Τζούλη Σούμα: Ο έρωτας είναι η κινητήρια δύναμη στη ζωή μας

Τζούλη Σούμα: Ο έρωτας είναι η κινητήρια δύναμη στη ζωή μας

Συνέντευξη στη Μάρη Γαργαλιάνου


«Το να υποδύεσαι επτά διαφορετικές γυναίκες, είναι ένας υπέροχος και συγκλονιστικά ενδιαφέρων, αλλά και δύσκολος μαραθώνιος. Πραγματικά, αισθάνομαι σαν αθλητής. Μάλλον σαν χορευτής, καλύτερα.» μας λέει η ηθοποιός Τζούλη Σούμα, η πρωταγωνίστρια της παράστασης «Ανατόλ, ή η μάχη των φύλων», στην οποία και υποδύεται εφτά διαφορετικές γυναίκες επί σκηνής. 

Το διάσημο έργο του Άρτουρ Σνίτσλερ, έχει παιχτεί με τεράστια επιτυχία τα τελευταία χρόνια σε πολλές πόλεις, όπως στη Νέα Υόρκη, το Βερολίνο, το Παρίσι, το Μόντρεαλ, ενώ στην Ελλάδα παίζεται για 2η συνεχή χρονιά, αυτή τη φορά στο Θέατρο Άλμα, σε σκηνοθεσία Γιάννη Βούρου, με πρωταγωνιστές τους Βαγγέλη Παπαδάκη, Πέρη Μιχαηλίδη και Τζούλη Σούμα

Πως μοιάζει άραγε να υποδύεται κανείς εφτά διαφορετικούς ρόλους σε μια ώρα και τριάντα λεπτά; «Μόνο για τον έρωτα και το θάνατο αξίζει να γράφει κανείς» πίστευε ο Άρτουρ Σνίτσλερ. Ποια η άποψη της Τζούλης Σούμα και τι ρόλο παίζει ο έρωτας στη δικής της ζωή; Σε αυτά και άλλα πολλά, μας απαντά σε μια συνέντευξη εφ' όλης της ύλης στο Nooz.gr.


Διαβάστε αναλυτικά τη συνέντευξη


Ερ: «Ανατόλ» για δεύτερη συνεχή χρονιά και περιορισμένο αριθμό παραστάσεων στο θέατρο Άλμα. Μιλήστε μας λίγο για το έργο…

Απ: Το έργο είναι μια υπέροχη κωμωδία. Μια ρομαντική κομεντί, μέσα από την οποία βλέπουμε τις ερωτικές περιπέτειες του πρωταγωνιστή, Ανατόλ, ενδεικτικά, με επτά γυναίκες. Βέβαια, από τη ζωή του έχουν περάσει πολλές περισσότερες. Το έργο εστιάζει στις σχέσεις των δυο φύλων, μιλάει για τη διεκδίκηση, για τον έρωτα, την πίστη, την απιστία.

Είναι ένα έργο, όπου οι θεατές ταυτίζονται με τους ήρωες και βρίσκουν κοινά στοιχεία με αυτούς στη ζωή τους. Δεν είναι τυχαίο που το έργο αυτό έχει παιχτεί με τεράστια επιτυχία τα τελευταία χρόνια σε πολλές πόλεις, όπως στη Νέα Υόρκη, στο Βερολίνο, στο Παρίσι, στο Μόντρεαλ. Κάνει μια διεθνή καριέρα, γιατί αφορά τους πάντες, καθώς ο έρωτας είναι η κινητήρια δύναμη στη ζωή μας.


Ερ: Πως μοιάζει αλήθεια να υποδύεστε εφτά διαφορετικές γυναίκες; 

Απ: Το να υποδύεσαι επτά διαφορετικές γυναίκες, είναι ένας υπέροχος και συγκλονιστικά ενδιαφέρων, αλλά και δύσκολος μαραθώνιος. Πραγματικά, αισθάνομαι σαν αθλητής. Μάλλον σαν χορευτής, καλύτερα.

Προ ημερών, μου έκαναν ένα πολύ ωραίο κοπλιμέντο: Με ρώτησαν πώς γίνεται να αλλάζω τόσο γρήγορα ρόλους και προσωπικότητες, δίνοντας την εντύπωση ότι είναι το πιο εύκολο πράγμα του κόσμου.

