Θανάσης Κάππος "Προσωπογραφίες": "Στο βιβλίο βρίσκει κανείς τις προσωπογραφίες επιχειρηματιών, όπως ο Διαμαντής Μασούτης, που έκλεισε 51 χρόνια στο λιανεμπόριο και μιλά σπάνια. Όπως ο Βαγγέλης Γεροβασιλείου, που ασχολείται από το 1970 με το κρασί. Βρίσκει κανείς ένα κείμενο-έκπληξη από τον Μητροπολίτη Ζάμπιας για τον Έλληνα Τσε Γκεβάρα της Αφρικής. Ένα κείμενο, το οποίο πρώτη φορά βλέπει το φως της δημοσιότητας και αφορά σε έναν άνθρωπο, κομμουνιστή και κληρικό, που πέθανε μετά από 30 χρόνια φυλάκισης το 1999. Επίσης ο αναγνώστης θα διαβάσει για τον Δημήτρη Γιαννακόπουλο που ξέρει να διοικεί και έχει πάθος για όλα. Για τη θωρακοχειρουργό Καλλιόπη Αθανασιάδη, που επέζησε από φρικτό ατύχημα, και τώρα δίνει μάχη κατά του κορονοϊού. Για τον Αλέξανδρο Λιώκη, τον Έλληνα designer της Alfa Romeo κ.ά." αναφέρει ο συγγραφέας, μιλώντας για το βιβλίο του στον Νίκο Παπαδημητρίου, του ΑΜΠΕ.

Πρόκειται για το 19ο βιβλίο του και γι' αυτό εργάστηκε 3 – 4 χρόνια, ταξιδεύοντας, συναντώντας ανθρώπους και ακούγοντας της ιστορίες τους και αναζητώντας τους κατάλληλους για να του μιλήσουν για τη δική τους ζωή ή για κάποια άλλη σημαντική προσωπικότητα. Επίσης, υπάρχουν συνεντεύξεις από ανθρώπους που μιλούν, αλλά όχι για όσα θα διαβάσουμε στο βιβλίο.

Για παράδειγμα ο πρόεδρος της Δημοκρατίας. "Ο Προκόπης Παυλόπουλος ως Πρόεδρος της Δημοκρατίας μιλά για μία και μόνη φορά για την πενταετία του, για την Ελλάδα της τότε εποχής, την τέταρτη βιομηχανική επανάσταση, το μέλλον, για τους ανθρώπους που συνάντησε στο Προεδρικό Μέγαρο, για το βράδυ του δημοψηφίσματος" αναφέρει.

"Με τον τέως Πρόεδρο της Δημοκρατίας συνομίλησα αρκετές φορές, μου έκανε την τιμή να με εμπιστευθεί και να μου δώσει μια συζήτηση για πολλά- πολλά πράγματα βγάζοντας ειδήσεις. Μίλησε για την Ελλάδα του χθες, για τη θητεία του, για τους ανθρώπους μαζί με τους οποίους πάλεψε το δύσκολο διάστημα του 2015-16. Από τη συνέντευξη βγαίνει μια ουσία που δείχνει έναν πολιτικό, ο οποίος, κατά τη γνώμη μου, ίσως και σήμερα θα έπρεπε να είναι σε αυτή τη θέση. Ήξερε να υπερασπίζεται τα ελληνικά δικαιώματα, ήξερε να διαχειρίζεται κρίσεις. Προέρχεται από την Κεντροδεξιά και θα μπορούσε να κάνει ακόμη περισσότερα, είτε αρέσει είτε όχι" σημειώνει.

Για τον Κώστα Καραμανλή αναφέρει:"Επανεμφανίζεται δημοσιογραφικά μέσα από ένα προφίλ ίσως μετά από 7 – 8 χρόνια. Μια πολύ μικρή συζήτηση-πορτρέτο, η οποία κατά τη γνώμη τού γράφοντος αναδεικνύει έναν άνθρωπο, ο οποίος υπηρετώντας την αστική τάξη, ξέρει καλά και αναγνωρίζει τον πολιτικό του αντίπαλο με έναν πολιτισμό που ξεπερνά τα όρια της ευγένειας και του σεβασμού" συμπληρώνει και προσθέτει:."Στις συζητήσεις που κάναμε στο γραφείο του, διέκρινα έναν άνθρωπο που έχει γνώση, κριτήριο, ξέρει να ελίσσεται, να αποφεύγει τις κακοτοπιές και δεν εμφανίζεται στη δημόσια σφαίρα. Όταν πήγα να τον συναντήσω για πρώτη φορά, μου ανέλυσε το βιβλίο μου για την Αριστερά και το ποδόσφαιρο".

