της Μάρης Γαργαλιάνου

Τον γνωρίσαμε για τα καλά μέσα από την καθημερινή σειρά του Alpha «Τατουάζ», ως τον άπιστο Ιωσήφ και πλέον τον συναντάμε στο σανίδι και συγκεκριμένα στο Θέατρο «Χώρα» και στο «Συμβολαιογράφο» ως τον… εξαιρετικά νάρκισσο και εγωπαθή Γεράσιμο Νανέτο.

Ταλαντούχος, βαθύς, ουσιαστικός με ιδιαίτερη αγάπη στα ζώα και τη φύση γενικότερα, ο Αλέξανδρος Πέρρος μας αποκαλύπτει πως το πιο σημαντικό ανθρώπινο χαρακτηριστικό για εκείνον είναι η ευγένεια «η οποία είναι ένα σύνολο πραγμάτων» και η ενέργεια στην επικοινωνία.

Αγαπημένο του μότο «Τα πάντα στο σύμπαν βρίσκονται μέσα σου. Από τον εαυτό σου, ζήτα τα όλα», ο Αλέξανδρος είναι ένα σωστό παιδί της άνοιξης που στηρίζει «Μόνο Άεκ» και δεν έχει «σαφώς καμία προτίμηση σε κάποιον Έλληνα πολιτικό». Δε θα πήγαινε ποτέ στο Survivor όσα και αν του έδιναν, ενώ προτιμά με το χέρι στην καρδιά και κατηγορηματικά το θέατρο αντί της τηλεόρασης. Γιατί; Διαβάστε αναλυτικά στο nooz τη συνέντευξή του που ακολουθεί…


Ερ:Πριν ξεκινήσουμε, θα ήθελα να μου πεις τι είναι αυτό που δε θα ήθελες με τίποτα να συζητήσουμε!

Απ: Μόνο για πολιτικά δε θα ‘θελα να συζητήσουμε… Για να καταλάβεις πιο πολύ στους αναρχικούς πιστεύω, παρά σε κάποια αρχή!

Ερ: Σε γνωρίσαμε για τα καλά μέσα από την επιτυχημένη σειρά του Alpha «Τατουάζ», στο ρόλο του νάρκισσου, γόη και ελαφρώς… άπιστου Ιωσήφ. Καταρχάς πες μας… Υπήρχαν κοινά σημεία με το ρόλο που κλήθηκες να υποδυθείς;

Απ: Εκπροσωπούσα τη μεγάλη μερίδα αντρών εν ολίγοις και ναι, είχα αρκετά κοινά στοιχεία με τον Ιωσήφ! Να σου πω ότι στην υποκριτική το πρώτο πράγμα που κλίνεσαι να κάνεις είναι να δεις τι κοινά στοιχεία έχεις με τον ήρωα που επρόκειτο να υποδυθείς. Από κοινές εμπειρίες, μέχρι κοινές αντανακλαστικές ενέργειες κλπ…

Ήμουν κι εγώ σε μια αντίστοιχη κατάσταση του «από εδώ και από εκεί» σε πιο νεαρή ηλικία βέβαια από αυτή του Ιωσήφ στη ζωή μου, υπήρξα ανασφαλής –κι εξακολουθώ να είμαι όπως όλοι οι άνθρωποι-, αλλά προσπαθώ να διαχωρίζω τις όποιες ανασφάλειές μου από τους άλλους ανθρώπους και να είμαι λειτουργικός.

Ο Ιωσήφ δε μπορούσε να κάνει τίποτα αν δεν είχε τη σιγουριά της γυναίκας του, αν δεν είχε μια αγκαλιά να γυρίσει… Αυτό το έχουν πάρα πολλοί άνθρωποι και αν δεν το έχουν, είναι ικανοί για τα πάντα.