Είναι ανάλογο με τους χορευτές που βλέπουμε σε διάφορα έργα και καταφέρνουν να εναλλάσσονται μεταξύ κλασικού, σύγχρονου είδους χορού. Πολλοί μπορεί να θεωρήσουν ότι είναι εύκολο.

Απαιτεί επίπονη δουλειά, μόχθο, πολύωρη, σκληρή πρόβα, ώστε στη στιγμή της παράστασης να είναι τόσο αυτονόητο το πέρασμα, σαν μια δροσιά, ένα αεράκι, που φέρνει τη μια εναλλαγή μετά την άλλη.


Ερ: Σε ποια από αυτές τις εφτά γυναίκες βλέπετε περισσότερο την Τζούλη; 

Απ: Την Τζούλη την βλέπω και στις επτά γυναίκες. Δεν μπορώ να ξεχωρίσω σε ποια την βλέπω περισσότερο. Όπως έλεγε ο δάσκαλός μου, Ανδρέας Μανωλικάκης, με τον οποίο έκανα τρία χρόνια Studio, την μέθοδο που διδάσκει στο Actor’s Studio, οι ρόλοι είναι από εμάς.

Όπως μια γυναίκα που γεννάει ένα παιδί, του δίνει ζωή, αλλά είναι ανεξάρτητο δημιούργημά της. Έτσι και εμείς, έχουμε την αποστολή να εμφυσήσουμε ζωή σε  έναν χαρακτήρα. Του δίνω σίγουρα και δικά μου στοιχεία. Δίνω τις δικές μου προσωπικές στιγμές και σύμφωνα και με την συνθήκη του εκάστοτε έργου, αποτυπώνω δικά μου χαρακτηριστικά στον ρόλο.


Ερ: «Μόνο για τον έρωτα και το θάνατο αξίζει να γράφει κανείς» πίστευε ο Άρτουρ Σνίτσλερ. Εσάς ποια η άποψή σας;

Απ: Αυτό το είπε ο Σνίτσλερ, επειδή ο έρωτας και ο θάνατος είναι δυο σημαντικότατα γεγονότα στη ζωή μας. Μας «μετακινούν», επαναπροσδιορίζουν πολλά πράγματα. Σαφέστατα, και άλλα στοιχεία είναι σημαντικά, αλλά αν πρέπει να βρούμε τα πιο κομβικά σημεία της ζωής ενός ανθρώπου, ο έρωτας και ο θάνατος, δηλαδή η γέννηση και το τέλος, είναι αυτά που ξεχωρίζουν.


Ερ: Τι ρόλο παίζει ο έρωτας στη ζωή σας;

Απ: Ο έρωτας παίζει πολύ σημαντικό ρόλο στη ζωή μου, όπως και στη ζωή όλων των ανθρώπων, πιστεύω. Όταν είσαι ερωτευμένος, τα βλέπεις όλα πιο «βελούδινα», πιο «φωτεινά», με λιγότερο «γκρίζο», έχεις περισσότερη δημιουργική διάθεση, θέλεις να πιάσεις τη ζωή «από τα μαλλιά».

Βέβαια είναι πολύ ωραίες και οι περίοδοι που δεν ζούμε κάποιον έρωτα και είναι σημαντικές για να επαναπροσδιορίσουμε και να αφουγκραστούμε τον εαυτό μας, για να είμαστε και έτοιμοι να υποδεχτούμε την καινούρια ερωτική σχέση.


Ερ: Υπηρετείτε την Τέχνη του θεάτρου πάνω από δύο δεκαετίες. Έχετε παίξει σε μιούζικαλ, δράμα, αρχαία τραγωδία, κωμωδία… Ποια πιστεύετε πως ήταν η «μεγαλύτερη» στιγμή στην έως τώρα καριέρα σας;

Απ: Ασυζητητί, η μεγαλύτερη μέχρι τώρα στιγμή στην καριέρα μου ήταν η «Μήδεια», που είχα την χαρά και την τιμή να ερμηνεύσω  το καλοκαίρι στο «Μπάγκειον», σε σκηνοθεσία του Δημήτρη Γεωργαλά. Του οφείλω πολλά, γιατί μου έδωσε την ευκαιρία να μπω στα κατάβαθα της ψυχής αυτής της ηρωίδας με την απίστευτη προσωπικότητα.

