Oscars 2020: Εξόχως αιχμηρή για τη σύγχρονη κοινωνία η ταινία, μια μοναδική αλληγορία έρχεται να «κουμπώσει» με την οικονομική πόλωση και τις ανισότητες που κυριαρχούν. Βρισκόμαστε στη Σεούλ, και πάντα στη σκιά του ασιατικού οικονομικού θαύματος. Η τετραμελής οικογένεια Κιμ ζει σε ένα μικρό υπόγειο που πλημμυρίζει με την πρώτη ευκαιρία κι επιβιώνει με εφήμερες μικροδουλειές, σχεδιάζοντας φτηνο-κομπίνες κι ελπίζοντας, γενικά κι αόριστα, σε ένα καλύτερο αύριο. Αυτό μοιάζει να γλυκοχαράζει όταν ο μικρός γιος Κι-γου προσλαμβάνεται ως καθηγητής αγγλικών της μικρής κόρης του κ. Παρκ. Πρόκειται για έναν εύπορο πατριάρχη μιας –επίσης τετραμελούς– οικογένειας, η οποία γρήγορα θα χρειαστεί κι έναν «art therapy» καθηγητή για τον γιο της. Εξπέρ στις πλαστογραφίες, η αδερφή του Κι-γου θα παρουσιαστεί στο μοντέρνο κι ευρύχωρο σπίτι των Παρκ ως γνωστή του από το κολέγιο, θα πιάσει δουλειά και θα οργανώσει με τους υπόλοιπους Κιμ την πλήρη «εισβολή» της φτωχής τετράδας στη ζωή της πλούσιας.

Με έναν μεθοδικό, φαινομενικά χαλαρό αλλά στην πραγματικότητα ύπουλο αφηγηματικό τρόπο, ο δοκιμασμένος σε κάθε κινηματογραφικό είδος Μπονγκ Τζουν-χο εναλλάσσει δεξιοτεχνικά την απόσταση που κρατά ο φακός από την κάθε οικογένεια. Τη μία στιγμή οι Κιμ παρουσιάζονται ως άξεστοι οπορτουνιστές και την άλλη γίνονται συμπαθείς ως απόκληροι ενός κόσμου πλαστών ευκαιριών. Οι ατσαλάκωτοι Παρκ μοιάζουν ψυχροί και άσπλαχνοι μέσα στην αποστειρωμένη ευδαιμονία τους, δεν μπορείς όμως να μη σταθείς στο πλευρό τους όταν εξαπατώνται από τους ανθρώπους στους οποίους έχουν δείξει εμπιστοσύνη. Αλλά και πάλι, οι αμφίσημες διαθέσεις θα αλλάξουν άρδην όταν η παράδοξη συμβίωση βγάλει στην επιφάνεια (κυριολεκτικά!) μερικά καλά κρυμμένα μυστικά, ανατρέποντας τα δεδομένα ενός προβλέψιμου κοινωνικού δράματος.

Ο ίδιος ο Νοτιοκορεάτης δημιουργός, ανέφερε χαρακτηριστικά: «Μια θερμή παράκληση: Σήμερα, όταν οι θεατές περιμένουν να δουν ταινίες για τις οποίες ανυπομονούν, μένουν μακριά από τα αγαπημένα τους κινηματογραφικά site, φοράνε ακουστικά με πολύ δυνατά τη μουσική όταν περιμένουν στους χώρους αναμονής των κινηματογράφων.Φυσικά, τα «Παράσιτα» δεν είναι μια ταινία που βασίζεται στη μεγάλη ανατροπή στο τέλος. Είναι πολύ διαφορετική, για παράδειγμα, από μια συγκεκριμένη ταινία που έκανε το κοινό έξαλλο όταν κάποιος που μόλις το είχε δει φώναζε «Ο Μπρους Γουίλις είναι φάντασμα!». Ωστόσο, πιστεύω πως είναι η ελπίδα όλων των σκηνοθετών ότι το κοινό θα παρακολουθήσει την ταινία τους με κομμένη την ανάσα, ότι θα εκπλαγούν και θα βυθιστούν σ’ αυτή με έντονα συναισθήματα σε κάθε λεπτό της. Για το λόγο αυτό, σας παρακαλώ θερμά: Όταν γράψετε την κριτική για την ταινία, προσπαθήστε να αποκαλύψετε όσο το δυνατό λιγότερα για την ιστορία, από τη στιγμή που τα δύο αδέρφια αναλαμβάνουν να εργαστούν ως καθηγητές ιδιαιτέρων μαθημάτων, κάτι που αποκαλύπτεται και στο τρέιλερ. Η διακριτικότητα σας θα είναι ένα εξαιρετικό δώρο στο κοινό και την ομάδα που έκανε αυτή την ταινία. Υποκλίνομαι και σας εκλιπαρώ – όχι spoilers.Σας ευχαριστώ.».

Ο Flash.gr μέσα από την άποψη του Γρηγόρη Νιάκα είχε δώσει στις 21/11 μια πρώτη γεύση για τα μηνύματα της κορεάτικης ταινίας που κέρδισε κριτές και κοινό: «Μυρωδιά; Μυρίζουν οι φτωχοί; Ασφαλώς και μυρίζουν άσχημα τα αποβράσματα, οι απόκληροι, οι προλετάριοι, οι “αποτυχημένοι”, σύμφωνα με την πολύ εύστοχη αναφορά στην ταινία τα “Παράσιτα”, του Νοτιοκορεάτη Μπο Τζουν Χο (Χρυσός Φοίνικας Φεστιβάλ Κανών)». Αξίζει να διαβάσετε την άποψη και να δείτε την ταινία.

Διαβάστε: Όσκαρ 2020: Καλύτερη ταινία τα «Παράσιτα» – Σε Χοακίν Φίνιξ και Ρενέ Ζελβέργκερ τα πρώτα βραβεία ερμηνείας

Ακολουθήστε το Flash.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι τις ειδήσεις