Την εκτίμηση ότι πολλά από τα δεινά του παρελθόντος δεν έχουν αλλάζει στην Ελλάδα, παρά το γεγονός ότι η χώρα επιστρέφει στην κανονικότητα, τουλάχιστον φαινομενικά, εκφράζει το Brookings Institute, σε άρθρο στο οποίο αναφέρονται "άβολες αλήθειες", που θέτουν υπό αμφισβήτηση το success story.

Πιο αναλυτικά, στο άρθρο του ινστιτούτου επισημαίνεται ότι "η Ευρώπη έχει κάνει μάλλον λίγα για να εκσυγχρονίσει τη δομή της διακυβέρνησής της ώστε να αντιμετωπίζει τα βασικά ζητήματα, που την εξέθεσαν στην κρίση, είτε από την άποψη της αστάθειας της Ευρωπαϊκής Ένωσης είτε από τον αγώνα για την ομοιόμορφη εφαρμογή της κοινοτικής νομοθεσίας σε όλα τα κράτη μέλη για να διευκολυνθεί η «σύγκλιση των θεσμών Και η Ελλάδα έχει κάνει λίγα για να προσφέρει ποιοτική διακυβέρνηση στους Έλληνες σε ευθυγράμμιση με ένα ιδανικό ευρωπαϊκό κράτος".

"Πώς μπορεί να γίνει αυτό, όταν έχουν γίνει τόσα πολλά- τόσα πολλά νομοθετήματα που υιοθετήθηκαν στην Ευρώπη για την αντιμετώπιση της κρίσης, τόσοι πολλοί μηχανισμοί που δημιουργήθηκαν και τόσα πολλά μέτρα που επιβλήθηκαν στους απρόθυμους Έλληνες;", διερωτάται το Ινστιτούτο.

​Το μέγεθος των ελληνικών επιχειρήσεων κατά μέσο όρο παραμένει μικρό, προϊόν μακροχρόνιων διαρθρωτικών αδυναμιών σε εθνικό επίπεδο, το οποίο και έχει θέσει ένα σχεδόν ανυπέρβλητο εμπόδιο στην ανάπτυξη.

Όπως εξηγεί, το φαινόμενο αυτό εξακολουθεί να παρατηρείται στην αδύναμη αγορά εργασίας του ιδιωτικού τομέα, στην αδυναμία της καινοτομίας και της εξαγωγικής δραστηριότητας, στην "περιορισμένη φορολογική βάση" και στη συνεχιζόμενη υψηλή αναλογία κατανάλωσης προς ΑΕΠ. Τα προγράμματα προσαρμογής δεν κατάφεραν να φέρουν την Ελλάδα σε τροχιά η οποία να την απομακρύνει από αυτές τις αρνητικές δυναμικές που χαρακτήρισαν τα χρόνια πριν ξεσπάσει η κρίση.


"Δεν αρκεί η επιβολή λιτότητας"

Η επιβολή της λιτότητας δεν αρκεί, τονίζει το Brookings. Ίσως είναι πολύ πιο σημαντικό να οργανωθεί η καθημερινή οικονομική και κοινωνική δραστηριότητα, από τη χορήγηση αδειών έως τις πολιτικές συζητήσεις, από το κράτος δικαίου και τις δικαστικές αποφάσεις μέχρι την προστασία της ελευθερίας του Τύπου.

Καθορίζουν το βαθμό στον οποίο οι άνθρωποι αναλαμβάνουν πρωτοβουλίες, δημιουργούν οικονομική δραστηριότητα και δημιουργούν έτσι φορολογητέα εισοδήματα.

"Ακόμη και αν ληφθεί υπόψη το γεγονός ότι ο ιδιωτικός τομέας στην Ελλάδα έχει σχεδόν αποκλειστεί από την πρόσβαση στη χρηματοδότηση για σχεδόν μια δεκαετία και τον αντίκτυπο της φορολογίας και των κινδύνων που απορρέουν από τη λεγόμενη συζήτηση για το Grexit, δεν μπορούμε να εξηγήσουμε την έλλειψη κάθε απόδειξης ότι η δομή της ελληνικής οικονομίας απομακρύνεται από τα πρότυπα που συνδέονται με την κρίση", επισημαίνει.

"Εκτός αν δεχθούμε ότι η ισορροπία μεταξύ πολιτικής, κοινωνίας και οικονομίας δεν έχει αλλάξει, και ότι μετά από εννέα χρόνια προγραμμάτων, η κλεπτοκρατία εξακολουθεί το "business as usual". Μα πώς είναι αυτό δυνατό δεδομένης της αυστηρής εποπτείας της Ελλάδας όλα αυτά τα χρόνια" αναρωτιέται το ινστιτούτο.

Η απάντηση δεν είναι ευχάριστη. Τα μνημόνια δεν άλλαξαν τα κακώς κείμενα και επιπλέον με την επιβολή ακόμη υψηλότερης φορολογίας πολλαπλασιάστηκαν τα εμπόδια στην ανάπτυξη. Η Ελλάδα μετατράπηκε σε μία οικονομία "μικρών καταστημάτων". Αν κάποιος θεωρούσε ότι το πελατειακό καθεστώς θα σταματούσε ως αποτέλεσμα των μνημονίων θα πρέπει να το σκεφτεί δύο φορές.

Καθώς οι άνθρωποι έγιναν φτωχότεροι ο συνδυασμός των αδύναμων θεσμών και της ανεξέλεγκτης εκτελεστικής εξουσίας σημαίνει ότι σε ένα τέτοιο περιβάλλον ο λαϊκισμός δεν θα μειωνόταν, αλλά μάλλον θα άκμαζε και μάλιστα πήρε κάποιες ενδιαφέρουσες στροφές.

Ο εθνικισμός, η ριζοσπαστική αριστερά και η ριζοσπαστική δεξιά ενώθηκαν υπό την εποπτεία των θεσμών, δεδομένου ότι έδωσαν προτεραιότητα στην επίτευξη των βραχυπρόθεσμων δημοσιονομικών στόχων, ανεξάρτητα από το πώς επιτεύχθηκαν τα δημοσιονομικά ορόσημα.

Όλοι φαίνονται ανακουφισμένοι καθώς πληρούνται οι δημοσιονομικοί στόχοι, παραβλέποντας εσκεμμένα το άβολο γεγονός ότι η ιδιωτική οικονομία έχει σε μεγάλο βαθμό αποδεκατιστεί, σε βαθμό που δεν θα μπορέσει να επιδιορθωθεί. Η περαιτέρω διάβρωση των ήδη αδύναμων πολιτικών θεσμών καθιστά ουσιαστικά τη χώρα αδύναμη να σχεδιάσει και να εφαρμόσει βιώσιμες πολιτικές. Αυτό δεν οφείλεται στην αποτυχία των τεμπέληδων και των φοροφυγάδων Ελλήνων, αλλά απλά στο ότι έχουν καταστραφεί σε βαθμό που δεν μπορούν να αλλάξουν.

Η λιτότητα δεν έκανε τους Έλληνες πιο ολιγαρκείς, αλλά πιο ευάλωτους σε πολιτικές σειρήνες. "Το γεγονός ότι η Ελλάδα έχει σήμερα ένα κοινοβουλευτικό σύστημα παρόμοιο με εκείνο της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης, δεν είναι καθόλου καθησυχαστικό" καταλήγει το Brookings.

Ακολουθήστε το Flash.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι τις ειδήσεις