Με τον Δημήτρη γνωριζόμαστε πολλά χρόνια, με ξέρει και με πιστεύει. Όπως και εγώ, εξάλλου, που τον θεωρώ έναν από τους σημαντικότερους νέους σκηνοθέτες και πιστεύω θα διαπρέψει στα εξαιρετικά πράγματα που θα κάνει στα επόμενα χρόνια.

Η «Μήδεια» με ταρακούνησε και με έβαλε σε άλλες ερμηνευτικές σφαίρες, πάντα με την βοήθεια του σκηνοθέτη. Δούλεψα πολύ σκληρά και το αποτέλεσμα μας δικαίωσε. Η «Μήδεια» θα παιχτεί στο θέατρο «Ροές» στις 25, 26 και 27 Νοεμβρίου, για τρεις μοναδικές παραστάσεις στην Αθήνα. Το λέω αυτό, επειδή ο κόσμος ρωτά πότε θα παιχτούν αυτές οι παραστάσεις.

Θέλω να προσθέσω, επίσης, ότι οι επτά γυναίκες στο «Ανατόλ», ήταν η αμέσως επόμενη, μεγάλη ερμηνευτική μου δυσκολία, γιατί πρέπει, σε μια παράσταση που διαρκεί 1 ώρα και 30 λεπτά, να παίξω επτά ξεκάθαρους και ευανάγνωστους διαφορετικούς ρόλους, με διαφορετική κίνηση, ψυχοσύνθεση, φωνή, το οποίο μου έδωσε μεγάλη δυνατότητα να ανοίξω την ερμηνευτική μου γκάμα και να πατήσω γερά στα πόδια μου.


Ερ: Υπάρχει κάτι που θα αλλάζατε στο πως λειτουργεί ο χώρος του θεάτρου και του θεάματος γενικότερα στη χώρα μας;

Απ: Κοιτάξτε, ο χώρος του θεάματος λειτουργεί στην Ελλάδα, όπως λειτουργούν και όλα τα υπόλοιπα πράγματα. Θα υπήρχαν πάρα πολλά πράγματα να αλλάξουν. Ο πολιτισμός θα πρέπει απαραίτητα να έχει χρήματα για να λειτουργήσει. Από τον κρατικό προϋπολογισμό, δίνονται ελάχιστα χρήματα στον πολιτισμό.

Το επάγγελμά μας, θα πρέπει να σταματήσει, μετά την κρίση πλέον, να είναι τόσο άσχημα αμειβόμενο. Να μπορούμε εμείς οι ηθοποιοί, οι σκηνοθέτες κλπ. να τα βγάλουμε πέρα, χωρίς να χρειαστεί να κάνουμε δυο και τρεις δουλειές ταυτόχρονα.

Φυσικά υπάρχουν και άλλα προβλήματα, τα οποία, όμως, ίσως δεν είναι της παρούσης να τα αναλύσουμε. Πάντως, το θέατρο στην Ελλάδα ανθεί, από την τεράστια αγάπη που έχει ο κόσμος για αυτό, όπως και το απόλυτο «δόσιμο», που χωρίς αυτό δεν παράγεται καλλιτεχνικό έργο.


Ερ: Ποιο είναι το μεγαλύτερο μάθημα που σας δίδαξε έως τώρα η ζωή και η μεγάλη σας αγάπη, το θέατρο;

Απ: Το μεγαλύτερο μάθημα που μου δίδαξε η ζωή και το θέατρο, είναι να έχω μεγάλη πίστη σε αυτό που από μικρή ονειρεύομαι να κάνω. Να είμαι πάνω στην σκηνή, να λέω ιστορίες και να συγκινώ τους ανθρώπους. Να τους κάνω να γελάνε, να κλαίνε, να τους «μετακινώ».

Η πίστη, η αφοσίωση και η επιμονή, μπορεί πολλές φορές να ακούγονται κλισέ, αλλά είναι απαραίτητες προϋποθέσεις για να συνεχίσει κάποιος να ζει και να δουλεύει στο θέατρο. Πρέπει να τα διαθέτει κάποιος απαραιτήτως.