Είναι οι “Πάμε γι’ άλλα”, ή αλλιώς, η Ισαβέλλα Μπερτράν και ο Κώστας Ζυρίνης. Όλο πάνε γι’ άλλα, κι όμως όλο εδώ γυρίζουν, στο ορμητήριό τους, πλημμυρισμένοι από εικόνες κι αισθήσεις απ΄ αυτό τον κόσμο “τον μικρό, τον μέγα” του οποίου αποτελούμε μια ελάχιστη λεπτομέρεια.

Η Ισαβέλλα Μπερτράν και ο Κώστας Ζυρίνης μοιράζονται τις εμπειρίες τους από τα δεκάδες ταξίδια τους με παλιούς και νέους φίλους μέσα από χιλιάδες φωτογραφίες απ’ όλο σχεδόν τον πλανήτη.

Ανοίγουν κουβέντες αμοιβαίας πληροφόρησης στην υπηρεσία της γνώσης. Είναι κι αυτό ένα ταξίδι. Και μάλιστα με πάρα πολλούς συνταξιδιώτες.

Εμείς γινόμαστε νοητά συνοδοιπόροι των “Πάμε γι’ άλλα” και περιπλανιόμαστε μέσα και έξω από τα ελληνικά σύνορα.

Μαγαδασκάρη: Αφρικανικό γουέστερν στο πάρκο Ισάλο

Ένας αφρικανικός προορισμός που δεν μοιάζει καθόλου … με Αφρική. Ένας τόπος που αντίθετα παραπέμπει σε εντελώς διαφορετικά γεωγραφικά μήκη και πλάτη του πλανήτη. Στην αμερικάνικη άγρια Δύση πιο συγκεκριμένα. Μα τι πάει να πει «Δύση»; Αναφορικά με τί; Μήπως Δύση δεν είναι και η Αφρική σε σχέση με την Ασία; African Western λοιπόν, γιατί έτσι μας αρέσει!

Καμιά δεκαπενταριά χιλιόμετρα νότια της Ρανοχίρα, η Ιλακάκα είναι το απότοκο της μαδαγασκαριανής εκδοχής του μεγάλου κίτρινου πυρετού της χρυσοθηρίας που συνεπήρε την Καλιφόρνια στα μέσα του 19ου αιώνα. Μόνο που εδώ ο πυρετός είναι χρώματος μπλε όπως τα ζαφείρια που ανακαλύφτηκαν στο υπέδαφος το 1998.

Όλα ξεκίνησαν όταν λίγο έξω από το άγνωστο τότε χωριουδάκι της Ιλακάκα κάποια αγροτική αξίνα χτύπησε πάνω σε μια πέτρα ασυνήθιστου χρώματος. Μπλε για την ακρίβεια.

Ο ευρών την έδειξε με καμάρι στους φίλους του και όλοι μαζί ευχαρίστησαν τη θεά Γη που επέλεξε το χωριό τους για να χαρίσει ένα τόσο σπάνιας ομορφιάς δημιούργημά της.

Το νέο της ανακάλυψης της πέτρας διαδόθηκε από στόμα σε στόμα μέχρι που έφτασε στ’ αυτιά κάποιου πιο πονηρού (πάντα βρίσκεται ένας τέτοιος τελικά ανάμεσα και στους πιο αθώους) που ζήτησε κι αυτός να τη δει. Τα ρίγη συγκίνησης όμως που τον διατρέξανε στη θέα του ευρήματος δεν ήταν αισθητικής υφής, να το ξεκαθαρίζουμε. Εκείνος πίσω από τους φυσικούς μπλε ιριδισμούς διέκρινε το τυπωμένο χρώμα του χρήματος. Το ίδιο και οι χιλιάδες που άρχισαν να συρρέουν εν μία νυκτί στην περιοχή με το που διέρρευσε το πόρισμα: η πέτρα που είχε βρεθεί στην Ιλακάκα ήταν ζαφείρι.

Το τέλος της αθωότητας είχε μόλις σημάνει, γεννώντας στη θέση του κάποτε μικρού χωριού μια συνέχεια επεκτεινόμενη παραγκούπολη τυχοδιωκτών, παρανόμων κι απελπισμένων, κάτω από την εξουσία μιας τοπικής μαφίας και την υψηλή εποπτεία διεθνών λαθρεμπόρων πολύτιμων λίθων.

Φτάνοντας στην Ιλακάκα, αδύνατο να πιστέψουμε πως βρισκόμαστε ακόμα στη Μαδαγασκάρη. Σαν να μπήκαμε κατά λάθος σε άλλη χώρα χωρίς να το καταλάβουμε. Μα πού πήγε το σήμα κατατεθέν του τόπου, τα πανταχού παρόντα άδολα χαμόγελα των κατοίκων; Τι απέγινε εκείνος ο τόσο γνώριμος αέρας γαλήνης και αθωότητας;

Παντού γύρω μας φάτσες βλοσυρές και καχύποπτες, σαν έτοιμες ν’ αρπαχτούν. Άνθρωποι αμίλητοι, κλεισμένοι στον εαυτό τους, με το βλέμμα καρφωμένο στο χώμα. Ένα χώμα που ολημερίς φτυαρίζουν, στοιβάζουν και κοσκινίζουν μανιωδώς.

Μα κυρίως είναι εκείνη η απεχθής όσο και απολύτως αναγνωρίσιμη οσμή, διάχυτη παντού στην ατμόσφαιρα. Η ίδια που κοντεύει να καλύψει τα πάντα στις λεγόμενες πολιτισμένες χώρες του πλανήτη. Η οσμή του χρήματος – ποια άλλη; – και του πυρετώδους και μέχρις εσχάτων αγώνα για την απόκτησή του. Γιατί το στρες του τρελαμένου εργασιομανή, η ιδρωμένη αγωνία του χαρτοπαίκτη, η απληστία στο θολό μάτι του αετονύχη έχουν μυρουδιά, την αισθάνεσαι, θες δεν θες.

Με λίγα λόγια, η Ιλακάκα σίγουρα δεν προσφέρεται για χαλαρές βόλτες. Αν όμως θες να πάρεις μυρουδιά από το «Κάποτε στη Δύση» σε αληθινό σκηνικό αναμφίβολα αξίζει τον κόπο να σταθείς έστω και για λίγο.

Το πλήρες κείμενο με πολλές φωτογραφίες στην επίσημη ιστοσελίδα των “Πάμε γι΄ άλλα”: www.zyrinis.gr

Ακολουθήστε το Flash.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι τις ειδήσεις