Ένα ταξίδι δημιουργίας και συσπείρωσης των οικογενειών, γύρω από τα παιδιά τους στη μάχη της απεξάρτησης, κορυφώνεται στην έκθεση γλυπτικής την Τρίτη (27 Ιουνίου) με έργα από γονείς και συγγενείς του Κέντρου Οικογενειακής Υποστήριξης του ΚΕΘΕΑ ΔΙΑΒΑΣΗ.

«Το αγαπήσαμε αυτό το ταξίδι, γιατί φώτισε πλευρές του εαυτού μας σε μια κρίσιμη καμπή της ζωής μας και με υπερηφάνεια σας το παρουσιάζουμε».

Με αυτά τα λόγια μάς προσκαλούν στην έκθεση γλυπτικής «ΔΙΑ-ΠΡΟΣΩΠΙΚA» στην Τεχνόπολη του δήμου Αθηναίων πλαισιώνοντας τις εκδηλώσεις της Παγκόσμιας Ημέρας Κατά των Ναρκωτικών.

Η αδρή μάσκα ενός ανθρώπινου προσώπου με μάτια ορθάνοιχτα και βλέμμα εκφραστικό κοσμεί την πρόσκληση. Είναι ένα από τα 113 έργα της έκθεσης, πρώτης στο είδος της. Κάθε έργο επισφραγίζει και μία κατάκτηση στη μοναχική περιπέτεια και τον αγώνα των γονιών στην ανάκτηση της χαμένης εκτίμησης και αυτοεκτίμησης, τη δύναμη ψυχής, τη δημιουργία.

Μάσκες και φιγούρες από χαρτοπολτό εφημερίδων, φτιαγμένες από γονείς -κυρίως μητέρες και αδέλφια- είτε τα παιδιά τους ήρθαν στο πρόγραμμα απεξάρτησης είτε διέκοψαν ή δεν ήρθαν ποτέ.

Το ΑΠΕ-ΜΠΕ συζήτησε με μέλη της ομάδας γλυπτικής, την υπεύθυνη του Κέντρου Οικογενειακής Υποστήριξης, Παρασκευή Μόλαρη και τον γλύπτη -προσωποποιό της ομάδας, Μάνο Ποντικάκη. Η φιλοσοφία του μεγαλύτερου ελληνικού δικτύου απεξάρτησης και κοινωνικής επανένταξης είναι να σπάσει την απομόνωση του χρήστη ουσιών και της οικογένειας του, η οποία κουβαλά εξίσου δυσβάσταχτο φορτίο μοναξιάς.

Η συντονίστρια της ομάδας γλυπτικής, μητέρα παιδιού σε πρόγραμμα απεξάρτησης αφηγείται στο ΑΠΕ-ΜΠΕ την εμπειρία της από τις θεραπευτικές ομάδες οικογενειακής υποστήριξης του ΚΕΘΕΑ ΔΙΑΒΑΣΗ:

«Μπαίνουμε στην αρχή στο θεραπευτικό πρόγραμμα νομίζοντας ότι θα σώσουμε το παιδί μας. Σιγά-σιγά αντιλαμβανόμαστε ότι δεν μπορούμε να σώσουμε κανέναν, μπορούμε να στηρίξουμε και να δούμε τα δικά μας τα θέματα, τις δικές μας συμπεριφορές. Τελικά, δηλαδή, γίνεται αυτοθεραπεία. Το εργαστήρι γλυπτικής ήταν μια εμπειρία ζωής που όποιος την βίωσε αισθάνθηκε την θεραπευτική δύναμη της τέχνης. Στο ΚΕΘΕΑ έμαθα πολλά. Και πρώτα απ’ όλα να ζητώ βοήθεια, να μην απομονώνομαι νομίζοντας ότι μπορώ να διαχειριστώ μόνη μου καταστάσεις, κατ΄ αρχήν τον φόβο του θανάτου για το παιδί μου».

