Αυτή την περίοδο που βαδίζουμε σε αγεωγράφητους δρόμους, η τέχνη λειτουργεί ως οδηγός. Συμμετέχοντα στα αφιερώματα εις μνήμην του Θάνου Μικρούτσικου, σας παρουσιάζουμε ιστορίες του και τραγούδια του που αγαπήθηκαν ιδιαίτερα.


Ο Θάνος Μικρούτσικος με τον Γιάννη Κούτρα

Γεννήθηκε στην Πάτρα του 1947 και ξεκίνησε τις μουσικές σπουδές του σε μικρή ηλικία στη Φιλαρμονική Εταιρεία Πατρών και στο Ελληνικό Ωδείο. Ακολούθησαν οι σπουδές και η αποφοίτησή του από το μαθηματικό τμήμα του Πανεπιστημίου Αθηνών ενώ παράλληλα μελέτησε αρμονία, αντίστιξη, φούγκα και σύνθεση με τον καθηγητή-συνθέτη Γ.Α. Παπαϊωάννου. «Στα 21 μου, λοιπόν, δεν ήξερα αν θα γινόμουν ερευνητής στα μαθηματικά, στα οποία ήμουν πολύ καλός, ή αν θα ακολουθούσα τη μουσική».


Βασίλης Παπακωνσταντίνου- Έφηβα γεράκια (Μικρές Νοθείες)

Το 1975 έβγαλε το δίσκο «Πολιτικά τραγούδια». Συνέχισε την πορεία του ως στρατευμένος δημιουργός μελοποιώντας Ρίτσο, Μαγιακόφσκι, Μάο Ελευθερίου και άλλους. Οι δίσκοι του «Καντάτα για τη Μακρόνησο», «Φουέντε Οβεχούνα» «Τροπάρια για Φονιάδες», «Μουσική πράξη στον Μπρεχτ». Ειδικά η «Καντάτα για τη Μακρόνησο», έργο πρωτοποριακό για την εποχή του που γνώρισε διακρίσεις σε διεθνή φεστιβάλ και συνοδεύτηκε από την ερμηνεία της Μαρίας Δημητριάδη.

Στη Μαρία χρωστώ τα πάντα και ότι μου χρωστάει κι εκείνη τα πάντα! Είναι το περίφημο fifty-fifty! Σας προκαλώ: ακούστε την σε ένα δίσκο του 1974, κλείστε τα μάτια και θα αναρωτηθείτε:«Χθες το ’γραψε;»


Μαρία Δημητριάδη με εξαιρετική συμμετοχή του Σάκη Μπούλα “Ο σκύλος μας ο Ντικ”

Στη συνέχεια, το 1979, χτύπησε νέα φλέβα με τον δίσκο «Σταυρό του Νότου» σε ποίηση Νίκου Καββαδία. Μαζί με τον «Δρόμο» των Μίμη Πλέσσα – Λευτέρη Παπαδόπουλου και τα «Νησιώτικα» του Γιάννη Πάριου αποτελούν τους τρεις πιο εμπορικούς δίσκους στην ιστορία της εγχώριας δισκογραφίας

Το πειρατικό του Κάπτεν Τζίμη

Αισθάνεστε καθόλου δέσμιος της μανίας με τον Καββαδία και του «Σταυρού του Νότου»;
«Θα αισθανόμουν 100%, αφού οι χιλιάδες συναυλίες που έχω κάνει είναι «ελευθέρας βοσκής», που σημαίνει ότι αν δεν πω τους «Εφτά νάνους» ή τον «Γουίλι», θα φάμε ξύλο!». Όλες σχεδόν οι κριτικές που γράφτηκαν στον Τύπο χαρακτήρισαν τον Σταυρό του Νότου ως μία ατυχή παρένθεση στη δημιουργική μου πορεία. Στην Καθημερινή –στην οποία είχαν γραφτεί διθύραμβοι για την Καντάτα για τη Μακρόνησο- γράφτηκε πως ο Σταυρός του Νότου είναι ένας πληκτικός δίσκος και το κείμενο κατέληγε “Ευχόμαστε στον ταλαντούχο συνθέτη να τον ξεχάσει το συντομότερο δυνατόν”.


Μοιάζουμε με τους σχοινοβάτες ισορροπιστές και εγώ στην ιστορία των ισορροπιστών δεν έχω δει κανέναν που να μην πέφτει τελικά. Το στοίχημα δεν είναι αν θα πέσει, αλλά αν θα ξανασηκωθεί και θα συνεχίσει την ισορροπία. 


