Μια πράξη «βίας ενάντια στη βία της εξουσίας» και όχι μία ρομαντική ιστορία βλέπει στον έρωτα του Ρωμαίου και της Ιουλιέτας ο Κωνσταντίνος Ρήγος.

Από τις 19 Φεβρουαρίου, στη σκηνή του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά, παρουσιάζει μία διαφορετική εκδοχή του κλασικού λυρικού κειμένου του Ουίλιαμ Σαίξπηρ.

Με όχημα την ποιητική μετάφραση του Δημητρίου Βικέλα και έχοντας στο πλευρό του μία ομάδα νέων ταλαντούχων ηθοποιών, ο γνωστός χορογράφος και σκηνοθέτης δημιουργεί μια παράξενη χώρα, όπου κατοικούν δύο Ιουλιέτες, επτά Ρωμαίοι, ένας ιερέας, μια υψίφωνος και μια μέτζο σοπράνο.

Στη χώρα αυτή τίποτα δεν είναι οικείο. Τα τοπία στερούνται ομορφιάς, ο ήλιος ποτέ δεν ξημερώνει, η μουσική ενοχλεί αντί να ευφραίνει, ο ρομαντισμός χλευάζεται, ο έρωτας απαγορεύεται, το μίσος επιβάλλεται απ’ την παράδοση και η εξουσία -αόρατη, μα πανταχού παρούσα- προάγει και τιμωρεί ταυτόχρονα το ξέσπασμα της βίας.

Μέσα στο δυσοίωνο αυτό κόσμο, ένα ζευγάρι αποφασίζει να πάει κόντρα στην παράδοση και επαναστατεί με τον δικό του τρόπο. Tι μπορεί να συμβεί όμως όταν όλα ανατρέπονται;

«Εξαρχής με γοήτευε αφενός η περιγραφή της βεντέτας που ταλανίζει μια ολόκληρη κοινωνία κι αφετέρου η ιδιότυπη αίσθηση του χρόνου που αναδύει το έργο» παρατηρεί ο Κωνσταντίνος Ρήγος, ο οποίος επανέρχεται σε σαιξπηρικό έργο οκτώ χρόνια μετά το «Πολύ κακό και τίποτα» που είχε ανεβάσει στο Εθνικό Θέατρο.

«Ο πατριαρχικός κόσμος του έργου, ένας κόσμος καμίας επιλογής και καμίας διαφυγής» αφηγείται ο σκηνοθέτης« κυριαρχείται από το μίσος με το οποίο γαλουχούνται οι ήρωες (οι “άλλοι” είναι εχθροί), από το αναπόφευκτο της ακραίας σύγκρουσης (“θα σκοτώσω ή θα σκοτωθώ”), από την έννοια του “φέουδου” που πρέπει να προστατευτεί πάση θυσία, από τους θανάσιμους νόμους του “ανδρισμού”, από την αδυναμία μεταστροφής του μέλλοντος.

Η ατμόσφαιρα αυτή διαποτίζει όλους τους χαρακτήρες που συμμετέχουν στο ”φέουδο”, πολώνει τις κοινωνικές τους σχέσεις (ακόμη και οι πιο στενές σχέσεις συνιστούν ένα “προπονητήριο” για ό,τι βεβαιωμένα έπεται να συμβεί στους δρόμους) και τους καθιστά ερωτικά ανενεργούς αποσυνδέοντας τη (-)ουαλική πράξη από το φλερτ, ταυτίζοντας την ηδονή με την επιθετικότητα και τη φαλλική βία.

Αυτή η σύγκρουση μεταξύ του να είσαι «άντρας» για λογαριασμό του πατέρα και του να είσαι άντρας για μια γυναίκα, βρίσκεται στην καρδιά του έργου. Ταυτόχρονα, ο χρόνος μοιάζει να μην κυλά όσο δεν ξεσπά η βία, ενώ από τη στιγμή που “το κακό” ενσκήπτει, ο χρόνος γίνεται λίγος και πολύτιμος. Τις μέρες που εκτυλίσσεται η δράση, κανένας ήρωας δεν πέφτει για ύπνο. Το κατεπείγον γίνεται η νόρμα. Κάθε τι στο έργο είναι έντονο, ανυπόμονο, απειλητικό, εκρηκτικό» εξηγεί ο Κωνσταντίνος Ρήγος.

Για τον ίδιο, ο έρωτας του Ρωμαίου και της Ιουλιέτας είναι μια εναλλακτική που ουσιαστικά δεν υφίσταται.

«Γι’ αυτό και από τη στιγμή που τον βιώνουν, τους είναι αδύνατον να “γυρίσουν πίσω” και να επιστρέψουν σ’ ένα μέλλον βέβαιο, στερημένο, που θα καταστήσει σταδιακά και τους ίδιους κινούμενες εικόνες που δίνουν διαταγές. Απαντούν με “βία” στη βία. Για μια φορά στη σαιξπηρική τραγωδία, αυτό που μετράει δεν είναι το τι είσαι, αλλά το σε τι κόσμο ζεις.

Στη μνήμη μας μένει η έξαψη, ο πόθος, οι ταραχές, η κατάπνιξή τους, οι καυγάδες στους δρόμους, τα βρώμικα αστεία, το γκροτέσκο στοιχείο, το καταπιεσμένο συναίσθημα, το αίμα, τα σπαθιά, οι δάδες, τα πλήθη που συρρέουν μετά από κάθε συμβάν, ο (-)ουαλικός πόθος, ο αποχωρισμός υπερφορτισμένων κορμιών» καταλήγει.

Παίζουν: Αλέξανδρος Αχτάρ, Δανάη Επιθυμιάδη, Γιάννης Καραούλης, Αναστάσιος Καραχανίδης, Γιώργος Κατσής, Παναγιώτης Μπρατάκος, Κίττυ Παϊταζόγλου, Κωνσταντίνος Πλεμμένος και Αντώνης Σταμόπουλος. Συμμετέχουν επίσης ο Ιερώνυμος Καλετσάνος, η μέτζο σοπράνο ‘Αρτεμις Μπόγρη και η υψίφωνος Λητώ Μεσσήνη.

Τη δραματουργική επεξεργασία υπογράφει η Έρι Κύργια, τα κοστούμια επιμελείται ο Γιώργος Σεγρεδάκης, τους φωτισμούς ο Χρήστος Τσόγκας και το σχεδιασμό ήχου το Studio 19.

Ακολουθήστε το Flash.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι τις ειδήσεις