Εκπαίδευση κουταβιού στο σπίτι και τη βόλτα: Τί του μαθαίνω από την πρώτη μέρα

Εκπαίδευση κουταβιού στο σπίτι και τη βόλτα: Τί του μαθαίνω από την πρώτη μέρα

Εκπαίδευση κουταβιού: Η τουαλέτα, η κοινωνικοποίηση και η κουταβίσια συμπεριφορά είναι οι τρεις πολύ σημαντικοί τομείς, στην εκπαίδευση ενός κουταβιού.

Εκπαίδευση κουταβιού: Η πιο συχνή απορία, που έχουν οι κηδεμόνες σκύλων, είναι σε ποια ηλικία μπορούμε να αρχίσουμε εκπαίδευση σε ένα κουταβάκι. Η απάντηση είναι: "Αμέσως μόλις έρθει στο σπίτι!". Δυστυχώς, οι κηδεμόνες ανησυχούν περισσότερο για τα αξεσουάρ και τις λιχουδιές που πρέπει να αγοράσουν και δίνουν πολύ λιγότερη σημασία στην εκπαίδευση, με αποτέλεσμα να μην το καθοδηγούν σωστά (ή και καθόλου), προκαλώντας ή εντείνοντας έτσι διάφορα προβλήματα στη σχέση τους μαζί του.

Παρακάτω θα βρείτε πολύτιμες συμβουλές για τους τρεις πολύ σημαντικούς τομείς στην εκπαίδευση ενός κουταβιού: την τουαλέτα, την κοινωνικοποίηση και την κουταβίσια συμπεριφορά, που συχνά αποτελούν... πονοκέφαλο για τους κηδεμόνες. Εμείς όμως σας λέμε: Δεν θέλει κόπο, θέλει τρόπο. Διαβάστε πώς θα το διαχειριστείτε.

1) Τουαλέτα: είναι από τα πιο δύσκολα και "επώδυνα" κεφάλαια, για τον κηδεμόνα που θα πρέπει κάθε τόσο να μαζεύει ούρα και ακαθαρσίες απ’ όλο το σπίτι! Το πρώτο πράγμα που πρέπει να κάνουμε είναι είτε να περιορίσουμε το κουτάβι μας σε έναν μικρότερο χώρο είτε εάν το αφήνουμε ελεύθερο σε όλο το σπίτι να το έχουμε πάντα υπό επιτήρηση, ώστε να προλαβαίνουμε τυχόν ατυχήματα.

Εάν ο χώρος του σπιτιού, όπου κινείται το κουταβάκι, είναι μεγάλος, βάζουμε περισσότερες πάνες, για να μπορεί να βρίσκει εύκολα μια όταν τη χρειάζεται, και πάντα σε σταθερά σημεία, γιατί ο σκύλος συνηθίζει να πηγαίνει σε συγκεκριμένα μέρη. Όταν, λοιπόν, αντιληφθούμε ότι το κουτάβι μας θέλει να λερώσει, το καθοδηγούμε πάνω στην πάνα και περιμένουμε λίγο. Εάν λερώσει, επιβραβεύουμε λεκτικά και με λιχουδιά. Εάν όχι, το αφήνουμε να φύγει.

Εάν έχει λερώσει εκτός πάνας και το δούμε εκ των υστέρων, δεν το μαλώνουμε: απλώς καθαρίζουμε το σημείο. Η μέθοδος του "μαλώματος με την εφημερίδα" θα προκαλέσει μόνον στρες στο κουτάβι μας και τίποτα παραπάνω. Σιγά-σιγά όσο μεγαλώνει και έχει μάθει να πηγαίνει στην πάνα, αρχίζουμε να αφαιρούμε από το χώρο σταδιακά ολοένα και περισσότερες πάνες, ώστε να μείνει μόνο μία.

Δεν ξεχνάμε: να επιβραβεύουμε το κουταβάκι μας κάθε φορά που λερώνει στην πάνα είτε αφού το έχουμε μεταφέρει εμείς εκεί είτε αφού έχει πάει μόνο του.

2) Κοινωνικοποίηση: Ξεκινά με τους ανθρώπους που έρχονται στο σπίτι και συνεχίζεται με τη βόλτα.

Ο σκύλος πρέπει να μάθει να υποδέχεται τους ξένους χωρίς να πηδάει πάνω τους, χωρίς να τους γαβγίζει, χωρίς φόβο και επιφυλακτικότητα. Γι’ αυτό φροντίζουμε να φέρουμε το κουταβάκι μας σε επαφή με ανθρώπους από πολύ νωρίς και να το καθοδηγούμε σωστά κάθε φορά. Το επιβραβεύουμε όταν η προσέγγισή του είναι σωστή και το διορθώνουμε στις περιπτώσεις που συμπεριφέρεται λάθος.

Στη βόλτα, το φέρνουμε σε επαφή με άλλους σκύλους, το αφήνουμε να μυριστεί μαζί τους και να παίξει. Επίσης, το πηγαίνουμε από πολυσύχναστα σημεία –με θορύβους, κόσμο, αυτοκίνητα- για να τα συνηθίσει γρήγορα, καθώς και από "περίεργα" μέρη, όπως σχάρες, ψηλά αντικείμενα κτλ.

3) Κουταβίσια συμπεριφορά: Ένα κουταβάκι δαγκώνει κυρίως σε στιγμές έντονου παιχνιδιού και υπερέντασης ή σε περιπτώσεις παρεξήγησης, όταν βαριέται, όταν βγάζει τα νέα του δοντάκια, επειδή με το στόμα ανακαλύπτει τον κόσμο ή όταν άθελά μας τροφοδοτούμε αυτή την συμπεριφορά.

Σε γενικές γραμμές, αποφεύγουμε το άγριο παιχνίδι, διορθώνουμε με μια λέξη ή έναν ήχο, εκτονώνουμε το σκύλο μας με παιχνίδι και βόλτα, ξεκινάμε βασική εκπαίδευση, μένουμε ψύχραιμοι και ήρεμοι και τον διορθώνουμε χωρίς φωνές, πανικό και εκνευρισμό. Το άγχος αποχωρισμού είναι ο δεύτερος... πονοκέφαλος για τους κηδεμόνες. Έντονο γάβγισμα και κλαψούρισμα, ζημιές και ακαθαρσίες παντού. Λύση υπάρχει, αλλά η εκπαίδευση γίνεται σταδιακά.

Αυτό που πρέπει να κάνουμε είναι να μειώσουμε την εξάρτηση του σκύλου από εμάς: Δεν του επιτρέπουμε να μας ακολουθεί παντού και δεν ασχολούμαστε όλη την ώρα μαζί του, κάνουμε εικονικές αποχωρίσεις, φροντίζουμε να έχουμε εκτονώσει τον σκύλο μας πριν την έξοδό μας, περιορίζουμε τον σκύλο σε ένα μικρό δωμάτιο (σ.σ.: οι φοβικοί σκύλοι λειτουργούν καλύτερα σε περιορισμένους χώρους), αφήνουμε στον σκύλο διάφορες λιχουδιές και κόκαλα του εμπορίου για να ασχολείται.

*Πολύτιμη συμβουλή: Το άγχος αποχωρισμού συνδέεται άμεσα με τον βαθμό ανασφάλειας ενός σκύλου, όπως επίσης με την αυτοπεποίθηση και την ψυχολογία του κηδεμόνα.

Ρενάτα Γρυπάρη, Ενεργειακή εκπαιδεύτρια σκύλων

Σκύλος για Σπίτι