Αξιολογείται ως η «πολιτικότερη» κωμωδία του Αριστοφάνη. Ίσως επειδή μεσούσης μιας από τις κρισιμότερες περιόδους της Αθήνας του 405 π.Χ., εκείνης της μεγάλης σύγκρουσής της με τη Σπάρτη, ο ποιητής δεν αναζητεί τον σωτήρα του τόπου ανάμεσα στις πολιτικές προσωπικότητες, αλλά στην ποίηση. Η Αθήνα είναι στο χείλος του γκρεμού και ο θεός Διόνυσος αποφασίζει να περάσει τον Αχέροντα αναζητώντας στο βασίλειο του Πλούτωνα τον ποιητή, που θα αναστήσει για να εμφυσήσει ζωντάνια και έμπνευση στην παραπαίουσα πόλη. Οι «Βάτραχοι» θα συνοδεύσουν τον Διόνυσο στο ταξίδι του ίσαμε τον 'Αδη και με το εκνευριστικό τους κόασμα θα τον βάλουν στο σκαμπρόζικο κλίμα του άλλου κόσμου, όπου έχουν ήδη «μετακομίσει» οι τραγικοί Ευριπίδης και Σοφοκλής, μονίμως … αλληλοκονταροχτυπούμενοι για μια νίκη υπεροχής της ποίησής τους.

Ο σκηνοθέτης Κώστας Φιλίππογλου, με βασικό εργαλείο τον ελεύθερο έως ελευθεριάζοντα αριστοφανικό λόγο (λιγότερο εδώ απ΄ ό,τι σε άλλες κωμωδίες του), προσαρμοσμένο από τον ποιητή Γιώργο Μπλάνα, χειριστές του τους Σοφία Φιλιππίδου, Λάκη Λαζόπουλο, Αντώνη Καφετζόπουλο και Δημήτρη Πιατά, πλαισιωμένους από έναν θαυμάσιο Χορό έστησε μια εξαιρετική παράσταση, που συνεπήρε το κοινό της.

Έχοντας μακρά θητεία σε βρετανικές σχολές, όπου διδάσκει, και σκηνές, όπου παίζει και σκηνοθετεί, και ως εκ τούτου φανερά επηρεασμένος από το εγγλέζικο θέαμα και άκουσμα, ο σκηνοθέτης αυτών των Βατράχων επιχείρησε επιτυχώς το συνταίριασμα του σατιρικού (βακχικού) δρώμενου με το μοντέρνο άκουσμα τύπου Tiger Lillies Variete. Το τρίο των ταλαντούχων μουσικών επί σκηνής (Christoph Blum, Σταμάτης Πασόπουλος, Βασίλης Παναγιωτόπουλος), ενσωματωμένο -τις περισσότερες φορές- στον κορμό του Χορού, συνόδευσε μοναδικά την παράσταση με τις υπέροχες συνθέσεις του Νίκου Γαλενιανού, ενώ το ευφυές λειτουργικό σκηνικό της Αλεξάνδρας Σιάφκου υπηρέτησε εντυπωσιακά τις εναλλαγές πάνω και κάτω κόσμου και όχι μόνον. Τα κοστούμια αντίστοιχα του Τέλη Καρανάνου υπηρέτησαν με περίσσια αξιοπρέπεια την ανατρεπτικότητα της παράστασης.

Γεννημένη κωμίκα, κλασική αξία πια στον χώρο του θεάτρου, η Σοφία Φιλιππίδου, στον ρόλο του Διονύσου που ταξιδεύει από τον πάνω στον κάτω κόσμο, μοιράζει απλόχερα και ανακουφιστικά το ταλέντο της στους θεατές, έχοντας πλάι της άξιο -σεναριακά και σκηνικά- συνοδοιπόρο τον Ξανθιά, Λάκη Λαζόπουλο. Τι να πει κανείς γι αυτόν… Ένας χαρισματικός καλλιτέχνης έχει πάντα να δώσει, πολλώ δε μάλλον στην κωμωδία, που τόσο ανάγκη έχει το κοινό. Εν προκειμένω, βέβαια, στη δοκιμασμένη ξεκαρδιστική εκδοχή των μικρών Μήτσων και δη της αριστοκράτισσας Γρουμπουλάκη, στοιχεία της οποίας «επιστρατεύονται» στην απόδοση του δεύτερου ρόλου του, εκείνου του Ευριπίδη.

Ο Δημήτρης Πιατάς συγκαταλέγεται, πλέον, στα ιερά τέρατα του θεάτρου και εξελίσσεται σε συνεχιστή του Θύμιου Καρακατσάνη. Δεν είναι κωμικός πλάτους, αλλά βάθους, και ο Αριστοφάνης μοιάζει «ένδυμα» κομμένο και ραμμένο στα μέτρα του. Απολαυστικός στον ρόλο του Ηρακλή, θαυμάσιος και στο άλλο του Αιακού. Όσο για τον Αντώνη Καφετζόπουλο, δεν περιμένει ασφαλώς κανείς να τον χειροκροτήσει στην αριστοφανική κωμωδία. Ψήγματα μόνο δίνονται από τη στιβαρότητα και το εύρος της τέχνης του. Ως Αισχύλος, βαρύς και σταθερός, δείχνει εύκολα -και μόνο με τη γλώσσα του σώματος- την υπεροχή του στη λεκτική μονομαχία έναντι του ακκιζόμενου Ευρυπίδη.

Κι όλα αυτά, πλαισιωμένα από ένα σπουδαίο σύνολο ηθοποιών του Χορού με κορυφαία την 'Αννα Καλαϊτζίδου, που απολαύσαμε στον βραβευμένο «Κυνόδοντα» του Λάνθιμου. Η παράσταση «όργωσε» την Ελλάδα. Στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου, «ταξίδεψε» σε περισσότερες από 30 πόλεις της χώρας, όπου παρουσιάστηκε σε sold out. Υπολείπονται άλλες τέσσερις παραστάσεις στον Παπάγο και το Χαλάνδρι.

Πηγή: ΑΠΕ – ΜΠΕ

Ακολουθήστε το Flash.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι τις ειδήσεις