To ΔΝΤ διατύπωσε δια στόματος του Ολιβιέ Μπλανσάρ το ερώτημα “πόση προσαρμογή πρέπει να γίνει από την Ελλάδα και πόση από τους δανειστές” – ερώτημα που εγείρει άλλα δύο και συγκεκριμένα: “Πόση προσαρμογή έγινε ήδη;” και “πόσο προσαρμόστηκαν οι δανειστές;”.

Με τις παραπάνω ιδέες ξεκινά άρθρο του καθηγητή James Gallbraigh στο Proejct – Syndicate. Ο καθηγητής – πρώην συνεργάτης του υπουργού Οικονομικών – αναφέρει πως το 2010 η ελληνική κυβέρνηση δέχτηκε να προχωρήσει σε δημοσιονομική προσαρμογή αντίστοιχη με 16% του ΑΕΠ ως το 2013.

Η Ελλάδα πέρασε από πρωτογενές έλλειμμα – που δεν περιλαμβάνει αποπληρωμή δανείων – ύψους άνω του 10% σε πρωτογενές πλεόνασμα. Πρόκειται για τη μεγαλύτερη προσαρμογή στην ΕΕ.

Το ΔΝΤ προέβλεψε πως πως το πραγματικό ΑΕΠ θα συρρικνωνόταν κατά 5% μεταξύ του 2010 και του 2011, θα σταθεροποιείτο το 2012 και μετά θα υπήρχε επιτάχυνση της Οικονομίας. Στην πραγματικότητα συρρικνώθηκε κατά 25% και δεν επανήλθε ποτέ. Καθώς δε το ονομαστικό ΑΕΠ συνεχίζει να μειώνεται, η σχέση ΑΕΠ και χρέους, που υποτίθεται ότι έπρεπε να σταθεροποιηθεί πριν από τρία χρόνια, συνεχίζει να αποκλίνει.

Ο καθηγητής σημειώνει πως το ΔΝΤ και οι άλλοι δανειστές θεώρησαν πως η δημοσιονομική προσαρμογή θα είχε προσωρινές συνέπειες για την οικονομική δραστηριότητα, την εργασία και τους φόρους και ότι οι περικοπές σε μισθούς, συντάξεις και δημόσιες δομές θα ενίσχυε με “μαγικό τρόπο” την ανάπτυξη.


Αυτό αποδείχτηκε λάθος. Η προσαρμογή οδήγησε σε οικονομική καταστροφή και η Ελλάδα αποδείχτηκε η χειρότερη αποτυχία του ΔΝΤ, όσον αφορά τις προβλέψεις.

Ο Μπλανσάρ δεν έπρεπε να επιμείνει σε αυτό το φιάσκο, αφού η πραγματικότητα έχει δείξει ότι δεν υπάρχει σχέση μεταξύ των περικοπών και της ανάπτυξης, ωστόσο εκείνος επιμένει να προτείνει περικοπή συντάξεων, οι οποίες ήδη έχουν περικοπεί κατά 40% με τις νέες που ζητούνται να πλήττουν αναγκαστικά τους πιο αδύναμους, γράφει.

Τονίζει ότι οι συντάξεις αντιστοιχούν σήμερα στο 16% του ΑΕΠ ακριβώς γιατί η οικονομία είναι 25% μικρότερη από ό, τι ήταν το 2009. Χωρίς τα πέντε χρόνια της καταστροφικής λιτότητας, το ΑΕΠ θα ήταν 33% υψηλότερο από ό,τι είναι τώρα και οι συντάξεις θα αντιστοιχούσαν στο 12% του ΑΕΠ.

Ο Μπλανσάρ καλεί την Ελλάδα να παρουσιάσει “αξιόπιστα μέτρα”. Όμως δεν θα έπρεπε και το ΔΝΤ να κάνει το ίδιο; διερωτάται ο καθηγητής.

Τονίζει πως ο Μπλανσάρ γνωρίζει ότι το ελληνικό χρέος δεν είναι βιώσιμο, “εδώ συμφωνούν με την Ελλάδα” αναφέρει. Προσθέτει πως κάνει λόγο για “σκληρές αποφάσεις” που πρέπει να ληφθούν από τις δύο πλευρές.

“Πράγματι είναι, αλλά οι Έλληνες έχουν ήδη κάνει σκληρές επιλογές. Τώρα είναι η σειρά του ΔΝΤ, ξεκινώντας από την παραδοχή πως οι πολιτικές που επιβλήθηκαν στον ελληνικό λαό τα τελευταία πέντε χρόνια δημιούργησαν μία καταστροφή. Για τους άλλους δανειστές, η πιο σκληρή επιλογή είναι να παραδεχτούν πως το χρέος της Ελλάδας πρέπει να αναδιαρθρωθεί. Νέα δάνεια έναντι αποτυχημένων πολιτικών – αυτό που προτείνουν σήμερα οι δανειστές –, είναι μία πρόταση που δεν αποτελεί καμία προσαρμογή για εκείνους.

Διαβάστε το άρθρο

Επιμέλεια: Ντίνα Μιχαλοπούλου