Ερ: Στο «Τατουάζ» συνεργάστηκες με πολλούς νέους, ανερχόμενους ηθοποιούς, καθώς και ηθοποιούς με πολλά χρόνια στο χώρο. Ποιος είναι αυτός που πραγματικά κέρδισε την καρδιά σου;

Απ: Καταρχάς και αυτό οφείλω να το πω είναι ότι οι «μεγάλοι» μας αγκάλιασαν όλους τους νέους. Από κει και πέρα, με αυτούς που δέθηκα ήταν με τα παιδιά που ήμασταν πιο κοντά ηλικιακά. Με τον Μιχάλη Λεβεντογιάννη που έτσι κι αλλιώς ήταν και ο κολλητός μου στη σειρά, με την Ελεονόρα Αντωνιάδου που ήταν η γυναίκα μου, με τη Δανάη Παππά.

Πιο πολύ έδεσα με το Μιχάλη. Και αυτό γιατί ο Μιχάλης είναι ένας άνθρωπος εξαιρετικά ευαίσθητος, ψάχνει πολύ να εξελίξει τον εαυτό του, του αρέσει η αισθητική στη ζωή και η ίδια η ζωή. Όλα αυτά βοήθησαν στο να δεθούμε αφενός, αφετέρου στο να μπορούμε να κάνουμε τις σκηνές στο σίριαλ πολύ πιο εύκολα και ωραία. Έβγαινε μια δυνατή σχέση στο γυαλί. Όχι μόνο αυτή των κολλητών, αλλά και ένα βήμα πιο πέρα, αυτό που αποκαλούν οι Αμερικάνοι «bromance».


Ερ: Πλέον σε συναντάμε στο σανίδι και συγκεκριμένα στο Θέατρο «Χώρα» και την παράσταση «Συμβολαιογράφος». Υποδύεσαι το Γεράσιμο… Έναν νάρκισσο, γόη και ελαφρώς «άπιστο» νέο. Ξανά! Τι συμβαίνει με σένα;!

Απ: Για να μπούμε λίγο στο κλίμα, βρισκόμαστε στο 1850 στην Κεφαλλονιά, όπου είναι αγγλοκρατούμενη και εκεί υπάρχει ο Γεράσιμος Νανέτος, ένας νεαρός εξαιρετικά φιλοχρήματος και εγωπαθής που θέλει και προσπαθεί να ζήσει τη μεγάλη ζωή. Με το ένα πόδι στην εξουσία και το άλλο εκτός, ξέρει πολύ καλά να ελίσσεται και να χειρίζεται ανθρώπους.

Μάλιστα είναι αυτός που στο συγκεκριμένο μυθιστόρημα του Ραγκαβήκινεί τα νήματα. Είναι ένας ρόλος με μεγάλο ενδιαφέρον και καλώς, ή κακώς όταν κάνεις το «κακό παιδί» έχει πιο μεγάλο ενδιαφέρον υποκριτικά. Το κράμα του χαρακτήρα που κλίνεσαι να δημιουργήσεις έχει περισσότερες συνιστώσες από το «καλό παιδί».

Επίσης, δε ξέρουμε και πώς να διαχειριστούμε το «καλό παιδί» ως κοινωνία. Άρα και στον κόσμο, το «κακό» έρχεται πιο εύκολα, το καλό το βαριούνται… Ακριβώς όπως σου είπα, επειδή κάποτε είχα κι εγώ αυτά τα στοιχεία, ήμουν νάρκισσος, χειριστικός κλπ… νομίζω πως οι άλλοι τα «βλέπουν» κάπως σε μένα και λένε πως «θα μπορούσε αυτό το παιδί να υποδυθεί τον πολύ κακό»!

Από εκεί και πέρα, είναι κομμάτι της δουλειάς μας να κάνουμε τα πάντα. Τουλάχιστον εγώ το αντιμετωπίζω έτσι, όχι όλοι οι ηθοποιοί. Είναι λίγο… καιρός της μετριότητας. Χρόνια τώρα… Στα πάντα. Κοινωνικά, υποκριτικά, δημοσιογραφικά… έτσι ώστε το καλό, το βαθύ, το πιο ειλικρινές να περιθωριοποιείται.

