Στην διάρκεια της ζωής μας πολλοί από εμάς έχουμε βιώσει ένα χωρισμό. Έχουν γραφτεί  πολλά για τον χωρισμό. Κατά την άποψη μου σημαντικό είναι να αφήσουμε τον εαυτό μας ελεύθερο ώστε βιώσουμε τα συναισθήματα που αναβλύζουν από τον εσωτερικό μας εαυτό. Τι είναι αυτό που νοιώθουμε πραγματικά? Λύπη, Θυμό, εγκατάλειψη, απογοήτευση?
Μήπως νοιώθουμε ότι ράγισε η καρδία μας? Πόσο πονάμε στην καθημερινότητα μας? Αισθανόμαστε ότι η ζωή μας δεν έχει νόημα πια χωρίς τον σύντροφο μας? Πόσο συχνά θέλουμε να γίνει επανασύνδεση? Είναι εφικτή η επανασύνδεση?
Θεωρώ ότι είναι σημαντικό να επικοινωνήσουμε με τα συναισθήματα μας ,να αφήσουμε τον εαυτό μας ελεύθερο να έρθει σε επαφή με την λύπη, τον θυμό. Μην ξεχνάμε ότι ο χωρισμός είναι ένας μικρός ¨θάνατος¨. Τις πρώτες ημέρες του χωρισμού τα  συναισθήματα είναι πολύ έντονα (ειδικά αν ο δεσμός μας ήταν μακροχρόνιος).Κάποιες στιγμές η μοναξιά μας φαίνεται αφόρητη! Αισθανόμαστε ότι η ζωή μας δεν έχει νόημα! Η καθημερινότητα μας βασανίζετε από ερωτήματα για την σχέση που τέλειωσε . Νοιώθουμε αφόρητη μοναξιά και πιθανόν απόρριψη. Είναι πιθανόν να περάσουμε και ένα διάστημα  κατάθλιψης.
Ο θυμός είναι ένα ακόμα συναίσθημα που βιώνουμε μετά από ένα χωρισμό .Ενδεχομένως να νοιώθουμε αδικημένοι από  σύντροφο μας, να πιστεύουμε ότι δεν προσπάθησε πολύ για την σχέση και να τον μισούμε. Έτσι όμως μας είναι πολύ πιο δύσκολο να συνεχίσουμε την ζωή μας ενώ αυτό το συναίσθημα μας ¨τρώει¨ πολύ ενέργεια. ¨Οι ευγενικές καρδιές δεν έχουν χώρο για το μίσος¨, είχε πει ο Αριστοτέλης.
Χρειάζεται  να αναρωτηθούμε τι είναι αυτό που μας προκαλεί την εγκατάλειψη . Μήπως συνδέεται με κάποιο παιδικό τραύμα?  ¨Υπάρχουν πολλοί μηχανισμοί άμυνας όσο αφορά τα αισθήματα εγκατάλειψης της πρώτης παιδικής ηλικίας. Πέρα από την απλή άρνηση, συχνά παρατηρούμε μια εξαντλητική πάλη ικανοποίησης των παλαιών ,απωθημένων και τώρα διαστρεβλωμένων αναγκών με την βοήθεια διαφόρων συμβόλων¨ αναφέρει η Alice Miller στο βιβλίο της ¨οι φυλακές της παιδικής μας ηλικίας¨.
Μετά τον χωρισμό οι πρώτες αντιδράσεις όπως η λύπη και η απογοήτευση  μας ωθούν στις σκέψεις ότι δεν έχει  τελειώσει αυτή η σχέση. Σπασμωδικές κινήσεις όπως το να συχνάζουμε σε ‘κοινά στέκια’ περιμένοντας να δούμε τον πρώην σύντροφο εκεί  η ακόμα χειρότερα έξω από το σπίτι του, δυσκολεύει ακόμα περισσότερο την αποσύνδεση και επιβραδύνει τον χρόνο της πλήρους απεμπλοκής από την σχέση. Κατά την άποψη μου η πλήρης αποχή ακόμα και από την σκέψη  συνάντησης του συντρόφου επιταχύνει την επούλωση του ανοιχτού τραύματος.
Μετά από μια μακρόχρονη σχέση τα συναισθήματα πιθανόν να είναι πιο έντονα και να αισθανόμαστε ότι «ράγισε» η καρδιά μας .Είναι  φυσικό και χρειάζεται να το αποδεχτούμε ώστε να συνεχίσουμε την ζωή μας. Θα μας βοηθήσει ιδιαίτερα η ενασχόληση με άλλες δραστηριότητες όπως ένα νέο hobby η κάποιο σπορ που μας ταιριάζει. Έτσι  πιθανόν να γνωρίσουμε και νέα άτομα  που θα μας βοηθήσουν να δούμε με αισιόδοξη διάθεση την ζωή μετά από ένα επώδυνο χωρισμό.
Η επικοινωνία με φίλους και συγγενείς και η συναναστροφή μαζί τους δημιουργεί θετικά συναισθήματα και τροφοδοτεί τον εαυτό μας με δημιουργική ενέργεια. Η βελτίωση της εξωτερικής μας εικόνας με κάποιες αλλαγές στην εμφάνιση πιθανόν να μας  βοηθήσουν στην ανασυγκρότηση του εαυτού μας.  Όσο αφορά τις σκέψεις που κατά διαστήματα δημιουργούνται στο μυαλό μας για πιθανή επανασύνδεση  χρειάζεται να απαντήσουμε σε μερικά ερωτήματα.
Υπήρχε αγάπη στην σχέση? Νοιώθαμε χαρά στην καθημερινότητα? Πως ήταν η ερωτική μας ζωή? Λύναμε τα θέματα που προέκυπταν? Είχαμε κοινωνικές σχέσεις σαν ζευγάρι?
Η αγάπη είναι το βασικό συστατικό για μια σχέση .Αν δεν υπάρχει η αγάπη καμία σχέση δεν μπορεί να διατηρηθεί για μεγάλο χρονικό διάστημα. Η χαρά που νοιώθουμε στην καθημερινότητα είναι σημαντική για την σχέση και βοηθάει την διατήρηση της. Η ερωτική ζωή του ζευγαριού και η επικοινωνία  σηματοδοτεί την ποιότητα της σχέσης και της εγγύτητα του ζευγαριού. Οι κοινωνικές σχέσεις στο ζευγάρι εμπλουτίζουν την σχέση και διαμορφώνουν ένα ιδιαίτερα καλό κλίμα στην σχέση.
Εν κατακλείδι αν αποφασίσουμε ότι ο χωρισμός είναι τελειωτικός χρειάζεται να αντιμετωπίσουμε την πραγματικότητα, να οπλισθούμε με υπομονή , επιμονή και αισιοδοξία  ώστε να συνεχίσουμε την ζωή μας που πιθανόν να μας επιφυλάσσει ευχάριστες εκπλήξεις. Τελειώνοντας θα αναφέρω το αισιόδοξο μήνυμα: “ότι δεν μας σκοτώνει μας κάνει πιο δυνατους¨!
Λυραράκης Κωνσταντίνος
Εκπαιδευόμενος σύμβουλος ψυχικής υγείας