Της Αλεξάνδρας Γεωργονίκου


Μια από τις πιο συνηθισμένες πρακτικές της καθημερινής οδοντιατρικής είναι τα σφραγίσματα.

Στις περισσότερες περιπτώσεις σχετίζονται με βλάβες τερηδονικές αιτιολογίας και πιο σπάνια με οδοντικά κατάγματα. Και στις δυο περιπτώσεις το σφράγισμα έχει σαν στόχο την αναπλήρωση του τμήματος του δοντιού, που έχει χαθεί.

Η τερηδόνα είναι νόσος μικροβιακής αιτιολογίας, η οποία αν μείνει ανεξέλεγκτη στο στόμα, οδηγεί σε απώλεια οδοντικών ιστών. Για να καταλάβουμε πως προκαλείται αυτή η απώλεια, πρέπει να αναφερθούμε στο μηχανισμό δράσης της τερηδόνας.

Τα υπεύθυνα μικρόβια μεταβολίζουν τους υδατάνθρακες και τα σάκχαρα των τροφών διασπώντας τα σε οξέα. Τα οξέα αυτά με τη σειρά τους ρίχνουν το ph του στόματος και τα δόντια αρχίζουν να διαβρώνονται.

Η διάβρωση αυτή δε γίνεται ομοιόμορφα λόγω της δομικής ανατομίας του δοντιού. Τα δόντια εξωτερικά περιβάλλονται από ένα σκληρό ανόργανο περίβλημα με ελάχιστη περιεκτικότητα σε νερό που ονομάζεται αδαμαντίνη (το λεγόμενο σμάλτο), ενώ ο πυρήνας τους είναι οργανικός με υψηλή περιεκτικότητα σε νερό και ονομάζεται οδοντίνη.

Λόγω αυτής της σύστασης, τα οξέα δε μπορούν να διασπάσουν εύκολα την αδαμαντίνη και ο ρυθμός διάσπασής της είναι αργός. Σχηματίζεται επομένως σιγά σιγά μια δίοδος προς τον πυρήνα του δοντιού.

Όταν όμως η τερηδόνα φτάσει στον πυρήνα, η αλλοίωση αυξάνεται με εκθετικό ρυθμό λόγω της μαλακότερης σύστασης αυτού.

Ενώ στο σμάλτο η βλάβη είναι γραμμική, στον πυρήνα του δοντιού ανοίγει σα βεντάλια και αυτό έχει σαν αποτέλεσμα, όταν αλλοιωθεί ένα μεγάλο τμήμα του πυρήνα, να καταρρέει η αδαμαντίνη, γιατί δε μπορεί να συγκρατηθεί και δημιουργείται κοιλότητα. Συνεπώς, όταν σχηματιστεί κοιλότητα στο δόντι, η τερηδόνα έχει ήδη φτάσει στον πυρήνα του δοντιού.

Όταν λοιπόν έχει σχηματιστεί κοιλότητα, για να αποκαταστήσουμε το δόντι το σφραγίζουμε.

Το σφράγισμα ωστόσο δεν είναι θεραπεία, αλλά αποκατάσταση των συμπτωμάτων της τερηδόνας και ένα μέτρο πρόληψης για να αποφευχθεί η περαιτέρω βλάβη στο δόντι.

Αν η τερηδόνα μείνει ανεξέλεγκτη στο στόμα του ασθενή (κακή στοματική υγιεινή, λάθος τρόπος βουρτσίσματος, διατροφή με αυξημένο τερηδονικό κίνδυνο), το σφράγισμα θα αποτύχει μελλοντικά και το δόντι θα επανατερηδονιστεί.

Αντίστοιχα, σε ένα οδοντικό κάταγμα, το οποίο δεν έχει επηρεάσει το νεύρο του δοντιού, το σφράγισμα αποκαθιστά την έλλειψη που δημιουργήθηκε.

Τα σφραγίσματα σε αυτές τις περιπτώσεις αποκαλούνται και ανασυστάσεις.

Καλό θα ήταν εδώ να αναφέρουμε ότι οι αρχόμενες τερηδονικές βλάβες μπορούν πλέον να προληφθούν. Αυτό σημαίνει ότι δε χρειάζονται όλα τα δόντια που έχουν αρχίσει να τερηδονίζονται σφράγισμα.

Όταν η βλάβη είναι σε πρώιμο στάδιο, βρίσκεται δηλαδή στην αδαμαντίνη, τότε σε πολλές περιπτώσεις μπορεί να αναχαιτιστεί μόνο με τη χρήση προληπτικών μέτρων, όπως είναι η τοπική εφαρμογή φθορίου κ.α. Η διάγνωση επιβεβαιώνεται με ακτινογραφικό έλεγχο του εκάστοτε δοντιού.

Όταν όμως η βλάβη έχει φτάσει στον πυρήνα, τότε πρέπει να προβαίνουμε στην αποκατάσταση του δοντιού με έμφραξη, ακόμη και αν δεν έχει σχηματιστεί κοιλότητα.

Γι’ αυτό καλό είναι να γίνεται ένας προληπτικός έλεγχος του στόματος του ασθενή ανά τακτά χρονικά διαστήματα (εξάμηνο η ετήσια, ανάλογα με τον τερηδονικό του κίνδυνο), ώστε να προλαμβάνονται τυχόν αρχόμενες βλάβες, μιας και η πρόληψη είναι πιο ανώδυνη από οποιαδήποτε οδοντιατρική αποκατάσταση και πιο οικονομική σε βάθος χρόνου.



Αλεξάνδρα Γεωργονίκου
Χειρουργός Οδοντίατρος, DDs
www.agdentist.gr

Ακολουθήστε το Flash.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι τις ειδήσεις