Ταϋγέτη: Έμεινε γνωστή από τους κωμικούς της ρόλους, που είχαν πάντα να κάνουν με την εμφάνισή της και την ιδιαίτερη φωνή της, αλλά ήταν μία γυναίκα δυναμική που είχε ταχθεί στον χώρο της Αριστεράς, στάλθηκε εξορία και δεν λύγισε μπροστά στα βασανιστήρια. Από το 1951 υπηρέτησε όλα τα θεατρικά είδη (τραγωδία, δράμα, κωμωδία, μουσική κωμωδία, επιθεώρηση). Ανάμεσα στις πιο γνωστές ταινίες που συμμετείχε ανήκουν "Η Κάλπικη λίρα", "Ο παπατρέχας"και οι "Δυο τρελοί και ο ατσίδας". Το 1973 πραγματοποίησε την πρώτη της εμφάνιση στην τηλεόραση, συμμετέχοντας στη σειρά "Το εικοσιτετράωρο ενός παλιατζή". Από το 1984 εργάστηκε στο Εθνικό Θέατρο όπου παρέμεινε μέχρι την συνταξιοδότησή της, το 1992. Η τελευταία της συμμετοχή στο θέατρο έγινε στο διασκευασμένο για παιδιά, από τον Αλέξη Σολωμό, έργο του Μπέρναρντ Σο "Ο Ανδροκλής και το λιοντάρι".

Η Ταϋγέτη Μπασούρη, που έμεινε γνωστή με το μικρό της όνομα, γεννήθηκε το 1914 και έφυγε από τη ζωή "αθόρυβα" στις 28 Ιανουαρίου του 2003.Σπούδασε στη Σχολή του Εθνικού Ωδείου, με δάσκαλο στο τραγούδι τον Μ. Κουνελάκη και αργότερα στη Σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Πραγματοποίησε τις πρώτες εμφανίσεις της την περίοδο της Κατοχής, ενώ το 1943 έγινε μέλος του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών.

Στα χρόνια της Κατοχής συμμετείχε δραστήρια στο ΕΑΜ Θεάτρου, ενώ παράλληλα εντάχθηκε στο ΚΚΕ, με το οποίο επανασυνδέθηκε μετά τη μεταπολίτευση. Από το 1944 έως το 1948 έπαιξε με το "Θέατρο του Λαού", στο θεατρικό χρονικό "’41-’44", με το θίασο του Άλκη Προβελέγγιου, με τους "Ενωμένους Καλλιτέχνες", με το θίασο των πρωταγωνιστών Δήμου ΣταρένιουΑλέκας ΠαΐζηΤίτου Βανδή, το θίασο Γιάννη ΙατρούΖωζώς Νταλμάς και το "Θυμελικό Θίασο"του Λίνου Καρζή.

"Όταν με είδανε στο θέατρο, με πήρανε για το σινεμά γιατί έχω φωτογένεια", ανέφερε η Ταϋγέτη για την αρχή της καριέρας της.Συμμετείχε σε πολλές ταινίες του Θανάση Βέγγου, καθώς ο αξέχαστος κωμικός της έδειχνε ιδιαίτερη εμπιστοσύνη. Ο ρόλος της θείας με την Ταϋγέτη να φωνάζει: "Θα σκοτωθώ"άφησε εποχή.

Για τις ιδέες και την αντιστασιακή της δράση εξορίστηκε στη Χίο, στη Μακρόνησο, στο Τρίκερι και στον Άη –Στράτη.Όσοι την έζησαν μιλούν για μια δυναμική και δραστήρια αγωνίστρια. Όπως οι περισσότερες εξόριστες, έτσι και η Ταϋγέτη, στους τόπους εξορίας έζησε ακραίες και δύσκολες συνθήκες. Είχε εκμυστηρευτεί στους φίλους της ότι είχε φάει ξύλο από χωροφύλακες, ακόμα και κατάβρεγμα με νερό μέσα στο χειμώνα. Το ξύλο στην εξορία ήταν κάτι που δεν ξέχασε ποτέ η ηθοποιός.Ακόμα και σε προχωρημένη ηλικία και πάσχοντας από γεροντική άνοια, το μόνο που επαναλάμβανε ήταν τα περιστατικά βίας σε βάρος της. Ανέφερε με ικανοποίηση ότι δεν υπέκυψε καιδεν υπέγραψε την περίφημη δήλωση μετανοίας. "Ήμουνα κομμουνίστρια. Δεν μετάνιωσα για ό,τι πέρασα", έλεγε.

Με την Γεωργία Βασιλειάδου

Σαν ηθοποιός ήταν ευχάριστη και σκορπούσε το γέλιο. Σαν άνθρωπος όμως ήταν μοναχική και αντικοινωνική. Απέφευγε τις κοσμικές εμφανίσεις και σπάνια ακολουθούσε τους συναδέλφους της στα στέκια των καλλιτεχνών όπου σύχναζαν. Δεν παντρεύτηκε ποτέ, αλλά όπως είχε αναφέρει σε συνέντευξή της, σαν κοπέλα είχε τα φλερτ της.Ο μοναχικός της χαρακτήρας εξηγείται από τις δυσκολίες που αντιμετώπισε στη ζωή της. Σε μικρή ηλικία έχασε τη μητέρα της και ανέλαβε προσωπικά τη φροντίδα της αδελφής της, η οποία ήταν φιλάσθενη και χρειαζόταν ιδιαίτερη περιποίηση. Οι δυο τους ήταν πολύ δεμένες και όταν έχασε την αδελφή της το 1993, παρόλο που ήταν σε προχωρημένη ηλικία, κατέρρευσε.

Πέθανε τον Ιανουάριο του 2003 από εγκεφαλικό μετά από νοσηλεία αρκετών ημερών. Κηδεύτηκε στους Αγίους Αναργύρους.