Αρχετυπική μορφή κατά της τυραννίας ο Τιτάνας Προμηθέας, που έκλεψε τη φωτιά και την παρέδωσε στους ανθρώπους, οδηγείται από το Κράτος και τη Βία στην ερημιά και καθηλώνεται σ’ έναν βράχο – θα παραμείνει αμετανόητος και θα καταποντιστεί από τα αστροπελέκια του Δία, όπως και οι συμπαραστάτριές του Ωκεανίδες.

Με την αισχυλική αυτή τραγωδία και έναν θίασο αξιώσεων −‘Αννα Μάσχα, Στεφανία Γουλιώτη, Θάνος Τοκάκης, Γαλήνη Χατζηπασχάλη κ.ά.− ο Έκτορας Λυγίζος, που με ιδιαίτερη αφοσίωση και νεανική ορμή ξεκίνησε να διερευνά τους όρους αφήγησης και αναπαράστασης του αρχαίου δράματος στον κλειστό χώρο και στη μικρή κλίμακα, δοκιμάζει τώρα τη δυναμική της ορχήστρας της Επιδαύρου.

Δεν είναι η πρώτη φορά που ο κινηματογραφιστής, ηθοποιός και θεατρικός σκηνοθέτης καταπιάνεται με το αρχαίο δράμα. Προηγήθηκαν οι «Χοηφόροι» του Αισχύλου το 2012 και πέρυσι μια ερευνητική εκδοχή­ των «Βακχών» πάνω στο τι μπορεί­ να σημαίνουν διονυσιασμός, πίστη, λατρεία και λαϊκή σοφία σήμερα.

Αυτή τη φορά, ο νέος κι εξελισσόμενος δημιουργός παίρνει το βάπτισμα του πυρός στα Επιδαύρια ως σκηνοθέτης αλλά και ως πρωταγωνιστής, καθώς μοιράζεται τον επώνυμο ρόλο με τη Στεφανία Γουλιώτη.

Με αυτόν τον τρόπο επιχειρεί να ανιχνεύσει τη σύγκρουση του ήρωα με τον ίδιο του τον εαυτό πίσω από τη σύγκρουση με τον άλλοτε σύμμαχό του. Παράλληλα, φέρνει στο φως τις τυχόν παραλληλίες τους κι αναδεικνύει πίσω από την οργή την ανάγκη του άλλου.

«Είχα δοκιμάσει ξανά τις δυνάμεις μου στην τραγωδία. Διαπίστωσα ότι μου άρεσαν οι κωδικοί και η δομή της. Σκεφτόμουν ότι θα ήθελα να κάνω κάτι πάνω στο αρχαίο δράμα και η επιθυμία μου συνέπεσε με την πρόταση του Φεστιβάλ» , αναφέρει στο ΑΠΕ ο σκηνοθέτης. Η επιλογή του «Προμηθέα» δεν έγινε εύκολα. «Διαβάζοντας τις τραγωδίες στον Προμηθέα με συγκίνησε ο τρόπος που λειτουργεί η παρηγορητική διαδικασία.

Η ιδέα ότι ο Προμηθέας, αυτό το σύμβολο θάρρους κι επαναστάτη, πάσχει. Ξεκινάει αδύναμος, σε κατάσταση απόλυτης καθήλωσης, εκφράζει τον πόνο του, το αίσθημα της αδικίας, την οργή του με πολύ ανθρώπινα χαρακτηριστικά» εξηγεί ο ίδιος και προσθέτει: «Όταν κρατάς την αγάπη σου για ένα κείμενο μέχρι το τέλος, απλοποιούνται οι αποφάσεις και οι επιλογές σου».

Σύμφωνα με τη δραματουργό της παράστασης, Κατερίνα Κωνσταντινάκου, επιλέγοντας τη διάχυση της «χορικότητας» σε όλο το σώμα του κειμένου, η παράσταση επιχειρεί να συνδιαλλαγεί με την υβριδικότητα του είδους και μέσω αυτής να εξερευνήσει το θέμα της συντροφικότητας.

Τη λειτουργία του παραδοσιακού χορού των Ωκεανίδων που καταφτάνουν για να παρηγορήσουν τον ακινητοποιημένο στο βράχο Προμηθέα αναλαμβάνει το σύνολο του θιάσου, που λειτουργεί ως ένας χορός αφηγητών από όπου ξεπηδούν τα πρόσωπα ανά δυάδες, ενώ τη θέση του πρωταγωνιστή παίρνει ένα υπερμεγέθες ομοίωμα τοποθετημένο στο κέντρο της ορχήστρας.

Ο χορός, χρησιμοποιώντας το ομοίωμα ως εποπτικό μέσο καθώς και την αναπαράσταση και τη δράση ως προεκτάσεις της αφηγηματικής του λειτουργίας, αναλαμβάνει να πραγματευτεί την ιστορία του Προμηθέα: μια ιστορία για ένα βαθιά πληγωμένο ήρωα, προδομένο από τον πρώην φίλο και σύμμαχο του. Μια ιστορία για την οδυνηρή πορεία προς τη συμφιλίωση με την απώλεια του συντρόφου. Μια ιστορία εντέλει αυτογνωσίας και ενηλικίωσης για όλα τα πρόσωπα.

Τη μετάφραση υπογράφει ο Παναγιώτης Μουλλάς, τα σκηνικά και τα κοστούμια η Κλειώ Μπομπότη και τους φωτισμούς ο Δημήτρης Κασιμάτης.

Πηγή: ΑΠΕ – ΜΠΕ

Ακολουθήστε το Flash.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι τις ειδήσεις