Με τη σπονδυλωτή παράσταση «Open Frontiers» (Ανοιχτά Σύνορα) εμφανίζεται στο Φεστιβάλ Αθηνών η Hellenic Dance Company την Κυριακή και τη Δευτέρα, 7 και 8 Ιουνίου αντίστοιχα, στην «Πειραιώς 260».

Ξεκινώντας από το διαχρονικό Panorama της Μάρθα Γκράχαμ, η Παυλίνα Βερέμη, διευθύντρια της Κρατικής Σχολής Ορχηστικής Τέχνης (ΚΣΟΤ), επέλεξε τα έργα τριών ακόμη εμπνευσμένων χορογράφων, που μέσα στις συγκεκριμένες πολιτικοκοινωνικές καταστάσεις εστιάζουν στη βαθειά υπαρξιακή κρίση των καιρών.

«Πρόκειται για μια κατά βάθος αισιόδοξη παράσταση»
σχολιάζει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ η κυρία Βερέμη. «Δείχνει ότι δεν είμαστε μόνοι μας. Οτι ουσιαστικά τα πράγματα κάνουν κύκλους. Οτι έχουν περάσει κι άλλοι από αυτό που περνάμε εμείς τώρα και ότι δεν έχουμε άλλη επιλογή από το να προχωρήσουμε μπροστά».

«Όλες οι χορογραφίες της παράστασης αποτυπώνουν τον σφυγμό της εποχής μας -με πρώτο το Panorama, ουσιαστικά μια χορογραφία-διαμαρτυρία. Η Μάρθα Γκράχαμ δημιούργησε το Panorama το 1935 μετά το Κραχ, με τη μεγάλη ύφεση και την άνοδο του φασισμού. Με στόχο να δείξει την καταπίεση των μειονοτήτων έφερε στη σκηνή τριάντα έξι γυναίκες, ντυμένες στα κόκκινα, οι οποίες με εκρηκτική δύναμη, μέσα από έντονους σχηματισμούς μεταφέρουν το μήνυμα «Είμαστε εδώ. Πρέπει ν’αλλάξει ο κόσμος»» σημειώνει η Παυλίνα Βερέμη.

Η Ομάδα της Κρατικής Σχολής Ορχηστικής Τέχνης έχει ερμηνεύσει το Panorama στο Ηρώδειο, το Μέγαρο Μουσικής και τον περασμένο Μάρτιο στη Νέα Υόρκη, με τους «New York Times» να σχολιάζουν τότε: «Το ηχηρό χειροκρότημα για το Panorama ήρθε για να ανταμείψει τους 35 νέους χορευτές που χωρισμένοι σε τρεις κύριες ομάδες ερμήνευσαν το έργο με θαυμαστό συγχρονισμό και εντυπωσιακή δύναμη».

Το «Wien» του Πασκάλ Ριού ακολουθεί στη σπονδυλωτή παράσταση της Hellenic Dance Company. «Γνωστός χορογράφος ο Ριού που εμβαθύνει πολύ στο σύγχρονο χορό» παρατηρεί η κυρία Βερέμη. «Στο βαλς του Ραβέλ που χορογραφεί στην παράσταση βλέπεις την τέλεια εικόνα μιας εξευγενισμένης κοινωνίας που μετατρέπεται σ’ενα κόσμο αποσαθρωμένο, στα όρια της εξαθλίωσης και της βίας. Είναι η ανθρωπότητα που αποτυγχάνει. ‘Ενα προμήνυμα ότι έρχεται κάτι κακό. Δηλητηριασμένο. Μια αντιφατική εικόνα αποτελεί το ειδυλιακό βαλς με τη σύλληψη ενός ανθρώπου. Μια χορογραφία σκοτεινή απέναντι στο βαλς».