Για τον τελευταίο εν ζωή συνεργάτη του Αριστοτέλη Ωνάση, Παύλο Ιωαννίδη, λέει: "Αυτά που διηγείται στο βιβλίο ο Παύλος Ιωαννίδης στη συνέντευξή του νομίζω ότι είναι σημαντικά. Δηλαδή, ήταν κάποιος που ήξερε να ρισκάρει, είχε θάρρος. Ο Παύλος Ιωαννίδης ήταν άνθρωπος της απολύτου εμπιστοσύνης του Αρ. Ωνάση αλλά και της Χρ. Ωνάση, ισόβιο μέλος του Ιδρύματός του. Ξεκίνησε δε, την πολιτική ιστορία του από τον ΕΛΑΣ, με τον καπετάν Διαμαντή, τον Γουντχάουζ, μαζί με το αγγλικό κλιμάκιο στο Γοργοπόταμο και σήμερα, στα 95, είναι στεντόρειος και περήφανος.

"Ο Ωνάσης ήταν ένας άνθρωπος που δεν ξεχώριζε, δεν διέκρινε και είχε αλτρουϊστικά χαρακτηριστικά. Ο Π. Ιωαννίδης, ήταν ο άνθρωπος που ήταν δίπλα του σε δύσκολες στιγμές, ο άνθρωπος που παρέλαβε τη σορό του Αλέξανδρου, ο άνθρωπος που μιλούσε με την Χριστίνα το βράδυ πριν αυτοκτονήσει και διαχειριζόταν τα οικονομικά της. Πόσο γνωστό, για παράδειγμα, είναι ότι πηγαίνοντας στον Σκορπιό ο Αριστοτέλης Ωνάσης σταματούσε στο Άκτιο, έπαιζε τάβλι με το φύλακα εκεί και συνέχιζε" αναφέρει.

Μιλά επίσης για τις συνεντεύξεις με Έλληνες της Πόλης:"Έκανα αρκετά ταξίδια στην Πόλη και συνάντησα ανθρώπους τους οποίους, σύμφωνα με τις μαρτυρίες τους, η επίσημη Ελλάδα τους έχει ξεχασμένους. Μίλησα με τέσσερις σημαντικούς Ρωμιούς και μου κατέθεσαν μαρτυρίες απογοήτευσης και στενοχώριας για έναν Ελληνισμό, που εκεί υπάρχει για αιώνες. Ο Λάκης Βίγκας, διοικητικό στέλεχος των Κοινοτήτων της Πόλης. Ο Αντώνης Φιλιππίδης, ο Έλληνας «γκουρού» που έχει υλοποιήσει το τουρκικό ΕΣΥ. Ο Γιάννης Δερμιτζόγλου διευθυντής του Ζωγραφείου Γυμνασίου και Λυκείου που παλεύει καθημερινά για την επιβίωση. Και φυσικά, ο Γιάννης Σκαρλάτος, επιστημονικό «διαμάντι», καθηγητής Κβαντομηχανικής στο Πανεπιστήμιο του Βοσπόρου. Έδειξαν στενοχωρημένοι, ενοχλημένοι για μια Ελλάδα που τους ξέχασε. Άνθρωποι που παλεύουν καθημερινά, φοβούνται ότι η επόμενη μέρα πιθανόν να μην τους βρει εκεί, να βρει ξεχαρβαλωμένο και πεταμένο το ελληνικό στοιχείο. Έζησαν γεγονότα, όπως το '55, το '64, είδαν περιουσίες να χάνονται, μέρος των οικογενειών τους να ξεκληρίζεται, πράγματα, τα οποία στην Ελλάδα έχουν ξεχαστεί και η Τουρκία σε ένα έντεχνο επικοινωνιακό παιχνίδι τα ξαναβάζει στη σκακιέρα για να τα …απαλύνει και να λειτουργήσει αναθεωρητικά…".


Τοβιβλίο του Θανάση Κάππου, "Προσωπογραφίες", θα κυκλοφορήσει την ερχόμενη εβδομάδα από το βιβλιοπωλείο "Πολιτεία", επίσης με τη μορφή e-book από το www.tkappos.gr ή με e-mail στο [email protected]

O Θανάσης Κάππος είναι δημοσιογράφος και συγγραφέας. Γεννήθηκε το 1973 στην Αθήνα. Είναι απόφοιτος του Τμήματος Επικοινωνίας και ΜΜΕ του Πανεπιστημίου Αθηνών. Έχει γράψει ιστορικά και πολιτικά βιβλία.