Είναι οι"Πάμε γι’ άλλα", ή αλλιώς, ηΙσαβέλλα Μπερτράνκαι οΚώστας Ζυρίνης. Όλο πάνε γι’ άλλα, κι όμως όλο εδώ γυρίζουν, στο ορμητήριό τους,πλημμυρισμένοι από εικόνες κι αισθήσεις απ΄ αυτό τον κόσμο"τον μικρό, τον μέγα" του οποίου αποτελούμε μια ελάχιστη λεπτομέρεια.

Η Ισαβέλλα Μπερτράν και ο Κώστας Ζυρίνηςμοιράζονται τις εμπειρίες τους από τα δεκάδες ταξίδια τουςμε παλιούς και νέους φίλουςμέσα από χιλιάδες φωτογραφίες απ’ όλο σχεδόν τον πλανήτη.

Ανοίγουν κουβέντες αμοιβαίας πληροφόρησης στην υπηρεσία της γνώσης. Είναι κι αυτό ένα ταξίδι. Και μάλιστα με πάρα πολλούς συνταξιδιώτες.

Εμείςγινόμαστε νοητά συνοδοιπόροιτων "Πάμε γι’ άλλα" και περιπλανιόμαστεμέσα και έξω από τα ελληνικά σύνορα.

Πακιστάν: Δαμάζοντας τον φόβο στο Ισλαμαμπάντ

Μην αφήνεις ύπουλα τροφοδοτούμενους φόβους να καθορίζουν τις επιλογές σου. Η γνώση και η εμπειρία ζωής που θ' αποκομίσεις στο Πακιστάν είναι πολύ σπουδαία αγαθά για να αφήσεις να σου τα στερεί μια βρώμικα κατευθυνόμενη "ενημέρωση". Χρησιμοποίησε τη λογική σου, οργανώσου σωστά, και ξεκίνα για κει με αυτοπεποίθηση. Έτσι κι αλλιώς – φαντάζομαι πια να το κατάλαβες – ο κόσμος δεν είναι ΠΟΥΘΕΝΑ ασφαλής.

Της ΙσαβέλλαςΜπερτράν

Φώτο: Κώστας Ζυρίνης – Ισαβέλλα Μπερτράν

Ένα τηλεφώνημα του φίλου και συνταξιδευτή Παναγιώτη κάποιο βροχερό απόγευμα του Γενάρη ήταν αρκετό για να μου κόψει τον ύπνο για τα επόμενα βράδια. Είχε εντοπίσει, λέει, προσφορά της Κατάρ Αιργουέιζ για πτήσεις αλέ-ρετούρ περί τα 360-380 ευρώ από Αθήνα για όλη σχεδόν την Ασία. Με δεδομένο ότι ποτέ μέχρι τότε δεν είχε υπάρξει ανάλογη προσφορά για την Ισλαμαμπάντ όπου η αεροπορική μετάβαση κόστιζε σταθερά περί τα 650 ευρώ ήταν πράγματι μεγάλη ευκαιρία.

«Το Πακιστάν μας κλείνει το μάτι» ήταν η περιχαρής κατακλείδα του φίλου μου. «Κουβέντιασέ το με τον Ζυρ, και πάρτε γρήγορα την απόφαση να πάμε. Η προσφορά ισχύει για μια βδομάδα.»

Και τώρα τι γίνεται;Να πάει κανείς στο Πακιστάν ή να μην πάει;

Ταλιμπάν, απαγωγές, επιθέσεις αυτοκτονίας, κόκκινες ζώνες και ταξιδιωτικές οδηγίες άρχισαν να στοιχειώνουν τις μέρες και τις νύχτες μου για τα επόμενα εικοσιτετράωρα. Πρέπει να είμαι τρελή και μόνο που συζητάω να πάω σ’ ένα τέτοιο μέρος!

Ή μήπως όχι; Μήπως γίνομαι κι εγώ άθελά μου θύμα αυτού ακριβώς που συνέχεια κοροϊδεύω και στιγματίζω, δηλαδή της ασύστολης κατευθυνόμενης προπαγάνδας των κυρίαρχων ΜΜΕ;

Γιατί άραγε μόλις γίνεται μια βομβιστική επίθεση σε κάποια «τριτοκοσμική» χώρα, αυτή αδειάζει από δυτικούς επισκέπτες και δεν συμβαίνει το ίδιο όταν δολοφονούνται πολλαπλάσιοι άνθρωποι σε αντίστοιχες επιθέσεις στη Δύση; Και γιατί εν προκειμένω να φοβάμαι να επισκεφτώ το Πακιστάν και όχι την Νέα Υόρκη, το Παρίσι, το Λονδίνο, την Κωνσταντινούπολη ή τις Βρυξέλλες;

«Το μόνο πράγμα που έχουμε να φοβηθούμε είναι ο φόβος, ο ανώνυμος, άλογος, αδικαιολόγητος τρόμος που παραλύει …» θυμήθηκα τα λόγια του Ρούσβελτ ενώ οι μέρες τρέχανε και η προσφορά της Κατάρ Αιργουέιζ προχωρούσε προς την εκπνοή της.

Και κάπου εκεί πάρθηκε ψύχραιμα η μόνη λογικά σωστή απόφαση: δεν θα αφήναμε κανέναν αόριστο φόβο να μας αποτρέψει από το να ταξιδέψουμε στο Πακιστάν.

Πέρα από συστηματικά καλλιεργημένες και γενικευμένες προκαταλήψεις, τίποτε δεν τεκμηρίωνε στην πράξη ότι μια ολόκληρη χώρα διακοσίων δέκα εκατομμυρίων κατοίκων και με μέγεθος εφτά φορές σαν την Ελλάδα ήταν συνολικά εχθρική και επικίνδυνη για τους ταξιδιώτες. Θα συλλέγαμε και θα διασταυρώναμε πληροφορίες από διαφορετικές πηγές, θα επιλέγαμε συνετά το δρομολόγιό μας και θα το προσαρμόζαμε επί τόπου ανάλογα με τις συνθήκες.

Με οδηγό αυτές τις σκέψεις, τα εισιτήρια για την Ισλαμαμπάντ κλείστηκαν πάνω στο νήμα. Ο κύβος είχε πλέον ριφθεί!

Good old days of colonial India

«Α, δεν πάμε καλά. Αλλιώς μου τα’χες πει για το Πακιστάν. Εδώ είναι σχεδόν κυριλέ! Τι ήρθαμε να κάνουμε;». Ακόμα δεν πατήσαμε το πόδι μας στην Ισλαμαμπάντ και ήδη ο Ζυρ άρχισε την (δήθεν) γκρίνια ίσα για να με πειράξει.

Η αλήθεια είναι ότι η αν κανείς εξαντλήσει το σεργιάνι του στο Πακιστάν μέσα στα όρια της διοικητικής του πρωτεύουσας μάλλον θ’ αποκομίσει μια στρεβλή εικόνα για το πού ήρθε.

Σχεδιασμένη από τον ημέτερο γνωστό πολεοδόμο και αρχιτέκτονα Κωνσταντίνο Δοξιάδη, η πόλη χτίστηκε από το μηδέν στις αρχές της δεκαετίας του ’60 για ν’ αντικαταστήσει το Καράτσι στον ρόλο της πρωτεύουσας του πακιστανικού κράτους.

Το πλήρες κείμενο με πολλές φωτογραφίες στην επίσημη ιστοσελίδα των "Πάμε γι΄ άλλα": www.zyrinis.gr

Ακολουθήστε το Flash.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι τις ειδήσεις