Wilford Brimley: Γεννήθηκε στις 27 Σεπτεμβρίου του 1934 στο Σολτ Λέικ Σίτι και μετακόμισε με την οικογένειά του στην Καλιφόρνια. Στα 14 εγκατέλειψε το σχολείο και δούλεψε ως cowboy ενώ στη συνέχεια κατετάγη στο Ναυτικό. Μετά την θητεία του εργάστηκε σε ράντζα και έκανε διάφορες δουλειές. Έκανε τον κασκαντέρ για μία περίοδο και όταν η πορεία του διασταυρώθηκε με το σινεμά και την τηλεόραση, έμεινε εκεί. Ήταν γνωστός από τους ρόλους του σε βραβευμένες με Όσκαρ ταινίες, όπως το Κοκούν και η Φίρμα και για την συμμετοχή του σε διαφημιστικά της Quaker, χαρίζοντας στις καμπάνιες το πρόσωπό του που ήταν το πρόσωπο του μέσου Αμερικανού. Σύμφωνα με πληροφορίες, αντιμετώπιζε προβλήματα στο νεφρό εδώ και δύο μήνες και νοσηλευόταν, στο νοσοκομείο St George, της Γιούτα, περιοχή που κατοικούσε.

Έγινε γνωστός από την συμμετοχή του στο “Σύνδρομο της Κίνας“, όπου έπαιζε τον Ted Spindler, βοηθό σε πυρηνικό εργοστάσιο. Τον ρόλο του είχε δώσει ο Μάικλ Ντάγκλας που ήταν παραγωγός στην ταινία. Για την ερμηνεία του, οι New York Times είχαν γράψει: “Αυτός ο μυστακοφόρος άνδρας που σχεδόν κλέβει το τέλος της ταινίας από την Τζέιν Φόντα“.

Συνεχίζει με δευτερεύοντες αλλά χαρακτηριστικούς ρόλους στις ταινίες “Absense of Malice”, “The Natural” και “The Firm”. H πιο σπουδαία ερμηνεία του θεωρείται πως ήταν στο “Κοκούν” του Ρον Χάουαρντ, όπου υποδύεται έναν συνταξιούχο, ο οποίος κερδίζει ξανά με μαγικό τρόπο την νεότητά του. Ο Χάουαρντ είχε πει πως “ο Γουίλφορντ δεν είναι ένας εύκολος τύπος για συνεργασία, αλλά έχει μεγάλο ένστικτο. Ορισμένες από τις σκηνές του, τις έχει αυτοσχεδιάσει πλήρως”.

Τις δεκαετίες του ογδόντα και του ενενήντα ήταν το πρόσωπο της Quaker, συμβουλεύοντας τους Αμερικανούς να τα καταναλώνουν γιατί “είναι το σωστό” ενώ συμμετείχε σε εκστρατείες ευαισθητοποίησης για τον διαβήτη – ασθένεια από την οποία έπασχε και ο ίδιος.

Ήταν ιδιαίτερα μετριοπαθής και έπαιζε με φυσικό τρόπο. “Δεν μπορώ να μιλήσω για την ηθοποιία, δεν ξέρω τίποτα γι’ αυτήν” είχε πει σε συνέντευξη το 2014. “Απλά ήμουν πολύ τυχερός που με προσέλαβαν” είχε προσθέσει. “Δεν είμαι ποτέ ο πρωταγωνιστής” είχε δηλώσει σε συνέντευξη του 1993. “Δεν συναντώ ποτέ το κορίτσι, δεν βγάζω ποτέ το πουκάμισό μου. Ξεκίνησα παίζοντας τον πατέρα, σε τύπους που ήταν 25 χρόνια μεγαλύτεροι από μένα”.