Ένα ζωάκι με ειδικές ανάγκες είναι εύκολη ή δύσκολη υπόθεση; Γιατί να υιοθετήσω ένα ζώο με αναπηρία; Χρειάζεται περισσότερη φροντίδα;

Τα ζωάκια αυτά δεν πληρούν τις συνήθεις προϋποθέσεις για υιοθεσία: δεν είναι κουτάβια ή γατάκια, δεν είναι αρτιμελή, δεν έχουν όλες τις αισθήσεις τους…

Για όλα όμως τα παραπάνω άραγε δεν έχουν δικαίωμα σε μια αξιοπρεπή ζωή; Δεν έχουν δικαίωμα σε μια δεύτερη ευκαιρία;

Το NoozPets, σε μια προσπάθεια να ευαισθητοποιήσει την κοινή γνώμη, φιλοξενεί μια σειρά συνεντεύξεων με κηδεμόνες ζώων με αναπηρία.

Η πρώτη συνέντευξη αυτού του αφιερώματος είναι για τον Μίμη, τον τυφλό γατούλη της Λουίζας Κροντήρη, τις περιπέτειές του οποίου μπορεί κανείς να διαβάσει στη στήλη που τιτλοφορείται “Ο γάτος που δεν ήθελα” στην ιστοσελίδα “ΤΡΙΧΕΣ”.

Όπως λέει η ίδια: “Ο Μίμης ήρθε στα χέρια μου μέσα σε μία κούτα όταν ήταν ακόμα μια σταλίτσα. «Κάτι έχουν τα μάτια του» είπε το παιδάκι που κρατούσε την κούτα. Όντως κάτι είχαν: Δεν υπήρχαν!

Ο Μίμης είχε χάσει τα μάτια του από ασθένεια. Τον πήγα στον κτηνίατρο, ράψαμε τα ματάκια για να είναι ομορφούλης, πήρε επί μακρόν αντιβίωση και ήρθε κι έγινε ένας λαχταριστός γάταρος με τρίχωμα που γυαλίζει και προσωπικότητα που κερδίζει.

Σήμερα μένουμε μαζί σε ένα διαμέρισμα μια σταλιά στους Αμπελόκηπους πάνω σε πεζόδρομο.

Ο Μίμης απολαμβάνει βόλτες στο μπαλκόνι και στον ακάλυπτο, πιάνει φιλίες με τις αδέσποτες της γειτονιάς και ενίοτε αλλάζει τον αέρα του και στο πατρικό μου”.

Η συνέντευξη:

Γιατί ο Μίμης είναι «ο γάτος που δεν ήθελες»;

Ο Μίμης εμφανίστηκε στη ζωή μου μόλις λίγους μήνες αφότου μετακόμισα σε δικό μου σπίτι. Στο πατρικό μου είχαμε δύο γάτες, τον Τσίκο και τον Σιμπιζάκι, ήταν συνειδητή απόφαση να μην πάρω κανέναν από τους δύο μαζί μου.

Δεν ήθελα να έχω κατοικίδιο, γιατί δεν ήμουν σίγουρη ότι με τους ρυθμούς και τα ωράρια της δουλειάς μου θα μπορούσα να του παρέχω τη φροντίδα που χρειάζεται. Κι ενώ ήμουν κάθετη στην απόφασή μου, ήρθε ξαφνικά ο Μίμης να ανατρέψει όλο το σχεδιασμό.

Πώς τον βρήκες;

Ο Μίμης γεννήθηκε στην ταράτσα της διπλανής μονοκατοικίας (που τότε ήταν ακατοίκητη). Τον έβλεπα από το μπαλκόνι μου και (αν και μακριά) διέκρινα ότι μάλλον έχει κάποιο πρόβλημα με τα μάτια του, αλλά δεν μπορούσα να σκαρφαλώσω και να τον πιάσω.

Ένα απόγευμα που γυρνούσα από τη δουλειά, είδα μια παρέα παιδιών να ανηφορίζουν στον πεζόδρομο, κρατώντας ένα χαρτόκουτο.

Άκουσα το ένα αγοράκι να λέει: «Τι θα το κάνουμε τώρα αυτό;». Τους ζήτησα να μου δείξουν το περιεχόμενο της κούτας.

