Είναι οι “Πάμε γι’ άλλα”, ή αλλιώς, η Ισαβέλλα Μπερτράν και ο Κώστας Ζυρίνης. Όλο πάνε γι’ άλλα, κι όμως όλο εδώ γυρίζουν, στο ορμητήριό τους, πλημμυρισμένοι από εικόνες κι αισθήσεις απ΄ αυτό τον κόσμο “τον μικρό, τον μέγα” του οποίου αποτελούμε μια ελάχιστη λεπτομέρεια.

Η Ισαβέλλα Μπερτράν και ο Κώστας Ζυρίνης μοιράζονται τις εμπειρίες τους από τα δεκάδες ταξίδια τους με παλιούς και νέους φίλους μέσα από χιλιάδες φωτογραφίες απ’ όλο σχεδόν τον πλανήτη.

Ανοίγουν κουβέντες αμοιβαίας πληροφόρησης στην υπηρεσία της γνώσης. Είναι κι αυτό ένα ταξίδι. Και μάλιστα με πάρα πολλούς συνταξιδιώτες.

Εμείς γινόμαστε νοητά συνοδοιπόροι των “Πάμε γι’ άλλα” και περιπλανιόμαστε μέσα και έξω από τα ελληνικά σύνορα.

Δυτική Νέα Γουινέα: Αιχμάλωτοι των Παπούα

Τον βαφτίσαμε “Γιάνι” γιατί κανείς μας δεν κατάφερε ν’ αρθρώσει σωστά το πραγματικό του όνομα. Μας «υιοθέτησε» και τον «υιοθετήσαμε» από την πρώτη μέρα που φτάσαμε στη Γουαμένα.

Κάτι που κάνει το Γιάνι να ξεχωρίζει από τους άλλους “αναφομοίωτους” Παπούα είναι το ό,τι δεν απλώνει ποτέ την παλάμη μουρμουρίζοντας το γνωστό μονότονο ψαλμό “ρουπί, ρουπί”. Δεν επαιτεί ποτέ. Αξιοπρεπέστατος.

Κοντοπίθαρος, φέρων μόνο το περικαύλιό του, βαμμένος από την κορφή μέχρι τα νύχια με έντονες λασπομπογιές, φτερά στο κεφάλι, πολλά χαϊμαλιά, και το τόξο με τα βέλη του επ’ ώμου και παραπόδας. Μου έκανε μάλιστα και μια επίδειξη για το πώς βάζει και βγάζει το ζεύγος από τα κυρτά κόκκαλα που κοσμούν το πρόσωπό του στην περιοχή όπου εμείς εκτρέφουμε συνήθως μουστάκι. Και δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι το δικό μας μουστάκι είναι εξ ίσου γελοίο στα μάτια του όσο και τα διακοσμητικά κόκκαλα της μύτης του στα δικά μας μάτια. Ο Γιάνι!

Ο Γιάνι θέλει, λέει, να μας πάει στο χωριό του, την Ιλούγκουα. Κάποια 35 χιλιόμετρα μακριά από τη Γουαμένα. Τα 25 απ αυτά είναι χωματόδρομος και μονοπάτια. Είναι λέει “μπος” στην Ιλούγκουα. Τι μπος, δηλαδή; τρέχα γύρευε! Τέλος πάντων, από την αποκρυπτογράφηση των αγγλικών του προκύπτει ότι, στον οικισμό του ο Γιάνι ασκεί κάποια εξουσία. Του πάει, δε λέω!

Περπατάμε εδώ και δυο ώρες σε μια ατραπό. Ποτάμι ο ιδρώτας. Ένα υπέροχο ξύλινο γεφύρι! Σταματώ για να το φωτογραφίσω και πάνω κει… ένα βζιν και… ωχ τι είν’ αυτό; Ένα βέλος έχει καρφωθεί στο χώμα πενήντα εκατοστά δίπλα από το άρβυλό μου. Τι μαλακία είν’ αυτή; Ποιος το ‘κανε;

Προσέξτε! ξελαρυγγιάζομαι και μού ‘ρχεται κι άλλο βέλος ένα δυο μέτρα μπροστά μου. Προσέξτε! Βζιν βζιν βζιν, παντού. Ένα βέλος καρφώνεται στον κορμό λίγο πάνω απ το κεφάλι του. Κάτσε κάτω!.. όλοι κάτω! φωνάζω και πέφτω δίπλα στην Ισαβέλλα.

Τον βλέπω! Ξεπροβάλλει πίσω από έναν ψηλό κορμό παρατηρητήριο. Κι άλλος! Κι άλλοι μεσ’ απ’ τα δέντρα. Μας πλησιάζουν με προτεταμένα τα ακόντια και τα τόξα τεντωμένα! O Γιάνι πετιέται πρώτος μέσα από τη συστάδα και ορμάει κατά πάνω μας. Τι φωνάζ..;

Να παραδοθούμε, με κόβει η Ισαβέλλα. Και γιατί να μη παραδοθούμε, ελληνικές μαγκιές θα κάνουμε τώρα; Ο ένας μετά τον άλλο πέφτουμε στα γόνατα και σηκώνουμε τα χέρια στον εχθρό.

Μπαίνουν κι οι γυναίκες Παπούα στο πεδίο της μάχης με ξέφρενους αλαλαγμούς. Τον Ορέστη και μένα μας δένουν πισθάγκωνα. Την Ισαβέλλα τη φορτώνονται οι γυναίκες στους ώμους τους.

Είμαστε αιχμάλωτοι!
Είμαστε τρόπαια!
Είμαστε λάφυρα!
Είμαστε όμηροι!

Λίγο αργότερα μας μπάζουν στον περίφρακτο οικισμό τους όπου και μας περιμένει όλο το χωριό. Αλαλαγμοί χαράς και νίκης. Γκάπα γκούπα τα κρουστά και χορός.

Ακολουθήστε το Flash.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι τις ειδήσεις