, κάνει καλύτερους τους ανθρώπους;

Όλα τα μοιραζόμασταν. Σύντροφοι στη μάχη, στο ψωμί, στο νερό, στον καημό και ην ελπίδα. Γίνεται όλα αυτά να μη κάνουν καλύτερο τον άνθρωπο; Οι κοινοί αγώνες για τα θεμελιώδη αγαθά που μας στερούν, δημιουργούν δυνατές σχέσεις ανάμεσα στους ανθρώπους: Αλληλεγγύη, σύμπνοια, συντροφικότητα.

Ελπίζω η ιστορία να μην επαναληφθεί, λέει η Ελένη Τραγγανίδα. Αλλά η ιστορία διδάσκει πολύ διαφορετικά πράγματα και μοιάζει να επαναλαμβάνεται…

Γι’ αυτό ακριβώς αγωνίστηκαν: για να ανατρέψουν, να αλλάξουν την ιστορία. Ο αγώνας είναι διαρκής. Η άποψη που θέλει την ιστορία να επαναλαμβάνεται οδηγεί σε μοιρολατρική θεώρηση της πραγματικότητας και αποδυναμώνει την προοπτική του αγώνα.

Θεωρείτε ότι ειδικά σ’ αυτές τις μέρες, το πολιτικό θέατρο πρέπει να είναι προτεραιότητα των καλλιτεχνών;

Πρέπει να είναι προτεραιότητα όλου του λεγόμενου πνευματικού κόσμου.

Υπάρχει σήμερα καθαρό πολιτικό θέατρο;

Εξαρτάται από το τι θεωρεί κανείς πολιτικό θέατρο. ‘Ένα θέατρο που δεν αφυπνίζει είναι, επίσης, πολιτικό αλλά στην υπηρεσία της άλλης πλευράς. ‘Όπως κι ένα θέατρο με συνθήματα μπορεί να φέρνει το αντίθετο με το ζητούμενο αποτέλεσμα. Σίγουρα ζούμε σε συνθήκες, που το πολιτικό, το θέατρο δηλαδή που στέκεται δίπλα στο λαό, με την ποιότητα που αξίζει στο λαό, είναι απαραίτητο για να καταδείξει τα ζητήματα που τον καίνε.

Η Ελένη Τραγγανίδα πήρε μόνη της την απόφαση, ενώ ήταν μόλις 16 χρόνων, να ανέβει στο βουνό. ‘Ηταν μία έφηβη κοπέλα, όπως θα λέγαμε σήμερα. Πώς βλέπετε τους σημερινούς νέους αυτής της ηλικίας; Είναι αμήχανοι; Είναι εγκλωβισμένοι; Είναι παραιτημένοι; Υπάρχει μέσα τους κάτι που είναι έτοιμο να ξεσπάσει; (Ποια είναι η διαφορά μιας 16χρονης σήμερα και τότε;)

Οι προσδιορισμοί περί εφηβείας και συναφών ψυχολογικοκοινωνικών αναλύσεων δεν είχαν θέση τότε. Τα παιδιά μεγάλωναν γρήγορα και ωρίμαζαν απότομα. Αλλά και σήμερα τα παιδιά της βιοπάλης δεν προλαβαίνουν να είναι αμήχανα. Ο εγκλωβισμός και η παραίτηση είναι ο στόχος της εξουσίας όπως και οι ” αυθόρμητες”, όπως τις λένε, “εξεγέρσεις”. Οι νέοι θα βρουν τον δρόμο τους μέσα από την οργανωμένη πάλη.

Παράλληλα, με την παράσταση «Ηλιος στην Πέτρα», αυτές τις μέρες έχετε ανεβάσει και τον «Φώντα» στο Ιδρυμα «Μ. Κακογιάννης».

Η παράσταση «ΦΩΝΤΑΣ» του Μήτσου Ευθυμιάδη παρουσιάζεται στο ‘Ιδρυμα “Μιχάλης Κακογιάννης” κάθε Τετάρτη στις 9 μμ μέχρι τις 26/2. Είναι επίσης μια πρόταση για πολιτικό θέατρο μια και η σκηνοθετική γραμμή της Αγγελικής Ξένου ενισχύει τα στοιχεία που διαθέτει το έργο. Με αφορμή τις σχέσεις ενός ζευγαριού ο συγγραφέας θίγει τη σχέση εκμεταλλευτή και εκμεταλλευόμενου.

Πηγή: ΑΠΕ – ΜΠΕ

Ακολουθήστε το Flash.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι τις ειδήσεις