Μέσα ήταν ο Μίμης, ο οποίος είχε πέσει από την ταράτσα στον πεζόδρομο. Μικρούτσικος, ταλαιπωρημένος και με δυο τρύπες στη θέση των ματιών. Εικάζω ότι τα είχε χάσει είτε από χλαμύδια, είτε από ρινοτραχείτιδα.

Ζήτησα από τα παιδιά να μου τον αφήσουν (γιατί πίστευα ότι τελικά θα κατέληγε στον κάδο σκουπιδιών) και τον πήγα στον κτηνίατρο.

Είχες προσπαθήσει να τον δώσεις για υιοθεσία, αλλά τελικά τον κράτησες εσύ. Σε ένα άρθρο σου γράφεις: «Όσο νόστιμη κι αν είναι µια αγγελία, οι Έλληνες έχουν δυσανεξία στα ζώα µε αναπηρία. Σύντομα, ο Μίµης αποφάσισε να σταματήσει το ψάξιμο και να υιοθετήσει εμένα». Απογοητεύτηκες από τη στάση τους ή ήταν κάτι που το περίμενες;

Από την πρώτη εβδομάδα και για όσο διάστημα ο Μίμης βρισκόταν στον κτηνίατρο, έβαλα αγγελία για να του βρω σπίτι. Με την εκπομπή Παρά Τρίχα του ΣΚΑΪ (http://paratrixa.skai.gr) είχα κάνει πολλές συνεντεύξεις με μέλη φιλοζωικών σωματείων που μου περιέγραφαν πόσο δύσκολα υιοθετούνται στην Ελλάδα τα ζώα με αναπηρία.

Βαθιά μέσα μου ήξερα από την πρώτη στιγμή ότι ο Μίμης θα μου «ξέμενε». Όπως και συνέβη.

Το τηλέφωνο δεν χτύπησε ούτε μία φορά. Δεν απογοητεύτηκα ακριβώς. Απλώς επιβεβαιώθηκε και πρακτικά αυτό που γνώριζα στη θεωρία. Μέσω φιλοζωικού σωματείου είχα αρχίσει τις διαδικασίες για να του έβρισκα οικογένεια στη Γερμανία.

Οι Γερμανοί υιοθετούν κατά κόρον ζώα ηλικιωμένα, ανάπηρα, με προβλήματα, γιατί θεωρούν καθήκον τους να τους προσφέρουν μία καλή ζωή.

Τελικά, οι διαδικασία της υιοθεσίας του Μίμη δεν ολοκληρώθηκε ποτέ. Είχα αρχίσει να δένομαι μαζί του και δεν μπορούσα πλέον να τον αποχωριστώ. Και για να είμαι ξεκάθαρη: Ο Μίμης είναι ο γάτος που δεν ήθελα, γιατί δεν ήθελα κατοικίδιο, όχι γιατί ο ίδιος είναι τυφλός.

Πώς συμπεριφέρεται στο σπίτι;

Ο Μίμης είναι ένας απίστευτα ζωηρός γάτος. Είναι ατρόμητος, πεισματάρης, εφευρετικός. Μέσα σε μία εβδομάδα έμαθε το σπίτι σπιθαμή προς σπιθαμή. Έμαθε να ανεβοκατεβαίνει σε κρεβάτια, καναπέδες, πολυθρόνες, τραπέζια και κινείται χωρίς να κουτουλάει πουθενά.

Το μόνο που φροντίζω είναι να μην αφήνω πράγματα μέσα στη μέση και να μην αλλάζω θέση στα έπιπλα. Ο Μίμης αλωνίζει στο σπίτι με τέτοια άνεση που όσοι τον βλέπουν δεν καταλαβαίνουν ότι είναι τυφλός.

Τρέχει, παίζει, είναι απίστευτα κοινωνικός με άλλες γάτες και ανθρώπους και έχει αστείρευτη ενέργεια. Τόσο που υπάρχουν στιγμές που δεν τον αντέχω.

Κυριεύεται από μανία σκανταλιάς. Για μένα ο Μίμης συμπεριφέρεται όπως κάθε γάτα. Για να μην πω ότι είναι και πολύ καλύτερος μυγο-κυνηγός από ό,τι ο Τσίκο και ο Σιμπιζάκης.

