«Θέλουμε να κάνουμε κάτι εντελώς διαφορετικό απ’ ότι έχουμε κάνει ως τώρα και μ’ ένα περίεργο τρόπο αυτό θυμίζει την αρχή της συνεργασίας μας», λέει η χορεύτρια – ακροβάτισσα Χριστίνα Σουγιουλτζή, μιλώντας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ για το «La Banda de la nada», τη νέα παράσταση της ομάδας «Κι Όμως Κινείται», που ανεβαίνει στις 20 και 27 Νοεμβρίου στο θέατρο Αλκμήνη.

Μια παράσταση, εμπνευσμένη από τη ρήση του Ρωμαίου συγγραφέα Απουληίου, του 2ου αι.μ.Χ, ο οποίος περιγράφει τον Έρωτα και την Ψυχή, ως μυθολογικό ζευγάρι, «που βασανίστηκαν πολύ μέχρι να μπορέσουν να χαρούν την αγάπη τους». Μια «noir συναυλία», σαν παιχνίδι, με μουσική, χορό, ακροβασία…

«Πάντα λέγαμε, αστειευόμενοι, ότι θέλουμε να κάνουμε μια μπάντα» συνεχίζει η Χριστίνα «ενώ αναρωτιόμασταν πως θα ‘ταν να πούμε μια ιστορία με αρχή, μέση και τέλος, σε μια πιο άμεση επικοινωνία με τους θεατές, πέρα από την εσωστρέφεια του χορευτή ή την αυτοσυγκέντρωση του ακροβάτη, ώσπου φθάσαμε σ’ αυτή την λάιβ μιούζικ περφόρμανς».

Οι «Κι Όμως Κινείται» δημιουργούνται το 2003 όταν μια πρίμα μπαλαρίνα, η Χριστίνα Σουγιουλτζή, συναντά έναν καλλιτέχνη του τσίρκου, τον Καμίλο Μπετανκόρ, άρτι αφιχθέντα από την Αργεντινή. «Η τέχνη του τσίρκου, πρωτόγνωρη για την Ελλάδα τότε, όπως και ο συνδυασμός ακροβατικών και χορού. Εντυπωσιάζομαι από την εξωστρέφεια της περφόρμανς, εντελώς διαφορετική από τον εσωτερικότητα του χορευτή» θυμάται η Χριστίνα, η οποία αποφασίζει να εκπαιδευτεί και η ίδια στα ακροβατικά, ταξιδεύοντας μέχρι την Αργεντινή.

Και τα πράγματα παίρνουν το δρόμο τους. Μέχρι το 2009 λειτουργούν στον “Κρατήρα” ένα παλιό συνεργείο αυτοκινήτων, το οποίο, ανάλογα με την περίσταση, μετατρέπουν σε αίθουσα σύγχρονου ή παραδοσιακού χορού, ακροβατικών, θεατρική σκηνή, μπερντέ για καραγκιόζη, χώρο συναυλιών ή προβολών. Στο εγχείρημα έρχονται να προστεθούν και άλλοι καλλιτέχνες, ανάμεσά τους ο Ερμής Μαλκότσης.

Χάρη στη διαφορετική τους πρόταση, το υψηλό αισθητικό τους κριτήριο, το συνδυασμό ετερόκλητων στοιχείων – συνεργάζονται με καλλιτέχνες από διαφορετικούς χώρους- αλλά και την κωμική διάσταση που έχουν συχνά οι παραστάσεις τους, αποκτούν ένα φανατικό κοινό.

Η σχέση των «Κι Όμως Κινείται» με τη φυσική δεν περιορίζεται στο, παρμένο από τη φράση, που φέρεται να είπε ο Γαλιλαίος στους Ιεροεξεταστές, όνομά τους, ούτε στο γεγονός ότι επί σκηνής φαίνεται να αψηφούν τους νόμους της.

Από τη δεύτερη κιόλας παράστασή τους το «Ψέμα Του Νεύτωνα» μέχρι το βραβευμένο και περιζήτητο «Σωματίδιο του Θεού», όπου μια διάλεξη φυσικής καταφέρνει να ενσωματωθεί στην περφόρμανς, ο τρόπος που λειτουργεί το Σύμπαν δείχνει να βρίσκεται στο επίκεντρο των προβληματισμών τους.

Με έντονες επιρροές από την κομέντια ντε λ’ άρτε και λειτουργώντας πάντα ομαδικά, δίνουν, στα επόμενα χρόνια, κίνηση σε σπουδαία κείμενα. Από την Θεία Κωμωδία του Δάντη, στην οποία βασίστηκαν οι παραστάσεις «Pyrgatorio» και «IL paRЯaiso», τα κείμενα του Ζαν Μποντριγιάρ από τα οποία εμπνεύστηκαν το «MedDeT», ως τον Βιτσέντζο Κορνάρο και τη διαφορετική ανάγνωση του Ερωτόκριτου, που ανέβηκε στο Ηρώδειο και πιο πρόσφατα στο Θέατρο Τέχνης, ενώ έπεται συνέχεια.

Πόσο δύσκολο είναι ν’ ασχολείται κανείς με το χορό στην Ελλάδα σήμερα; «Η κατάσταση που υπάρχει τριγύρω, οι άνθρωποι που με αγωνία προσπαθούν να τα βγάλουν πέρα σ’αυτούς τους καιρούς, αναγκασμένοι τις περισσότερες φορές να ασχολούνται με πράγματα που δεν τους ενδιαφέρουν, αυτή η συνεχής αγωνία και αβεβαιότητα, με φέρνει μπροστά στη χαρά που μου δίνει αυτό που κάνω, μαζί με κάποιους στους οποίους μπορώ να βασιστώ, σε σημείο να μην το νιώθω σαν δουλειά, να μην υπολογίζω κόπο και χρόνο. Υπάρχουν φυσικά δυσκολίες. Αλλά το ερώτημα είναι γιατί, μέσα σ’ αυτούς, ακριβώς, τους καιρούς, κάποιος θέλει να χορεύει. Το βασικό ερώτημα είναι αυτό. Γιατί, συνεχίζουμε να χορεύουμε».

Το ερώτημα, μάλλον, εμπεριέχει την απάντηση και οι «Κι Όμως Κινείται» συνεχίζουν να χορεύουν. Και όχι μόνο. Αφού στην καινούργια τους παράσταση, το «La Banda De La Nada», ο Γιώργος Αμέντας, ο Κλέων Αντωνίου, ο Καμίλο Μπεντανκόρ, ο Ερμής Μαλκότσης και η Χριστίνα Σουγιουλτζή, ερμηνεύουν ζωντανά και μουσική (13 ηχητικά τοπία…..και κάποια τραγούδια) με μια κιθάρα ηλεκτρική, ένα μπάσο, μια αυτοσχέδια σύνθεση σαν σετ ντραμς, ένα ούτι, ένα ακορντεόν, ένα πολύ μικρό αρμονιάκι, ένα κλαρινέτο και μικρά κατασκευάσματα, που παράγουν εξωτικούς ήχους… Διηγούνται ιστορίες με καλό τέλος και διαπιστώνουν, επί σκηνής, με ρομαντική και χιουμοριστική διάθεση ταυτόχρονα, ότι απ’ ότι φαίνεται τελικά, ο μοναδικός απόγονος που άφησαν ο Ερωτας και η Ψυχή, το πολύπαθο, σύμφωνα με τον Απουλήιο, μυθολογικό ζευγάρι, είναι η Ηδονή.

Μαρία Μάζη (ΑΜΠΕ)

Ακολουθήστε το Flash.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι τις ειδήσεις