Ένα «παλιό αλλά ικανό όχημα για να φορτώσει πάνω του κανείς σύγχρονες αγωνίες, όνειρα και σκέψεις» είναι για τον Πέτρο Ζούλια η «Αστροφεγγιά».

Το πασίγνωστο μυθιστόρημα του Ι.Μ. Παναγιωτόπουλου, μετά τη δημοφιλή του πορεία στην κρατική τηλεόραση της δεκαετίας του΄80, ζωντανεύει για πρώτη φορά στη σκηνή τη γενιά του Μεσοπολέμου.

Εκτός από τη σκηνοθεσία, ο Πέτρος Ζούλιας επιμελείται και τη θεατρική διασκευή του έργου που παρουσιάζεται, από τα μέσα Νοεμβρίου, στο Θέατρο Χώρα στην Κυψέλη, με ένα θίασο γνωστών ηθοποιών (Γιούλικα Σκαφιδά, Ευδοκία Ρουμελιώτη, Αντίνοος Αλμπάνης, Μαριαλένα Ροζάκη, Χάρης Τζωρτζάκης κ.α.), οι οποίοι ενσαρκώνουν τους νεαρούς ήρωες του συγγραφέα που καλούνται να διαβούν το κατώφλι της ενηλικίωσης κάτω από αντίξοες συνθήκες.

«Έψαχνα έναν οικείο κόσμο που να βάζει μπροστά τους νέους και τα προβλήματά τους», δηλώνει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο σκηνοθέτης σημειώνοντας πως «ένα κλασικό κείμενο, δεν είναι ποτέ ξεπερασμένο».

Οι παράλληλες ιστορίες μιας παρέας νέων παιδιών, οι έρωτες, τα όνειρα, οι συγκρούσεις τους, με φόντο μια ομιχλώδη και δραματική εποχή για την ελληνική ιστορία, αποτελούν το δραματουργικό καμβά του συγγραφέα. Κοινωνικά θέματα όπως η φτώχεια, η προσφυγιά, η ιδεολογική κατάρρευση και τα πολιτικά αδιέξοδα αποτελούν τη δύναμη και την αυθεντική ταυτότητα του μυθιστορήματος, που σπάει τα όρια του χρόνου και αγγίζει την Ελλάδα του σήμερα.

Ο Πέτρος Ζούλιας, μίλησε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ για τον λόγο που τον οδήγησε στην επιλογή αυτού έργου, για τον τρόπο που προσεγγίζει σκηνοθετικά τη δημοφιλή ιστορία, αλλά και για το θέατρο σήμερα.

Είναι η θεατρική «Αστροφεγγιά» ένα έργο που μιλάει για την ιστορία τότε, για την ιστορία σήμερα;

Η «Αστροφεγγιά» αποδείχτηκε το παλιό αλλά ικανό όχημα για να φορτώσει πάνω του κανείς σύγχρονες αγωνίες, όνειρα και σκέψεις. Οι άνθρωποι, κάτω από το βάρος μιας οικονομικής, ηθικής και ιδεολογικής κρίσης, εμφανίζουν παρόμοιες συμπεριφορές.

Το χθες φωτίζει το σήμερα αλλά και ανάποδα. Βλέπεις το παρελθόν μέσα από το παρόν αλλιώς. Αυτή η ιστορική σύνδεση, αυτή η πιο βαθιά εθνική συνείδηση βοηθάει στο να αναγνωρίσει κανείς την ταυτότητά του, τη ρίζα της σημερινής του ύπαρξης. Από τη μια η ιστορία επαναλαμβάνεται κι από την άλλη η άγρια εποχή του μεσοπολέμου παρηγορεί το σημερινό βασανισμένο άνθρωπο ότι και αυτό που ζει τώρα θα περάσει. Ο άνθρωπος άντεξε να μείνει όρθιος και εξακολουθεί να αντέχει κόντρα στην πολιτική προδοσία, τη φτώχεια, την αναξιοπρέπεια.

Ποιες ήταν για σας οι σημαντικότερες δυσκολίες που αντιμετωπίσατε θέλοντας να είστε σημερινός, επίκαιρος και όχι ξεπερασμένος;
Ένα κλασικό κείμενο δεν είναι ποτέ ξεπερασμένο. Έχει στο κέντρο τον άνθρωπο και τα αισθήματά του. Ποτέ δεν σταμάτησε ο άνθρωπος να ερωτεύεται, να απογοητεύεται, να παθιάζεται, να μισεί, να ‘χει ανάγκη ένα φίλο. Η δυσκολία είναι να φέρεις τη γραμμένη φέτα ζωής με ειλικρίνεια στη σκηνή. Να έχεις κατά νου την αλήθεια και να την αναπαριστάς. Να τη μεταδίδεις.