Ερ: Μίλησέ μας λίγο για την παράσταση… Πως αισθάνεσαι αλήθεια που παίζεις δίπλα στον τεράστιο Σταμάτη Φασουλή;

Απ: Ήμουν τέσσερα χρόνια στους «Δώδεκα ενόρκους» και είχα περάσει υπέροχα σε μια παράσταση μοναδική που ακόμα και τώρα, πέμπτη χρονιά είναι sold out. Στη συνέχεια μου δόθηκε η ευκαιρία να συνεργαστώ με τον Πέτρο Ζούλια στο «Συμβολαιογράφο», με το Σταμάτη Φασουλή και με πολλούς άλλους αξιόλογους ηθοποιούς.

Το γεγονός ότι παίζει ο Φασουλής, είναι από μόνο του ένα στοιχείο το οποίο «βαραίνει» όμορφα τη δουλειά, αλλά και τον τρόπο με τον οποίο εγώ θα αντιμετωπίσω τη δουλειά. Για αρχή να σου πω ότι ο Ζούλιας είναι ο πιο ροκ εντ ρολ σκηνοθέτης! Μια δημιουργική ψυχεδέλεια με πολύ καλές προθέσεις και ένας πολύ καλός άνθρωπος.

Ο Σταμάτης ο Φασουλής, ένα τέρας του θεάτρου, εξαιρετικά μορφωμένος, με τη παιδεία του, τους τρόπους του, είναι μια κατηγορία από μόνος του. Δε μπορώ για κανένα λόγο να τον «κρίνω» σε τίποτα.

Ερ: Με το χέρι στην καρδιά. Θέατρο, ή τηλεόραση;

Απ: Θέατρο! Και στο λέω κατηγορηματικά… Τουλάχιστον μέχρι στιγμής ο τρόπος που λειτουργούμε στο θέατρο έχει να κάνει με την αλήθεια και με τη δουλειά. Στην τηλεόραση θα είναι άντε μια, άντε δύο το πολύ το χρόνο οι παραγωγές που θα αντιμετωπίσουν σοβαρά τον εαυτό, το κοινό και τους ηθοποιούς τους. Η υποκριτική είναι μια διαδικασία που θέλει χρόνο. Όταν λοιπόν ο πρώτος κανόνας που υπάρχει στη τηλεόραση είναι ότι ο χρόνος είναι χρήμα, αυτό σημαίνει ότι δουλεύεις σε βάρος της υποκριτικής. Τόσο απλά.

Ερ: Κατά καιρούς βλέπουμε άτομα από άλλους χώρους να ασχολούνται με την υποκριτική. Πως σε βρίσκει αυτό;

Απ: Δεν έχω θέμα με αυτό… Ο συγκεκριμένος κλάδος άλλωστε λειτουργεί με τέτοιον τρόπο που επιτρέπει τα πάντα. Από το να γυρίσεις και να πεις ότι ο άλλος είναι το ένα και τ’ άλλο για να μη βρει δουλειά, από το να κάτσεις στον τάδε σκηνοθέτη για να πάρεις εσύ τη δουλειά, από το να σου φέρουν τη γλάστρα από το ριάλιτι σόου για να κάνουν νούμερα, από το να έρθει η βίζιτα του τάδε παραγωγού για να παίξει το ρόλο της χάι γκόμενας για να γίνει αστέρι…

Έτσι λειτουργούσε πολύ πριν από μένα και έτσι θα λειτουργεί και πολύ μετά από εμένα. Οπότε, το να κάτσω εγώ και να είμαι αντίθετος σε κάτι το οποίο απλά «έτσι λειτουργεί» θα ήταν λίγο βλακεία εκ μέρους μου πιστεύω. Οι ηθοποιοί υπάρχουν μόνο όταν υπάρχει κοινό να τους στηρίξει. Άρα η δύναμη για να μην παίξει η τάδε γλάστρα, ή ο τάδε μαϊντανός είναι ο κόσμος να σταματήσει να τους βλέπει. Κάτι το οποίο φυσικά δεν πρόκειται να γίνει, άρα… διαιωνίζεται η γλάστρα και ο μαϊντανός.