Ακολουθεί το «No more fairy tales» του Τόνο Λάκι. «Ενα πολύ μεγάλο αστέρι, διεθνούς εμβέλειας πλέον» σημειώνει η κ. Βερέμη. «Εχει ήδη χορογραφήσει για το Ανοιχτό Στούντιο της Σχολής. Αυτός πιάνει το σφυγμό της εποχής με το δικό του ιδιαίτερο, σαρκαστικό χιούμορ. «Θα το κάνω σαν γιορτή του χορού» μου είπε «αφιερωμένη στους Ελληνες του καιρού της κρίσης. Μια γιορτή που θάχει όμως και στοιχεία πανικού και υστερίας και γέλιου». Πρόκειται για μια πολύ πρωτότυπη χορογραφία που φωνάζει «Οχι άλλα παραμύθια. Φθάνει πια»».

Τελευταίο κομμάτι είναι το βραβευμένο -από τους κριτές του «The Age» ως το καλύτερο νέο έργο του 2010- κομμάτι του Ακράμ Καν «Vertical Road» σε μουσική του Nitin Sawhney, χρόνια συνεργάτη του Καν. Κομμάτι εμπνευσμένο από τους Σούφι και τον Πέρση ποιητή και φιλόσοφο Τζελαλεντίν Ρουμί.

«Ο Ακράμ Καν μου παραχώρησε απλόχερα το έργο μόλις του το ζήτησα» λέει η κυρία Βερέμη και συμπληρώνει: «Ολα τα κοστούμια της παράστασης, που μας έδωσε, είναι μουσειακά και τα έχω από τον Οκτώβρη. Τόσο γεναιόδωρος. Ο Ακραμ Καν είναι ένας στοχαστικός και εγκεφαλικός δημιουργός. Τοποθετεί το έργο του σε ένα βουνό, με άφυλα πλάσματα. Και όπως λέει ο ίδιος: «Όλο και περισσότερο κατευθύνομαι απρόθυμα προς ένα ισχυρό οριζόντιο ρεύμα, το οποίο είναι ένα μέρος όπου ο χρόνος κινείται σε τόσο υψηλή ταχύτητα, ώστε και η αναπνοή μας ακόμη πρέπει να επιταχυνθεί, προκειμένου ως ανθρώπινα όντα να επιβιώσουμε». Αυτό είναι που τον απασχολεί. Ο Καν κινείται κόντρα στο ρεύμα. Σ’έναν κόσμο που κινείται με φοβερές ταχύτητες, σ’ένα κόσμο με συνεχόμενες πληροφορίες και τρομακτική άνοδο της τεχνολογίας, σ’ενα κόσμο χωρίς εκπνοές. Εκείνο που απασχολεί τον Ακράμ Καν είναι το πού βρίσκεται η ψυχή. Με αυτόν τον προβληματισμό που με αγγίζει και μένα βαθειά, ολοκληρώνεται η παράσταση» σημειώνει η «ψυχή» της Κρατικής Σχολής Χορού.

Ξεκινώντας από τη σχολή της Κούλας Πράτσικα, με σπουδές στο Martha Graham School και στο London Contemporary Dance School όπου και έχει χορέψει, η επί δεκαέξι χρόνια διευθύντρια της ΚΣΟΤ, έχει επιφέρει καθοριστικής σημασίας αλλαγές στη λειτουργία της Σχολής.

Τόσο στο θέμα των συνεργασιών όσο στο εκπαιδευτικό κομμάτι και την υλικοτεχνική υποδομή. Στα χρόνια της δημιουγήθηκε στη Σχολή βιβλιοθήκη χορού με 6.500 τόμους. Είναι η μοναδική βιβλιοθήκη στην Ελλάδα που έχει μετατραπεί και σε ψηφιακή μορφή.

Με πρωτοβουλία της Παυλίνας Βερέμη το 2000 δημιουργήθηκε και η ομάδα Hellenic Dance Company, η οποία απασχολεί επαγγελματίες χορευτές αλλά και ταλαντούχους σπουδαστές της Σχολής.