Γιάννης Κούτρας – Kuro Siwo

“Με τον Χατζηδάκη η σχέση μας βασίστηκε στην αλληλοεκτίμηση και στον σεβασμό. Γνωρίζω, μάλιστα, πως το πρωί της ίδιας μέρας που έφυγε από τη ζωή, είχε πει του γιου του: «Να φωνάξουμε τον Θάνο σπίτι, να φάμε το μεσημέρι, και να του έχουμε μακαρόνια, που του αρέσουν». Το απόγευμα πέθανε… Δεν θα ξεχάσω, τέλος, τη στιγμή που αντίκρισα το άψυχο σώμα του στο νοσοκομείο που τον μετέφεραν και το σεντόνι που έριξα από πάνω για να σκεπάσω τη γύμνια του”.


Βασίλης Παπακωνσταντίνου – Ένα μαχαίρι

“Ο Σαββόπουλος έκανε κάτι που με είχε πειράξει πολύ. Το 1975 τον επισκέφθηκα μαζί με τον Χρόνη Μπότσογλου για να συμμετάσχει σε μια συναυλία με αίτημα την αποφυλάκιση των τριών ηγετών του ΕΚΚΕ. Το αρνήθηκε και πάνω που φεύγαμε, με απογοήτευση, με έπιασε και χαρακτήρισε «άθλιο» τον πρώτο μου δίσκο, τα «Πολιτικά Τραγούδια», που μόλις είχε κυκλοφορήσει. Έτσι, χωρίς λόγο, χωρίς να αναφερθούμε καν στον δίσκο σε εκείνη την επίσκεψή μας στο σπίτι του.


Γιώργος Μεράντζας – Η δίκοπη ζωή

Έκτοτε, άρχισαν οι δημόσιες αντιπαραθέσεις μας, με αποκορύφωμα τη δήλωσή του στα «Νέα» το 1978, ότι «η Ραφαέλα Καρά είναι καλύτερη από τον Θάνο Μικρούτσικο», μ’ εμένα όμως να απαντώ την επομένη στην ίδια εφημερίδα: «Ο Σαββόπουλος είναι ένας ιδιοφυής συνθέτης, ο οποίος ενίοτε χάνει την ψυχραιμία του».

Ξαναμιλήσαμε το ’86, όταν με κάλεσε να βγούμε μαζί στην εκπομπή «Ζήτω το ελληνικό τραγούδι», ντυμένοι ο ένας λιοντάρι κι ο άλλος αρκούδα, όπου και καλά θα έπεφταν μετά οι μάσκες και θα αγκαλιαζόμασταν. Του απάντησα πως η εκπομπή θα γινόταν μόνο αν περνούσε πρώτα απ’ το σπίτι μου και κάναμε μια μεγάλη κουβέντα για το αν η μακροχρόνια κόντρα μας βασιζόταν σε αισθητικο-ιδεολογικές διαφορές ή σε ψυχοπαθολογικά αίτια. Θα το σκεφτόταν, είπε, και εξαφανίστηκε για άλλα εννέα χρόνια!”


Λοιπόν, η εξουσία φθείρει του κερατά! Από το 1996 είμαι εντελώς αρνητικός σε προτάσεις για παρόμοιες θεσμικές θέσεις, γιατί πραγματικά δεν μπορώ να μπαινοβγαίνω στη μουσική. Μια φορά βγήκα και παραλίγο να μην ξαναμπώ! Με έσωσε η ιδιοσυγκρασία μου και το ότι οι θυρωροί μου με ήξεραν πολύ πριν γίνω υπουργός, κατά την περιβόητη φράση του Κατσιφάρα. 

Βασίλης Παπακωνσταντίνου – Θάλασσα στη σκάλα

“Για τον άλλο που μιλάω, όχι τώρα, αλλά εδώ και 42 χρόνια, είναι ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου. Τέτοια φωνή δεν υπήρξε στην Ευρώπη, υπάρχει μόνο εδώ! Άλλο τι της έκανε της φωνής του ο μπαγάσας, άλλο τι την έβαζε να δουλέψει, εκεί που η πιτσιρικαρία ούρλιαζε! Και σήμερα, στα 65 του, η φωνή του είναι δυόμισι οκτάβες, δεν υπάρχει αυτό! ”

[Όλες οι φράσεις του Θ Μικρούτσικου, είναι από συνέντευξη που είχε δώσει στην εφημερίδα Lifo.gr]

Ακολουθήστε το Flash.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι τις ειδήσεις