Δεν είναι μόνο η αναδρομή στον κινηματογράφο του Αντρέι Ταρκόφσκι με την πλήρη φιλμογραφία του κορυφαίου δημιουργού, που θα προβληθεί στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος από τις 12 /2-18/2, αλλά και η έκθεση, στα πλαίσια του κινηματογραφικού αφιερώματος, με έργα Ελλήνων και ξένων εικαστικών, που πραγματεύονται την Κρίση ως φαινόμενο κοινωνικό και οικουμενικό, μέσα από τη φιλοσοφική έννοια του Χρόνου.

Το αφιέρωμα «Εικόνα και Χρόνος, Αντρέι Ταρκόφσκι» θα διαρκέσει έως τις 18 Φεβρουαρίου και θα προβληθούν οι επτά μεγάλου μήκους ταινίες του – κάποιες από αυτές για πρώτη φορά στην Ελλάδα σε ψηφιακή μορφή, μια από τις πρώτες μικρού μήκους ταινίες του «Το βιολί και ο οδοστρωτήρας»(1960, 46΄), καθώς και το μεσαίου μήκους ντοκιμαντέρ (σε συν-σκηνοθεσία Τονίνο Γκουέρα) «Ο χρόνος του ταξιδιού» (1983, 62΄), που προβάλλεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα και γυρίστηκε κατά τη διάρκεια του ρεπεράζ στην Ιταλία για την ταινία «Νοσταλγία» (1983,125΄).
Επίσης, θα προβληθούν και τρία ντοκιμαντέρ για το έργο του Ταρκόφσκι, σε σκηνοθεσία Κρις Μαρκέρ, Μίχαελ Λεζιλόφσκι, Εμπό Ντεμάντ.

«Τα παιδικά χρόνια του Ιβάν» (1962, 90΄), «Αντρέϊ Ρουμπλιόφ» (1968, 185΄) «Σολάρις»(1971, 165΄), «Ο καθρέφτης» (1974, 110΄), «Στάλκερ»(1979, 160΄), «Η θυσία» (1986, 150΄) είναι οι ταινίες-σύμβολα, η προσωπική γραφή του Αντρέι Ταρκόφσκι, διαποτισμένη από τη μεταφυσική, την πολυσήμαντη φύση της καλλιτεχνικής δημιουργίας, ζητήματα πίστης και θυσίας, το νόημα της ανθρώπινης ύπαρξης μέσα στο πέρασμα του χρόνου, και την εναγώνια προσπάθεια του σκηνοθέτη να συνθέσει την απόλυτη κινηματογραφική εικόνα, μαχόμενος την εξοντωτική ρωσική γραφειοκρατία.

Στην παράλληλη με το αφιέρωμα, έκθεση της Ταινιοθήκης με θέμα «Εικόνα και χρόνος: εικόνες της κρίσης» (από τις 12/2 έως 28/3), συμμετέχουν οι mentalKlinik, Ριβανί Νοϊενσβάντερ, Ρίτσαρντ Ουίτλοκ, Μανώλης Δασκαλάκης-Λεμός, Πέτρος Ευσταθιάδης, Απόστολος Ζερδεβάς, Νίκος Μάρκος και Γιώργος Πρίνος. Την έκθεση επιμελείται η Χριστίνα Ανδρουλιδάκη.

Το καλλιτεχνικό δίδυμο mentalKLINIK (Γιασεμίν Μπειντάρ, Μπιρόλ Ντερμίρ) από την Τουρκία παρουσιάζει μια βιντεοπροβολή χωρίς ήχο με τον τίτλο True Blue. Οι καλλιτέχνες έχουν οικειοποιηθεί τη χαρακτηριστική σκηνή από την ταινία Τhe Truman Show, στην οποία ο Τρούμαν Μπέρμπανκ πρωταγωνιστεί εν αγνοία του σε ένα 24ωρο σόου που γυρίζεται από χιλιάδες κάμερες και καταγράφει τη ζωή του σε ριάλιτι.

Το βίντεο «Contingent» της Βραζιλιάνας Ριβάν Νοϊενσβάντερ (Συλλογή Δ. Δασκαλόπουλου) παρουσιάζει έναν παγκόσμιο χάρτη του οποίου οι στεριές είναι φτιαγμένες από μέλι. Μυρμήγκια κυκλοφορούν πάνω του ελεύθερα και καταβροχθίζουν τις ηπείρους τρώγοντας το μέλι ως την τελική του εξαφάνιση. Το έργο σχολιάζει με αιχμηρό τρόπο την έλλειψη φυσικών πόρων, αλλά και την ανησυχητική ταχύτητα με την οποία οι πόροι αυτοί καταναλώνονται.