Ερ: «Ηθοποιός σημαίνει φως» είχε ερμηνεύσει ο αείμνηστος Χορν στην «Οδό Ονείρων». Αλήθεια, τι σημαίνει για εσένα «ηθοποιός»;

Απ: Φως, νερό, τηλέφωνο, λογαριασμοί… (γέλια!). Όχι εντάξει, πλάκα κάνω. Θα σου πω την αλήθεια. Δε ξέρω τι σημαίνει ηθοποιός. Το ψάχνω. Καταλαβαίνω ότι είναι μια λέξη που υπάρχει για να μπορούμε να περιγράψουμε σε ποια επαγγελματική κατηγορία βρισκόμαστε, αλλά από την άλλη δε ξέρω… Είμαι ανοιχτός στο να το μάθω.

Είναι αυτός που μπαίνει σε μια διαδικασία να αναπαράγει το συναίσθημά του όσο πιο αληθινά γίνεται; Είναι αυτός που μπορεί να πείσει τους άλλους ότι μπορεί να μεταμορφωθεί; Είναι αυτός ο οποίος έχει μάθει να παίζει με έναν τρόπο και ότι του δίνουν, το παίζει με αυτόν τον τρόπο; Μόλις σου ανέφερα τρεις κατηγορίες ανθρώπων που λένε ότι είναι ηθοποιοί. Εγώ ειλικρινά δε ξέρω. Είναι σα να σε ρωτάω αν ξέρεις τι είναι αγάπη. Ξέρεις; Κάθε ένας από εμάς δίνει μια δικιά του ερμηνεία. Είναι κάτι τελείως σχετικό και θεωρητικό.

Ερ: Πάμε λίγο σε ζητήματα πιο… προσωπικά. Τι ρόλο παίζει ο έρωτας στη ζωή του Αλέξανδρου Πέρρου;

Απ: Ο έρωτας είναι το παν. Ο έρωτας για τον εαυτό μας, το φίλο μας, την οικογένειά μας, το σκύλο μας, την ύπαρξη. Όλα είναι έρωτας και ακριβώς επειδή δεν είμαστε ερωτευμένοι, είμαστε όπως είμαστε και κάνουμε τη ζωή που κάνουμε. Δεν υπάρχει έρωτας για ό,τι κάνουμε, για το σπίτι που μένουμε, τα αφεντικά μας, για το μαγαζί που πάμε και αράζουμε… Αν υπήρχε, θα ήταν όλα μα όλα διαφορετικά.

Ο έρωτας, κρύβει μέσα του την απόλυτη ουσία της ύπαρξης και του «μοιράζειν». Και μάλλον… δε μας συμφέρει εμάς αυτό. Έχεις μετά και τη θρησκεία, ένα συστημικό πράγμα που έρχεται και κάνει λοβοτομή σε ότι υπέροχο και μοναδικό έχει η ανθρώπινη ύπαρξη και επιθυμεί ανθρώπους στρατιωτάκια να πιστεύουν σε ένα θεό πατέρα παντοκράτορα…

Δεν πιστεύω σε κανέναν θεό, πιστεύω στον εαυτό μου, στον πλανήτη γη, στο σύμπαν και έτσι όπως η ελκτική δύναμη έφερε κάποιους βράχους μεγάλους κάποια στιγμή και τους έκανε πλανήτες, έτσι κι εμάς μας φέρνει σε επαφή με ανθρώπους και ερωτευόμαστε. Η ενέργεια του σύμπαντος είναι μέσα μας.

Ερ: Ποιο είναι αυτό το πρόσωπο που πραγματικά ευγνωμονείς που υπάρχει στη ζωή σου;

Απ: Κανένα. Δεν έχω κάποιον να ευγνωμονώ… Ευχαριστώ τους γονείς μου που με φέρανε στη ζωή ναι, αλλά μέχρι εκεί. Από κει και πέρα… ευγνωμονώ τη φύση και το γεγονός ότι είμαι κομμάτι της. Το ότι βλέπουμε τέτοια καταστροφή τριγύρω μας από ανθρώπινα αίτια –και για αυτό δε μπορώ τους ανθρώπους- με ξεπερνάει.

