Στη ζωή και το έργο του Ουαντάντα Λήο Σμιθ, οι δυτικότροπες αισθητικές αναζητήσεις πάντοτε είχαν (και έχουν) μικρότερο ρόλο έναντι της κοινωνικής διαδραστικότητας. Δεν είναι καθόλου τυχαία η καθοριστική συμμετοχή του στην A.A.C.M. (Ένωση για την Προαγωγή Δημιουργικών Μουσικών) που λειτούργησε καταλυτικά σε όλα τα καλλιτεχνικά δρώμενα στο Σικάγο.

Αναλόγως, το έργο Δέκα Καλοκαίρια Ελευθερίας επικεντρώνεται στη δεκαετία 1954-64, εποχή ενηλικίωσης του νεαρού τότε τρομπετίστα. Μέσα από 22 συνθέσεις επιχειρείται μια ψυχολογική ερμηνεία γεγονότων που σχετίζονται με την πάλη για τα αυτονόητα δικαιώματα των Αφροαμερικανών.

Δεν είναι όμως μια γραφική ή κινηματογραφική προσέγγιση. Η μουσική δεν περιγράφει καταστάσεις και συμβάντα, αλλά διεισδύει και ανταποκρίνεται στον παλμό κοσμογονικών στιγμών, όπως ήταν η ομιλία του Martin Luther King στο Μέμφις και η μεγάλη πορεία διαμαρτυρίας για ελευθερία, ισονομία, εργασία (Ουάσινγκτον 1963), εκεί όπου πρωτακούστηκε το ιστορικό “I have a dream…”.

Ο Σμιθ και το προσωπικό του “Golden” κουαρτέτο, σε συνεργασία με τον video artist Jesse Gilbert, καταθέτουν ένα ακρόαμα-ποταμό που υπερβαίνει τον ήχο του και τον δικαιώνει ως αγωνιστή πολίτη, αλλά και ως κεντρική φυσιογνωμία στην εξέλιξη της δημιουργικής (γραμμένης ή μη) μουσικής.

1 Νοεμβρίου 2014 20:30

Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών – Κεντρική Σκηνή

Παράλληλα πραγματοποιείται το Συμπόσιο: «Ηχηρές δυνατότητες: Αυτοσχεδιασμός και κοινοτική δράση» και δύο ακόμη μοναδικές συναυλίες: Medea Electronique “Koumaria Residency 2014” και Glue

Wadada Leo Smith’s Golden Quartet
Wadada Leo Smith: τρομπέτα
Anthony Davis: πιάνο
John Lindberg: κοντραμπάσο
Pheeroan akLaff: ντραμς

Jesse Gilbert: βίντεο και προβολές

Διαβάστε περισσότερα:

• Γεννημένος στο Δέλτα του Μισισιπή (1941), την περιοχή των ΗΠΑ με το μεγαλύτερο ποσοστό Αφροαμερικανών, ο Σμιθ μεγάλωσε με τα μπλουζ. Διδάχτηκε μουσική από τον κιθαρίστα πατριό του και δωδεκάχρονος στράφηκε στη σύνθεση και την τζαζ. Ξεκίνησε με τον Little Milton, αλλά η ουσιαστική διαδρομή του άρχισε στις ηχογραφήσεις του με τον Anthony Braxton (1967).

Πρότυπό του ήταν ο Louis Armstrong. Αργότερα επηρεάστηκε από τους Miles Davis, Don Cherry και Clifford Brown και ανέπτυξε μια ιδιωματική μέθοδο θεωρίας, σημειογραφίας και αυτοσχεδιασμού (Ankhrasmation). Αν και χαρακτηρίζεται free-jazz πρωτοπόρος, πιστεύει πως η μουσική του «βασίζεται σε συστήματα και τα συστήματα δεν είναι free», φράση-κλειδί μιας συγκεκριμένης οργάνωσης πίσω από το φαινομενικό «χάος».

Αναρίθμητες οι συνεργασίες τους: Dave Holland, Derek Bailey, John Zorn, Steve Lacy, John Tchicai, Vijay Iyer, Greg Osby, Mal Waldron, Jack DeJohnette, Sonny Simmons, Cecil Taylor, Ravi Coltrane, Lester Bowie, Roscoe Mitchell, George Lewis και πολλοί δεξιοτέχνες παραδοσιακής μουσικής από όλο τον κόσμο, ιδιαίτερα από την Αφρική και την Άπω Ανατολή.

Το 1980 πήρε μέρος στο αθηναϊκό φεστιβάλ Praxis του Κώστα Γιαννουλόπουλου, ενώ τον επόμενο χρόνο κυκλοφόρησε στα ελληνικά το βιβλίο του Σημειώσεις πάνω στη φύση της μουσικής (συνέκδοση του περιοδικού Jazz και των Εκδόσεων Νεφέλη).

• Δύο θεμελιώδη βιογραφικά και εργογραφικά ερωτήματα τα οποία τον ακολουθούν διά βίου: «Τι είναι Δημοκρατία;» και «Τι είναι Μουσική;».

ΣΤΕΓΗ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ & ΤΕΧΝΩΝ
Λεωφόρος Συγγρού 107-109, Αθήνα 11745
Εισιτήρια: 210 900 5 800

Ακολουθήστε το Flash.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι τις ειδήσεις