Τι ήταν αυτό που σας ώθησε να ψάξετε την «Αστροφεγγιά»;
Ήθελα να μιλήσω για θέματα που με καίνε. Ήθελα να βρω ένα τίμιο ελληνικό έργο που να αξίζει η θεατρική μεταφορά του. Έψαχνα έναν οικείο κόσμο που να με ταξιδέψει και να βάζει μπροστά τους νέους και τα προβλήματά τους.

Ποιος είναι ο αγαπημένος σας ήρωας από το έργο και η φράση που πιστεύετε ότι σηματοδοτεί τη φιλοσοφία του μυθιστορήματος;
Αγαπώ όλους τους ήρωες για διαφορετικούς λόγους. Όλοι διαθέτουν αναγνωρίσιμα χαρακτηριστικά. Θέλουν και παλεύουν, σαν νέοι, για ένα καλύτερο αύριο. Ζουν τα πάθη τους και τα πληρώνουν. Καίγονται από αισθήματα. Έχουν θετικές και αρνητικές πλευρές. Γι’ αυτό είναι ολοζώντανοι και βέβαια θεατρικά αξιοποιήσιμοι.

Πιστεύετε ότι διανύουμε μια δύσκολη θεατρική χρονιά;
Το θέατρο θα αντέξει, αν κάνει κι αυτό την αυτοκριτική του. Είναι τεράστιος ο όγκος των παραγωγών. Ο κατακερματισμός του θεάτρου και των δυνάμεών του δεν κάνει καλό. Ονειρεύομαι τη στιγμή που θα πρεσβεύσει το «ισχύς εν τη ενώσει». Σε τόσο δύσκολες περιόδους, σαν κι αυτή που περνάμε, πρέπει να μειωθεί ο εγωισμός και η ενδοσκόπηση. Πιστεύω στο ρόλο και στη σχέση του θεάτρου με την κοινωνία. Ας αφουγκραστούμε αυτό που έρχεται. Ας σκεφτούμε και ας κάνουμε γέφυρα με τα προβλήματα του κόσμου.

Τι νομίζετε κ. Ζούλια ότι αναζητά σήμερα το κοινό πηγαίνοντας στο θέατρο;
Υπάρχει ένα κοινό που θέλει να ξεχαστεί, να γελάσει, να φύγει από τη μίζερη καθημερινότητά του. Πάντα υπήρχε αυτό το κοινό. Όμως υπάρχει και ένα κοινό που σκέφτεται, που ξέρει να μετουσιώνει τα μηνύματα ενός κειμένου. Θέλει να συγκινηθεί, να ανοίξει τον πνευματικό του ορίζοντα.

Φυσικά υπάρχει και η μόδα. Παραστάσεις που έλκουν μόνο και μόνο γιατί υπόσχονται την έκπληξη, το σκηνοθετικό «πείραγμα» που εντυπωσιάζει. Αυτό που συνεχώς ακούω είναι ότι λείπει το «κανονικό» θέατρο. Αυτό που βάζει μπροστά το κείμενο και τους ηθοποιούς. Που καλύπτει διαφορετικές τάξεις ανθρώπων και αντέχει στις διαφορές πνευματικού επιπέδου της πλατείας. Ποιοτικές ήταν οι παραστάσεις του Κουν, του Τριβιζά, του Βογιατζή, του Ποταμίτη, που όμως πρωταγωνιστούσε το κείμενο, γι’ αυτό και το έργο «πέρναγε» σε όλους. Η κατανόηση του κειμένου ήταν κάποτε αυτονόητο ζητούμενο.

Τι θα λέγατε στην υπουργό Πολιτισμού Λυδία Κονιόρδου σε μια κατ΄ιδίαν κουβέντα, που όμως θα θέλατε στη συνέχεια να δημοσιοποιήσετε;
Φτάνουν οι διαχωρισμοί των «μεν» και των «δε», ειδικά στον τομέα του πολιτισμού. Ας επικρατήσει η γόνιμη, δημιουργική συνάντηση κι ας μπει πάνω από την πολιτική ο πολιτισμός. Ο πολιτισμός οφείλει να είναι πάνω από όλα και για όλους.

Ακολουθήστε το Flash.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι τις ειδήσεις