Ολα αυτά τα χρόνια, διακεκριμένοι δημιουργοί από την Ελλάδα, την Ευρώπη και τις ΗΠΑ συνεργάστηκαν με την ΚΣΟΤ, είτε δημιουργώντας έργα ειδικά για τους χορευτές της ομάδας, είτε διδάσκοντας έργα από το ρεπερτόριό τους. «Ολα αυτά τα χρόνια δεν σταματήσαμε τις παραστάσεις, παρά τα οικονομικά προβλήματα που αντιμετωπίζαμε διαρκώς» τονίζει η κ. Βερέμη. «Ειδικά τώρα με την κρίση, ο προϋπολογισμός έχει «ψαλιδιστεί» τέσσερις φορές προς τα κάτω. Από τους 39 καθηγητές που είχε η Σχολή, μας εγκρίνουν τους 11 μόνον. Οι δυσκολίες είναι πολλές. Αναγκάστηκα να διακόψω το τμήμα της Σχολής για παιδιά επτά χρονών. Μπορούν να ξεκινήσουν πια τα προεπαγγελματικά τμήματα στα δέκα τους χρόνια».

Η εισαγωγή στη Σχολή γίνεται με εξετάσεις και η φοίτηση είναι δωρεάν. «Κάτι που μας απελευθερώνει, καθώς δεν υπάρχει εμπορική συναλλαγή. Θεωρώ ότι έχουμε το καλύτερο υλικό σε χορευτές σ’ όλο τον κόσμο. Εδώ θα μπει όποιος αξίζει να μπει κι όχι γιατί μπορεί να πληρώσει, όπως γίνεται σε πολλές σχολές σ’όλο τον κόσμο. Αυτός είναι και ο λόγος που διεθνούς φήμης χορογράφοι διαλέγουν χορευτές μας για τις παραστάσεις τους».

Και συνεχίζει: «Η χορογραφική Παιδεία ξεκινά από το πρώτο έτος της Σχολής με προδιαγραφές πανεπιστημιακές. Τον πρώτο χρόνο τα παιδιά κάνουν τα σόλο τους χωρίς μουσική. Μετά «τους δίνουμε κομμάτια προκλασσικής μουσικής για να συνηθίζει το αυτί τους. Στο τρίτο έτος κάνουν ολόκληρη παραγωγή, χορογραφίες, κοστούμια, τα πάντα. Θέλω να γίνει και ένας τέταρτος χρόνος χορογραφίας ή περφορμανς. Δεν μ’ενδιαφέρει πως θα λέγεται. Οραμά μας είναι μια εκπαίδευση που ανταποκρίνεται στη φύση του αντικειμένου μας. Μια εκπαίδευση σε κίνηση, όχι στατική, αλλά δυναμική».

Κάθε χρόνο η Σχολή διοργανώνει το Ανοιχτό Στούντιο, με τα παιδιά να δείχνουν στο κοινό τη δουλειά τους σε συνθήκες παράστασης, έχοντας την ευκαρία να εκτεθούν, αλλά και να συμβάλλουν στην εξοικείωση περισσότερων ανθρώπων με την τέχνη του Χορού.

«Ελπίζω να μην είναι μονόδρομος η φυγή των Ελλήνων χορευτών στο εξωτερικό» λέει η Παυλίνα Βερέμη. Η ίδια, από θέση αισιόδοξη όπως ομολογεί, ενστερνίζεται το μήνυμα της παράστασης «Open Fronters» που θα δούμε στις 7 και 8 Ιουνίου. «Μέσα σε δύσκολους καιρούς σημασία έχει να θυμόμαστε ότι δεν είμαστε οι μόνοι» επαναλαμβάνει η διευθύντρια της ΚΣΟΤ και καταλήγει: «Γενιές πριν από μας πέρασαν ανάλογες καταστάσεις. Είναι σαν ένα κύκλος. Και η λύση πάντα είναι να προχωράμε μπροστά. Η λύση είναι η κίνηση…»

Μαρία Μάζη (ΑΜΠΕ)

Ακολουθήστε το Flash.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι τις ειδήσεις