Ο άνθρωπος είναι ένας μύκητας που πολλαπλασιάζεται σαν τον ιό. Πάμε σε ένα μέρος, καταστρέφουμε τα πάντα και ύστερα πάμε αλλού… Ο πλανήτης θα ήταν πολύ πιο όμορφος χωρίς εμάς. Ένας πλανήτης μόνο με ζώα και φυτά. Υπέροχα! Θα ήμασταν ή ζώα, ή φυτά!

Ερ: Στη μέχρι τώρα πορεία σου στο χώρο και στη ζωή γενικότερα ποιο θα έλεγες ότι είναι το σημαντικότερο μάθημα που έχεις πάρει;

Απ: Αυτό που έχει πει ο Πλάτωνας. «Δεν υπάρχει μαθαίνω, υπάρχει ξαναθυμάμαι»… Η γνώση είναι μέσα μας. Στο οτιδήποτε. Αν κάτσεις και σκεφτείς την εξέλιξη της ανθρώπινης φυλής, ήρθε μέσα από μια παρατήρηση. Όλα είναι μέσα μας…

Ερ: Κάτι για το οποίο είσαι πραγματικά περήφανος;

Απ: Το 2014 δημιουργήσαμε μια θεατρική ομάδα με κάτι φίλους, την Επίplay. Ουσιαστικά κάνουμε «physical comedy theater». Παραστάσεις σωματικού θεάτρου, με την τεχνική της παντομίμας, αυτοσχεδιασμό, χωρίς σκηνικά, χωρίς λόγια, χωρίς αντικείμενα.

Είναι κάτι το οποίο δε συμβαίνει στην Ελλάδα, αλλά το βλέπεις αρκετά στο εξωτερικό. Ωστόσο ο συνδυασμός αυτός που έχουμε κάνει εμείς δεν υπάρχει ούτε στο εξωτερικό ακόμα. Και για αυτό είμαι πολύ περήφανος. Υπάρχει σοβαρό ενδεχόμενο να ξεκινήσουμε παραστάσεις σύντομα ξανά. Θα ενημερωθείς!

Ερ: Πως οραματίζεσαι τον εαυτό σου δέκα χρόνια μετά;

Απ: Τον οραματίζομαι στην επαρχεία, στη φύση, να έχω μια αγροτουριστική μονάδα με τα ζωντανά μου, τα ζαρζαβατικά μου και να είμαι ένα με το σύμπαν. Και αυτό θα προσπαθήσω να κάνω. Η υποκριτική και το θέατρο μέσα μου έχουν αρχίσει και μπαίνουν σε ένα πολύ συγκεκριμένο καλούπι και πλέον βλέπω άλλα πράγματα για τον εαυτό μου. Άλλωστε όλα αυτά ξεκίνησαν σα μια διέξοδος από την πραγματικότητα, γιατί η πραγματικότητα δε μου άρεσε.

Στη συνέχεια συνειδητοποίησα ότι όλη αυτή η διαδικασία με βάζει πολύ πιο μέσα στην πραγματικότητα, απ’ ότι με βγάζει… Είμαι σαν ένα χάμστερ που τρέχει στη ρόδα και του προβάλλουν με virtual reality εικόνες ζωής για να συνεχίσει να παράγει. Αυτό είμαι. Αυτό είσαι. Αυτό είμαστε…

Έτσι κι αλλιώς στην κοινωνία – αυτό μπορείς να το δεις και μόνη σου- υπάρχουν μόνο οι άνθρωποι που μπορούν να παράγουν. Όλοι οι άλλοι είναι περιθωριοποιημένοι. Οι άνθρωποι με τα κινητικά προβλήματα, με τα νοητικά, οι συνταξιούχοι… Λυπάμαι πάρα πολύ. Πλέον θέλω να έχω σχέσεις μόνο με ζώα και όχι με ανθρώπους. Όχι άλλο λόγια και δημιουργία εντυπώσεων…

Φωτογραφίες:Αλεξάνδρα Μασμανίδη

Ακολουθήστε το Flash.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι τις ειδήσεις