Στο άρθρο σου «Ευτυχώς που δεν γαβγίζει», αναφέρεις ότι ο Μίμης συμπεριφέρεται σαν… σκύλος! Τελικά, ισχύει η φήμη που ακολουθεί τις γάτες ότι είναι «αδιάφορες», «ανεξάρτητες» και… «δεν δένονται με τον κηδεμόνα τους»;

Κατά τη γνώμη μου οι γάτες έχουν προσωπικότητα.

Η κάθε μία τη δική της, με τα χούγια τους και τις παραξενιές τους. Υπάρχουν γάτες ντροπαλές, κοινωνικές, γάτες που κρατάνε μούτρα, γάτες που αδιαφορούν και άλλες που είναι προσκολλημένες στον άνθρωπό τους.

Ο Μίμης είναι ένας γάτος που αγαπάει τους ανθρώπους και τις άλλες γάτες. Του αρέσει το παιχνίδι. Του πετάω το μπαλάκι και μου το φέρνει πίσω. Με περιμένει στην πόρτα όταν γυρίζω από τη δουλειά και όταν αργώ υπάρχουν φορές που κλαψουρίζει.

Θέλει να είναι μαζί μου. Με ακολουθεί από δωμάτιο σε δωμάτιο. Τρίβεται στα πόδια μου συνέχεια και με δυσκολεύει στο περπάτημα.

Του αρέσει και το έξω. Του αρέσει να βγαίνει βόλτα, να κυλιέται στο χώμα, να μασουλάει χορτάρια. Ο Μίμης είναι μία απολύτως ανεξάρτητη γάτα με πολλή αγάπη για τους συγκατοίκους της.

Θα ξαναυιοθετούσες ένα ζώο με αναπηρία;

Εξαρτάται από την αναπηρία. Θα ξανα-υιοθετούσα χωρίς δεύτερη σκέψη γάτα τυφλή, όπως και τρίποδη. Δεν θα ήμουν σε θέση να υιοθετήσω ζώο που έχει ανάγκη από 24ωρη φροντίδα (πχ. ένα ζώο που θα πρέπει να του αδειάζω την κύστη), γιατί λείπω πολλές ώρες από το σπίτι. Και σίγουρα, όπως είναι η ζωή μου τώρα, δεν θα υιοθετούσα ποτέ σκύλο (ανάπηρο ή μη).

Τι θα ήθελες να πεις σε όλους εκείνους που δεν έχουν σκεφτεί ποτέ να υιοθετήσουν ένα κατοικίδιο με ειδικές ανάγκες και σε εκείνους που θέλουν, αλλά έχουν ενδοιασμούς;

Θα τους έλεγα, ό,τι ακριβώς λέω σε όσους θέλουν να υιοθετήσουν ένα οποιοδήποτε κατοικίδιο. Να σκεφτούν ποιες ανάγκες, περιορισμούς και υποχρεώσεις έχουν οι ίδιοι, τι περιμένουν από ένα κατοικίδιο, τι είναι διατεθειμένοι να του προσφέρουν, πόσο χρόνο μπορούν να αφιερώσουν και τι θυσίες είναι έτοιμοι να κάνουν.

Ένα κατοικίδιο είναι μεγάλη ευθύνη και πριν το υιοθετήσουμε πρέπει να είμαστε σίγουροι ότι μπορούμε να ανταποκριθούμε στις ανάγκες του προκειμένου να του προσφέρουμε μία καλή ζωή. Εάν δεν μπορούμε, είναι κατά τη γνώμη μου χίλιες φορές καλύτερο να μην υιοθετήσουμε κανένα ζωάκι.


Ποια είναι η Λουίζα Κροντήρη

Η Λουίζα Κροντήρη είναι ρεπόρτερ στην τηλεόραση του ΣΚΑΪ. Παλιά εργαζόταν για την εκπομπή “Παρά Τρίχα” του σταθμού και ήταν υπεύθυνη σύνταξης του περιοδικού της Καθημερινής “Σκύλος&Γάτα”.


Επιμέλεια: Ρενάτα Γρυπάρη, εκπαιδεύτρια σκύλων ([email protected])

*Επικοινωνήστε με το NoozPets στο email: [email protected]

Ακολουθήστε το Flash.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι τις ειδήσεις