Τρεις ώρες κάθε εβδομάδα, επί τρία χρόνια, τα μέλη της ομάδας του εργαστηρίου γλυπτικής έκαναν εργώδη προσπάθεια «να ανακτήσουν την αυτοπεποίθηση τους, να φτάσουν σε σημείο να τους αρέσει ο εαυτός τους» λέει ο γλύπτης – προσωποποιός Μάνος Ποντικάκης που υποστήριξε την ομάδα.

Πώς δούλεψε μαζί τους, με γονείς ισοπεδωμένους, τραυματισμένους ψυχικά; «Όσο εκείνοι αναζητούσαν το πρόσωπό τους – γιατί στην αρχή ήταν ισοπεδωμένο- άλλο τόσο τους γνώριζα κι εγώ. Αυτή η ψηλάφιση πάνω στον χαρτοπολτό του δικού τους προσώπου, έδινε και σ΄εμένα τα δικά τους χαρακτηριστικά. Εκείνο που ζητούσαμε στην αρχή ήταν να ξεχάσουμε ότι δεν είμαστε εικαστικοί, ταλαντούχοι κ.ο.κ. Ό,τι έφτιαχνε κάποιος το αναγνώριζαν όλοι οι άλλοι της ομάδας κι υποχρεωνόταν να το αναγνωρίσει κι ο ίδιος. ‘Αρα, ήταν μια αποδοχή εαυτού. Οι αφηγητές που θα δείτε στην έκθεση- σαν διαφορετικές προσεγγίσεις ενός προσώπου- μας λένε διαφορετικούς μύθους. Με γεμίζει ικανοποίηση ότι τα γλυπτά τους δεν είναι χειροτεχνήματα, αποκυήματα εργασιοθεραπείας αλλά αποτελέσματα μιας προσωπικής έρευνας. Το κάθε δημιούργημα τους είναι ένα έργο τέχνης».

Για κάποιους γονείς, η ανάγκη να ενταχθούν στην ομάδα γλυπτικής έγινε ακόμη μεγαλύτερη αφότου ολοκλήρωσαν το πρόγραμμα στήριξης και το παιδί τους την απεξάρτηση.«Μπήκα στη συνέχεια γιατί ήθελα να δώσω στο παιδί μου καινούργια πράγματα, να με βλέπει να δημιουργώ, να του δίνω δύναμη να προχωρά κι αυτό στη ζωή του, να επικοινωνήσω πάλι μαζί του, χωρίς τη χρήση. Ήταν πολύ ισχυρό το αποτέλεσμα για μένα. Η διαδικασία στήριξης δεν σταματά ποτέ» καταθέτει στη συζήτηση μας, μία μητέρα.

«Μπορεί να είναι πολλοί οι χρήστες σε αυτό τον κόσμο αλλά είναι πολύ μόνοι τους ο καθένας. Οι έρευνες και η εμπειρία έχουν δείξει ότι όσο οι κοντινοί τους άνθρωποι μετέχουν στην προσπάθεια στήριξης τους παιδιού τους σε ένα πρόγραμμα απεξάρτησης άλλο τόσο μπορούν μέσα από δικές τους συμπεριφορές να τα υποστηρίξουν και σε μια υποτροπή» εξηγεί στην κουβέντα μας η Παρασκευή Μόλαρη, υπεύθυνη του κέντρου οικογενειακής υποστήριξης του ΚΕΘΕΑ.

Και προσθέτει: «Το υλικό της έκθεσης, ο χαρτοπολτός, είναι ένα υλικό στο οποίο δίνουμε ακόμα μια ευκαιρία, δεύτερη, τρίτη, δεν έχει σημασία. Όπως και η απεξάρτηση είναι μία επιλογή αλλά και μια ευκαιρία να την αρπάξει ο χρήστης».

Η έκθεση ΔΙΑ-ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ θα διαρκέσει έως τις 2 Ιουλίου.

Νατάσσα Δομνάκη (ΑΠΕ – ΜΠΕ)

Ακολουθήστε το Flash.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι τις ειδήσεις