«H Οδός» του Ρίτσαρντ Γουίτλοκ, είναι μια βιντεοεγκατάσταση από 14 βίντεο και εκατοντάδες επεξεργασμένες φωτογραφίες που κινούνται με διαφορετικούς ρυθμούς και συνδυάζουν πολλαπλούς χρόνους. Η συνύπαρξη διαφορετικών χρόνων σε μια οθόνη βάζει σε αμφισβήτηση με ριζοσπαστικό τρόπο την αντίληψή μας για τον χρόνο και τον χώρο και θυμίζει τα λόγια του Αλαίν Μπαντιού, ότι «να ζεις είναι, επίσης, πάντα, σαν να βιώνεις στο παρελθόν και το αιώνιο εύρος του παρόντος».

O Μανώλης Δασκαλάκης – Λεμός παρουσιάζει το φωτογραφικό του έργο «Feral Remnants II (Biamax)» και μία εγκατάσταση από μεταλλικά θραύσματα και απομεινάρια διαλυμμένων οχημάτων. Η φωτογραφία δείχνει την πρόσοψη του εντυπωσιακού μοντερνιστικού κτιρίου της ΒΙΑΜΑΞ, της πιο γνωστής ελληνικής κατασκευαστικής εταιρίας οχημάτων από τη δεκαετία του ΄60 , η οποία στις αρχές της δεκαετίας του ΄80 άρχισε να αντιμετωπίζει δυσκολίες, όταν χάθηκαν ορισμένες αγορές της Μέσης Ανατολής, αλλά, κυρίως, λόγω ενός νέου νόμου που άρχισε να επιτρέπει την εισαγωγή μεταχειρισμένων αμαξωμάτων στην Ελλάδα. Το 1986 το εργοστάσιο εντέλει σταμάτησε την παραγωγή του και το επιβλητικό κτίριο των εγκαταστάσεων στη Λ. Αθηνών σταδιακά παρήκμασε και μετατράπηκε σε φάντασμα.

O Πέτρος Ευσταθιάδης στην φωτογραφία του «Κοτόσουπα» χρησιμοποιεί σαν κενό καμβά τη φωτογραφία του τόπου καταγωγής του, ένα μικρό χωριό της Κεντρικής Μακεδονίας, το Λιπαρό Πέλλας, που δεν κρύβει κανένα φυσικό αξιοθέατο, ούτε χαρακτηρίζεται από κάποια ιδιαίτερη αρχιτεκτονική. Πάνω σε αυτό το φόντο στήνει τις ιδιότυπες κατασκευές του από υλικά που συγκεντρώνει από γείτονες, συγγενείς και γνωστούς, αντικείμενα σε χρήση αλλά και άλλα παρατημένα και ξεχασμένα από τον χρόνο.

O Απόστολος Ζερδεβάς στο βίντεό του συνθέτει μία ακολουθία φωτογραφιών σε μορφή σλάιντ. Φωτογραφίζει στιγμιότυπα από βίντεο τζιχαντιστών κι έπειτα τα ανασυνθέτει διασπώντας την αρχική αφηγηματική τους ροή. Προβάλλει όλες τις εικόνες με την ίδια ταχύτητα χωρίς αρχή, μέση και τέλος και δίχως κάποιο κριτήριο ιεραρχίας. Ο τίτλος του έργου «State» σημαίνει Κράτος, αλλά και μια τάξη πραγμάτων, μια κατάσταση ή ακόμη και μια συνθήκη αταξίας, σύγχυσης, αποδιοργάνωσης και χάους, σηματοδοτεί τον πυρήνα της συλλογιστικής του καλλιτέχνη και ενεργοποιεί τις πολλαπλές αναγνώσεις του έργου του.

Ο Νίκος Μάρκου στην επιβλητική φωτογραφία τού μισοβυθισμένου πλοίου με τις σκουριασμένες λαμαρίνες, δημιουργεί εικόνα ενός κόσμου αμφισημίας που επιπλέει και παρασύρεται.

Ο φωτογράφος Γιώργος Πρίνος στο έργο του «05.13.2013 – 3:01 P.M.», παγώνει τον χρόνο, καταγράφοντας με ημερολογιακή ακρίβεια το αποτύπωμα ενός ελάχιστου χρονικού διαστήματος που πέρασε. Η φωτογραφία του θίγει ζητήματα γύρω από τον χώρο και τον χρόνο μέσα στην ιστορία της φωτογραφίας, ενώ παράλληλα ανασύρει και πιο πρόσφατες αναφορές που σχετίζονται με την τρέχουσα κρίση ρατσισμού και την γενικότερη δυσαρέσκεια των τελευταίων μηνών με τις δυνάμεις της αστυνομίας στις Ηνωμένες Πολιτείες.